100% geraakt!

Aan mijn lieve fans,

Dit berichtje is speciaal voor jullie. Graag wil ik jullie met heel m’n hart bedanken voor de warme attentie die ik kreeg naar aanleiding van de Udo 100% Nederlands concerten.

Ondertussen heb ik het fotoboek en jullie teksten allemaal kunnen doornemen en het deed me wat. Ik ben erg geraakt hierdoor… Dankuwel voor de vele mooie woorden!

Genegen groeten, Udo x

Nalingi yo. Farewell my love…

Daarnet zag ik het prachtige resultaat van 200 vrijwilligers: de voorlaatste voorstelling van de Sabena-musical Nalingi Yo (‘Ik zie je graag’ in het Lingala). Een fiere peter was ik. Zonder twijfel. De voorbije voorstellingen stond ik zelf ergens te lande op het podium en kon ik er helaas niet bij zijn. Ik ben dan ook verdomd blij dat ik na de vele mooie commentaren eindelijk zelf het spektakel kon bijwonen. Een dikke proficiat aan iedereen die hier zo hard aan gewerkt heeft!!! Echter, ik had nooit gedacht dat ik vanavond zo diep in m’n ziel geraakt zou worden…

Zeventig jaar ongeveer moet hij nu zijn; de Amerikaan die een deel van het door Eva Bruyninckx verzonnen musical verhaal zélf heeft beleefd. Net als de hoofdrolspeler uit de musical verloor de man zijn grote liefde in de beruchte crash van Sabena vlucht 548, die op 15 februari 1961, de dag na Valentijn, van New York naar Brussel vloog en neerstortte in Berg-Kampenhout. De kranige zeventiger was speciaal naar België gereisd om 51 jaar later definitief afscheid te kunnen nemen van zijn grote liefde; één van de jonge atletes die deel uitmaakte van het Amerikaanse kunstschaatsteam dat omkwam in de ramp.

Na een bezoek aan de gedenksteen in Berg wou de man koste wat het kost de musical bijwonen. Ik keek links van me en zag dat de geprojecteerde zwart-wit beelden van de vliegtuigramp fel weerkaatsten in zijn betraande ogen. Verwoed blusten brandweerlui het woedende vuur dat de zwartgeblakerde brokstukken verteerde. Maar het liefdesvuur, diep in de grijze man naast mij, was nog lang niet gedoofd. Integendeel. Dat had hij Eva verteld. Zielsbedroefd achtte hij de tijd rijp om afscheid te nemen. Zo hard hij kon kneep de zeventiger uit het verre U.S. of A. in de vergeelde foto’s van zijn teerbeminde; beelden die hij net voor de fatale vlucht nam en die hij vanavond bij zich droeg. Hij was alleen. Na de voorstelling kwam hij Eva waardig gedag zeggen. “I really enjoyed it, thank you. Tell the man who played the lead role of the pilot he did a tremendous job” vertelde hij. Beleefd knikte de lieve man nog even in onze richting en verliet de zaal…

“En vergeet het af en toe niet te zeggen tegen elkaar: Nalingi yo.”

Net als Eva stond ik er ietwat bedeesd bij. Woorden schoten tekort. “Sinds hij me contacteerde geloof ik niet meer in toeval,” vertrouwde Eva me toe. Wat er ook van zij, het verhaal van deze Amerikaan, wiens levenspad ik vandaag ook maar heel even heb gekruisd, heeft me diep geraakt. Het leven is mooi. Geniet ervan vrienden, elke dag opnieuw. Leef alsof het je laatste is. En vergeet het af en toe niet te zeggen tegen elkaar: Nalingi yo.

Wreed dikke ambras met MNM!

Over m’n privé praten? Nee, dank u. Daar heeft tenslotte niemand zaken mee. Naar feestjes gaan? Nee, niet echt. Ook afterparty’s van awardshows zijn niet meteen aan mij besteed. Zeker niet als ik de dag erna moet werken want dan ben ik graag de professional die de stembanden genoeg slaap gunt.

Voor De Eregalerij van Radio 2 maak ik echter graag een uitzondering. Drie jaar geleden vertolkte ik er Sammy van Rocco Granata, een lied dat Rocco met zeer veel liefde voor z’n dochter schreef, over het drukke artiestenbestaan en de weinige tijd die hij bijgevolg voor haar had. Sinds toen wil ik De Eregalerij niet meer missen. En sinds hij oude bekenden tegenkwam op de afterdrink, volgt mijn pa in m’n kielzog. Leuk om hem dan te zien stralen.

Elk jaar opnieuw zijn er ook een handvol media professionals (lees: journalisten, fotografen en cameramensen) die op zulke avonden moeten werken en verslag dienen uit te brengen over de ditjes en de datjes van de showbizz. Met welke muzikale projecten je bezig bent is niet zo belangrijk, maar hoe het nu echt met je gaat en of je wel gelukkig bent dat is veel relevanter uiteraard. Want je hebt toch al een nieuwe vriendin heb ik gehoord, niet? Is ze dat daar (wijzend)? Het zijn zo van die momenten waarop ik graag Fons de beenhouwer of Jeanine van de droogkuis had willen zijn en niet Udo de artiest.

Door mijn studies en mijn werkervaring heb ik een grote voorliefde voor de journalistiek. Ik heb ook ontzettend veel respect voor journalisten. Of ze nu voor de zelfuitgeroepen serieuze media werken of voor de zogezegde roddelboekskes, ze hebben allemaal gestudeerd en oefenen hun job met de nodige sérieux uit. Ook de journalist die nog niet zolang geleden ongevraagd enkele pagina’s wist te vullen over mijn privéleven en gisteren hard z’n best deed om niet te dicht in mijn buurt te komen.

Volgens de gekende anonieme bronnen, brieven, emails en weetikveelwatnogallemaal zal  ik de voorbije weken waarschijnlijk wel al zo’n stuk of honderd zesendertig lieven hebben versleten. Nonsens natuurlijk, maar elke vrouw waar ik ook maar even naast loop, dag tegen zeg of mee op de foto sta is een niet ondenkbare piste. Wie heeft daar eigenlijk iets aan vraag ik me af? Willen mensen dat echt wel lezen? Enfin, de blunder van de avond trofee ging naar goede vriend Stijn Van Hove van Het Laatste Nieuws, die in de dame naast mij een primeur zag en zijn meegereisde fotograaf prompt de opdracht gaf enkele foto’s van mij en ‘m’n nieuwe vriendin’ te nemen.

Gelukkig was bij de meeste aanwezigen het relativeringsvermogen groot genoeg, ook bij de fijne dame waarmee ik op de foto sta: de vriendin van Rino Vereecke, nethoofd van MNM. Ze kon er eens goed om lachen en zo werd wreed dikke ambras met MNM en een kleine blamage voor Het Laatste Nieuws vermeden (tadaaaa)! Eind goed al goed alweer en niets dan tevreden gezichten na een fijne editie van De Eregalerij. Proficiat Radio 2, Sabam en alle artiesten!

In alle haast ben ik Stijn Van Hove de cliché-vraag vergeten te stellen of zijn trofee een mooie plaats krijgt. Voorgekauwde antwoorden zijn: op de schouw en in de kast. Of toch maar op het toilet? Stijn? En mag ik een fotograaf langssturen? In afwachting zet mijn eindredacteur alvast een sappige titel boven dit schrijfsel ;-p