Zeventig jaar ongeveer moet hij nu zijn; de Amerikaan die een deel van het door Eva Bruyninckx verzonnen musical verhaal zélf heeft beleefd. Net als de hoofdrolspeler uit de musical verloor de man zijn grote liefde in de beruchte crash van Sabena vlucht 548, die op 15 februari 1961, de dag na Valentijn, van New York naar Brussel vloog en neerstortte in Berg-Kampenhout. De kranige zeventiger was speciaal naar België gereisd om 51 jaar later definitief afscheid te kunnen nemen van zijn grote liefde; één van de jonge atletes die deel uitmaakte van het Amerikaanse kunstschaatsteam dat omkwam in de ramp.

Na een bezoek aan de gedenksteen in Berg wou de man koste wat het kost de musical bijwonen. Ik keek links van me en zag dat de geprojecteerde zwart-wit beelden van de vliegtuigramp fel weerkaatsten in zijn betraande ogen. Verwoed blusten brandweerlui het woedende vuur dat de zwartgeblakerde brokstukken verteerde. Maar het liefdesvuur, diep in de grijze man naast mij, was nog lang niet gedoofd. Integendeel. Dat had hij Eva verteld. Zielsbedroefd achtte hij de tijd rijp om afscheid te nemen. Zo hard hij kon kneep de zeventiger uit het verre U.S. of A. in de vergeelde foto’s van zijn teerbeminde; beelden die hij net voor de fatale vlucht nam en die hij vanavond bij zich droeg. Hij was alleen. Na de voorstelling kwam hij Eva waardig gedag zeggen. “I really enjoyed it, thank you. Tell the man who played the lead role of the pilot he did a tremendous job” vertelde hij. Beleefd knikte de lieve man nog even in onze richting en verliet de zaal…

Net als Eva stond ik er ietwat bedeesd bij. Woorden schoten tekort. “Sinds hij me contacteerde geloof ik niet meer in toeval,” vertrouwde Eva me toe. Wat er ook van zij, het verhaal van deze Amerikaan, wiens levenspad ik vandaag ook maar heel even heb gekruisd, heeft me diep geraakt. Het leven is mooi. Geniet ervan vrienden, elke dag opnieuw. Leef alsof het je laatste is. En vergeet het af en toe niet te zeggen tegen elkaar: Nalingi yo.

Voor De Eregalerij van Radio 2 maak ik echter graag een uitzondering. Drie jaar geleden vertolkte ik er Sammy van Rocco Granata, een lied dat Rocco met zeer veel liefde voor z’n dochter schreef, over het drukke artiestenbestaan en de weinige tijd die hij bijgevolg voor haar had. Sinds toen wil ik De Eregalerij niet meer missen. En sinds hij oude bekenden tegenkwam op de afterdrink, volgt mijn pa in m’n kielzog. Leuk om hem dan te zien stralen.

Elk jaar opnieuw zijn er ook een handvol media professionals (lees: journalisten, fotografen en cameramensen) die op zulke avonden moeten werken en verslag dienen uit te brengen over de ditjes en de datjes van de showbizz. Met welke muzikale projecten je bezig bent is niet zo belangrijk, maar hoe het nu echt met je gaat en of je wel gelukkig bent dat is veel relevanter uiteraard. Want je hebt toch al een nieuwe vriendin heb ik gehoord, niet? Is ze dat daar (wijzend)? Het zijn zo van die momenten waarop ik graag Fons de beenhouwer of Jeanine van de droogkuis had willen zijn en niet Udo de artiest.

Door mijn studies en mijn werkervaring heb ik een grote voorliefde voor de journalistiek.
Ik heb ook ontzettend veel respect voor journalisten. Of ze nu voor de zelfuitgeroepen serieuze media werken of voor de zogezegde roddelboekskes, ze hebben allemaal gestudeerd en oefenen hun job met de nodige sérieux uit. Ook de journalist die nog niet zolang geleden ongevraagd enkele pagina’s wist te vullen over mijn privéleven en gisteren hard z’n best deed om niet te dicht in mijn buurt te komen.

Volgens de gekende anonieme bronnen, brieven, emails en weetikveelwatnogallemaal zal  ik de voorbije weken waarschijnlijk wel al zo’n stuk of honderd zesendertig lieven hebben versleten. Nonsens natuurlijk, maar elke vrouw waar ik ook maar even naast loop, dag tegen zeg of mee op de foto sta is een niet ondenkbare piste. Wie heeft daar eigenlijk iets aan vraag ik me af? Willen mensen dat echt wel lezen? Enfin, de blunder van de avond trofee ging naar goede vriend Stijn Van Hove van Het Laatste Nieuws, die in de dame naast mij een primeur zag en zijn meegereisde fotograaf prompt de opdracht gaf enkele foto’s van mij en ‘m’n nieuwe vriendin’ te nemen.

Gelukkig was bij de meeste aanwezigen het relativeringsvermogen groot genoeg, ook bij de fijne dame waarmee ik op de foto sta: de vriendin van Rino Vereecke, nethoofd van MNM. Ze kon er eens goed om lachen en zo werd wreed dikke ambras met MNM en een kleine blamage voor Het Laatste Nieuws vermeden (tadaaaa)! Eind goed al goed alweer en niets dan tevreden gezichten na een fijne editie van De Eregalerij. Proficiat Radio 2, Sabam en alle artiesten!

In alle haast ben ik Stijn Van Hove de cliché-vraag vergeten te stellen of zijn trofee een mooie plaats krijgt. Voorgekauwde antwoorden zijn: op de schouw en in de kast. Of toch maar op het toilet? Stijn? En mag ik een fotograaf langssturen? In afwachting zet mijn eindredacteur alvast een sappige titel boven dit schrijfsel ;-p

Vanuit de studio, waar ik zonet een zeer leuke popsong heb ingezongen voor het buitenland, toch even relaxen en tijd maken voor alweer een nieuw blogbericht. En ik blijf maar doorgaan op de vorige post, want ik voel dat heel de discussie over de antipiraterijwet serieus aan het opflakkeren is.

Vanmorgen stuurde Stefaan Fernande, een van de topschrijvers van ons land, me een sms dat ik zijn bericht op Facebook zeker mocht of moest delen, wat ik bij deze ook ga doen. Stefaan reageert op de ACTA-reportage van Terzake. Het is de moeite om de reportage te bekijken en vooral te letten op de stemmingmakerij bij diverse internetgroeperingen en enkele gekken zoals de Vlaamse hacker met het masker die zich Anonymous noemt. Zulke hersenloze Robin Hoods mogen ze wat mij betreft meteen opsluiten en zwaar straffen. Ik stel me indien nodig burgerlijke partij.

Het valt me vooral op dat er heel veel jonge mensen de wereld willen veranderen. Alle respect voor de jongeren en hun frisse ideeën, maar ze mogen wel verder kijken dan hun neus lang is. Niet alles in het leven is zwart/wit, het is niet big brother of de industrie tegen de gebruiker. Neen, er zijn wetten en rechten die gerespecteerd moeten worden.

Ik vind het ongelooflijk dat mensen zonder voldoende kennis van zaken aan stemmingmakerij doen en het auteursrecht in vraag durven stellen. Jullie kijken toch ook massaal naar televisie formats die auteursrechterlijk beschermd zijn? En geen haan die daar naar kraait. Er is meer dan de ‘vrijheid van informatie’ waar iedereen zich zo makkelijk achter verstopt. Muziek en films zijn geen informatie. Het zijn producten waar bij het productieproces heel wat mensen betrokken zijn. Ik ga toch ook niet elke dag een brood halen bij de bakker zonder hem daarvoor te vergoeden? Een bakker staat vroeg op, is creatief, werkt zich te pletter, koopt basisproducten, betaalt huur voor zijn winkel, heeft gas- en elektriciteitsrekeningen, vergoedt zijn personeel enz… Wie ben ik om dan te zeggen dat ik hem niet ga betalen? Of dat hij blij mag zijn dat ik zijn brood eet en niet dat van zijn concurrent of van een beginnende kleine bakker? Of dat ik even gratis 100.000 van zijn broden ga uitdelen omdat iedereen recht heeft op lekker brood?

De reactie van de 24-jarige Zweedse europarlementariër Amelia Andersdotter tart werkelijk alle verbeelding: “Er is eigenlijk niet veel academisch bewijs dat de creatieve sector in zijn geheel geld verliest met piraterij.” Pardon? Wat? Ik stel me de vraag hoe zo iemand verkozen kan worden om in het Europees Parlement te zetelen. Welke bewijzen wil u nog juffrouw? De balansen van enkele platenfirma’s, filmbedrijven of televisiestations? De hele media industrie is al jaaaaaaren op de sukkel sinds de komst van het Internet. Zou u niet beter ontslag nemen wegens onbekwaamheid om over zulke dossiers uitspraken te doen? Of is het misschien een idee om eens een paar maanden stage te lopen zodat u wél weet waarover u praat?

De artistieke sector kan enkel blij zijn met het wereldwijde ACTA-initiatief waar Europa zich nu bij aansluit. Zonder intelectueel eigendomsrecht is er geen muziek en zijn er geen films, laat dat duidelijk zijn. De wildgroei van het Internet moet gereglementeerd worden!

Het grote probleem is dat er geen legale geldstroom is om rechthebbenden te betalen, want iedereen downloadt gratis en voor niks. Tenminste, je betaalt je internet provider voor een abonnement. De meest eenvoudige oplossing is om x-aantal euro extra te betalen voor dat internetabonnement en op die manier een geldstroom te creëren. Ik verwijs nogmaals naar het interview met Paul McGuiness, manager van U2, waarin hij zegt “Why copyright still matters online?” “Ultimately it’s in their interests that the flow of content will continue. And that won’t happen unless it’s paid for.” Zeer juist.

De muziekindustrie kan onmogelijk een signaal geven door te staken zoals eender welke sector, want muziek is overal, legaal en zeker illegaal. We kunnen er niet voor zorgen dat er een ganse dag nergens muziek weerklinkt. Het enige wat artiesten zoals ik kunnen doen is het probleem onder de aandacht brengen en opkomen voor de rechten van iedereen die betrokken is bij het tot stand komen van een lied of een film. Misschien moeten we de overheid, die in deze moeilijke tijden zowat overal inkomsten zoekt, duidelijk maken dat zij op die x-aantal euro extra ook BTW kan innen? Komt er dan schot in de zaak?

Een mogelijk gevolg van het blijvend niet respecteren van auteursrechten kan tot gevolg hebben dat de geldstromen van de Belgische muziekindustrie zo klein worden dat er alleen maar plaats is voor muziek uit het buitenland, waar grotere afzetgebieden zijn. Er is kritiek op talentenjachten op televisie, maar waarom zijn er nog steeds zoveel kandidaten denkt u? Omdat het op een andere manier bijzonder moeilijk is om de nodige exposure te krijgen. Er zijn zoveel talentvolle jonge artiesten in België die niet van de grond geraken omdat er niemand in hen wil investeren. Er is namelijk geen geld. Platenfirma’s en andere investeerders hebben geen garantie op inkomsten! En mecenassen zoals Jan Theys, die The Black Box Revelation financierde, zijn uiterst zeldzaam.

En lees nu Stefaan Fernande’s post maar eens beste Amelia en Anonymous. En neem even de tijd om erover na te denken alvorens domme dingen te zeggen of te doen.

Auteursrechterlijk beschermde groeten, Udo

Blogdrang…
Waarom ik nu dan toch maar iets neerpen? Geen idee. Misschien omdat ik ziek en met barstende hoofdpijn in huis ronddwaal en me alsnog nuttig wil voelen op deze winterse avond? Misschien omdat de midem loopt en er dan een communication overload is op het Internet? Vermoedelijk. Op Twitter was er de voorbije dagen nogal wat reactie op de ‘Vlaamse fabrieksarbeider’ waarvan 10.000 euro geeïst wordt wegens illegaal uploaden en downloaden. Nu ik op Twitter actief ben word ik met de laagdrempeligheid van dat medium geconfronteerd. Van een journalist van De Standaard verwacht ik trouwens dat hij geen smeuïge titels gebruikt. Al was het de koning, de paus of Niels Albert, illegaal is illegaal, sorry! Mijn maag keert als ik in dezelfde krant uitspraken lees van een professor media- en internetrecht over thuiskopieën. “Thuis films downloaden is niet illegaal”. Get real man! Dit is pure desinformatie! Foei ook aan de journalist die dit niet kadert of brengt met de nodige kritiek. Negen kansen op tien voel ik ook de drang om te bloggen omwille van de betweters die op de kap zitten van SABAM en Buma/Stemra of door de onwetenden die de aflevering van Basta over SABAM
-nu een jaar geleden- nogmaals verheerlijken. Of heb ik de kriebels omdat er morgen gestaakt wordt door de vakbonden? Moest het kunnen om alle geluidsdragers wereldwijd lam te leggen, dan zou de muzieksector misschien ook eens moeten staken. Alhoewel, wat zou het uitmaken?

SABAM: tijd voor actie!
Soit, het is bij vele mensen uit de muziek- en filmwereld -tenminste, bij diegenen die nauw betrokken zijn bij deze materie of zich druk maken zoals ik- erg frustrerend om telkens opnieuw te stuiten op onbegrip van enkele zelfuitgeroepen slimmerikken of op de desinteresse van de publieke opinie. Ik vind dan ook dat SABAM grondig werk mag maken van een grootschalige imago campagne. En zoals Christophe Depreter, algemeen directeur van SABAM, in De Standaard zegt, is begrip van de publieke opinie het hoogst haalbare. Akkoord, maar doe daar zo snel mogelijk iets aan.
De uitlachtelevisie van Basta vorig jaar raakte objectief gezien kant noch wal, maar heeft er ooit iemand die televisiemakers annex grapjassen op hun plaats gezet? Neen. Niemand. Resultaat: enkel olie op het vuur. Zulke gelegenheden moet je in je voordeel ombuigen door duidelijk en transparant te zijn! Komop: werk aan de winkel vrienden van SABAM! Mijn steun hebben jullie alvast.

Politici: tijd voor actie!
Het initiatief van Belgacom en Deezer om een legaal -en dus betalend- streaming systeem op het getouw te zetten juich ik toe! Ook Spotify geef ik het voordeel van de twijfel (lees zeker dit opiniestuk van Helienne Lindvall in The Guardian). Of zoals Paul McGuiness, de manager van U2, laat optekenen: “Dergelijke legale initiatieven dienen aangemoedigd te worden.” Net zoals McGuiness en vele anderen vind ik echter ook dat het tijd wordt dat politici het lef moeten hebben om de illegale downloads aan banden te leggen. Neen, natuurlijk is het geen populaire maatregel! En ik kan leven met de kritiek van Vincent Van Quickenborne op de timing van het voorstel van SABAM. Ik heb eveneens geen probleem met de kritiek van Bart Tommelein dat je niet alle internetgebruikers over dezelfde kam moet scheren. Maar heren politiekers: doe dan een tegenvoorstel! Bescherm de rechthebbenden. Maak een wettekst. Stel providers verantwoordelijk voor wat hun klanten downloaden. Als onze buur Nicolas Sarkozy het kan, dan kunnen jullie het ook. Vooruit, hop met de geit!

P.S. Voor wie nog geen hoofdpijn heeft na het lezen van mijn blog en alle bijhorende artikels, hier nog een laatste, interessante grafiek en spreadsheet, over hoe nieuwe technologieën invloed hebben op de inkomsten van rechthebbenden. Schrik niet! Nog steeds geen hoofdpijn? Ik ben alleszins toe aan een Dafalgan. Forte graag.

Behalve mijn muzikanten Joris (drums), Chris (gitaar/bv), Henri (gitaar/bv/sax) en Hervé (keys) kan ik ook telkens rekenen op technici Steve, Kurt en Karl. Deze manusjes-van-alles dienden vandaag 100% inventief te zijn want the one and only Hervé Martens, wereldwijd gekend en geliefd omwille van zijn legendarische fratsen, had alweer een klein accident de parcours… ;o)

Neen, deze keer geen vastgereden auto’s of takelwagens zoals enkele zomers terug in mijn thuishaven Nossegem (op de video’s herkent u trouwens de stemmen van collega’s Gunther Neefs en Filip Bollaert) maar wel technische problemen. Bij het uitladen van zijn materiaal braken er van Hervé’s twee toetsenborden namelijk evenveel toetsen af. Omdat toetsen van plaats wisselen geen optie bleek, werd een beroep gedaan op het doe-het-zelf talent van bricoleur Steve.

Het verbluffende resultaat kan u hier bewonderen. Udo 100% Nederlands = 100% Brico en vooral 100% fun!!!

Graag tot een volgende keer!

De frisse veertiger houdt vooral van radio maken en deejayen, maar sinds kort ontwikkelde hij ook een passie voor beeldbewerking. Dat een mens op winterse dagen zowaar creatief kan zijn bewijst Koen ‘Bannerman’ Van Reeth met deze grafische ingeving:

Valentijn, Van Reeth style...

Dankjewel Bannerman!

P.S. Als er nog creatievelingen met verborgen talenten zijn, aarzel niet hier iets te posten!

Gisteren in het CC Ter Vesten in Beveren was er geen sprake van pistolets (helaas!) of slaap. Integendeel! Een Jef in topvorm had hooguit een kikker in de keel en gaf met muzikanten Teun Verbruggen en Ruben Samama een sterk concert weg. Een aanrader voor wie graag eens wil verdwalen in een feeërieke jazzy droomwereld.

Maar het talent waar ik gisteren voor naar Oost-Vlaanderen reed was Anna De Volder, die het voorprogramma van Jef verzorgde. Vorige zomer reeds speelde Anna enkele nummers tijdens een van m’n parkconcerten en we spraken toen af dat ze ook tijdens de 100% Nederlands tournee een datum mocht uitkiezen.

Zes maanden later bevestigt Anna dat ze het grootste talent is dat ik ooit aan het werk zag. In haar aparte stijl betoverde ze het CC met haar nog jonge puurheid en haar no nonsense aanpak. Anna is er sterk op vooruit gegaan en heeft bovendien nog heel wat groeimarge. Ze weet wat ze wil en als ze de juiste paden bewandelt en de foute mensen mijdt dan wordt ze groot. Heel groot! Zeg dat ik het gezegd heb. Proficiat Anna, haar fiere ouders en lesgevers.

Wie dit uitzonderlijke piano- en zangtalent aan het werk wil zien raad ik ten zeerste aan om naar de laatste Udo 100% Nederlands te komen. Doen! U zal er geen spijt van hebben…

Beste vrienden,

2011 was geen goed jaar. De vele optredens en de geslaagde zomer vergaan in het niets bij de miserie en het verlies van zoveel dierbaren. 2011 was voor mij eveneens de bevestiging van het verder afnemende chauvinisme van diverse media in het tanende muzikale landschap en het hierdoor ontstane onevenwicht tussen de aandacht voor internationale releases en de aandacht voor degelijke Vlaamse producties.

Ook de desinteresse van de consument in het betalen voor muziek, zeg maar het non-respect voor en het stelen van het werk van duizenden creatievelingen in het kleine afzetgebied Vlaanderen, maakt dat de Vlaamse professionele muziekwereld meer dan ooit op de rand van de afgrond staat. Het is geen pessimistische kijk van een Vlaamse zanger. Integendeel, het is de harde realiteit. Echter, ik bekijk het leven nog steeds door een roze bril! En trouwens, het is nieuwjaar dus laat ons positief zijn…

2012 wordt een jaar boordevol muziek! Althans, dat is de bedoeling!!! Op het menu: veel optreden en als uitlaatklep veel schrijven en meewerken aan nationale en internationale muziekprojecten. De voorbije maanden nam ik een belangrijke beslissing. Enkele jaren geleden zette ik als componist reeds de stap om op het vlak van publishing weg te gaan bij het in België ondertussen opgedoekte EMI Publishing. Vanaf 1 januari 2012 zet ik ook als artiest de stap om vrij te zijn op het vlak van management, platen en boekingen. Ik heb bijna zes jaar kunnen rekenen op de inzet en het noeste werk van heel wat mensen bij BMG, Sony-BMG, Sony Music, The Castle Company, Stageplan, DAY1 en Live Entertainment. Daar ben ik iedereen heel erg dankbaar voor! De voorbije jaren hebben me onnoemelijk veel werkplezier en ook ware vrienden opgeleverd. Met een aantal mensen heb ik reeds uitgebreid gepraat en de komende weken zal de Godendrank nog rijkelijk vloeien in menig kantoorgebouw, om te toasten op de mooie samenwerking

Vanaf 1 januari 2012 vaar ik mijn langverwachte onafhankelijke koers en begin ik te bouwen aan een klein, maar hecht professioneel team. Zo heb ik beslist om in eerste instantie geen exclusiviteit meer te verlenen aan een groot boekingskantoor. Concreet betekent dit dat ik An Daelmans heb gevraagd om als onafhankelijke booker mijn boekingen te verzorgen. An is de jonge en gedreven dame die zich enkel en alleen zal toeleggen op de optredens van de artiest Udo. Ik heb er het volste vertrouwen in dat zij het mooie werk van Elke Heidbuchel en Live Entertainment zal kunnen verderzetten.

Tot zover het eerste POSITIEVE nieuwsfeit van 2012. Maak er allemaal een mooi en sprankelend jaar van!

Muzikale groeten, Udo x

Binnenkort is het weer zover: Valentijn! De commercieel compleet overroepen liefdesdag, door zowat iedereen verfoeid, maar o wee als je je geliefde niet verrast met een liefdevol geschenk!!!

Het is ondertussen een traditie geworden om op Valentijn een Valentine Love Combo optreden te verzorgen in Hostellerie De Witte Meren in Keerbergen. Chef Valerie Bosmans en haar keukenteam stellen er ieder jaar een fantastisch liefdesmenu samen.

Ook op 14 februari 2012 verras ik de dames graag met een kleine attentie tijdens het optreden. De plaatsen zijn zeer beperkt, dus je kan best nu reserveren via 015/23.47.84!

Be there or be square!

Udo x

-> Een lijst met alle optredens kan je terugvinden op Facebook in de sectie Evenementen.