1 april: visjes vangen

Aquarium-Museum van Luik

Grappen en grollen op 1 april, iedereen bezondigt er zich weleens aan. Zo ook ondergetekende. Hoewel ik echt wel hoop dat er deze keer niemand in de grap is getuind. Het lag er vingerdik op, maar je weet maar nooit of mensen in al hun enthousiasme de datum over het hoofd hebben gezien en de dobber alsnog ondergaat. Het blijft (een klein beetje bang) afwachten op de eerste reacties van gevangen visjes…

Voor alle duidelijkheid: het geweldige middernachtconcert van Udo in het Aquarium-Museum van Luik, onderdeel van de Université de Liège, ging allesbehalve door.

Door het gastoptreden in Hamme, de avond voor 1 april, zullen er waarschijnlijk geen concertgangers afgezakt zijn naar het verre Luik. Mocht dat toch zo zijn, laat dan zeker iets weten.

Afreageren kan hier of op Facebook! En ja, u mag zich eens kwaad maken op mij, maar ook een klein beetje op uzelf. Toch?

Uw grote kapoen, Udo x

Op zoek naar wat zon

 

 

 

 

 

 

 

 

Wat een emotioneel zware dagen zijn het al geweest. Het lijken wel donkere tijden. Net nu het zonnetje begint te schijnen. Zoveel emoties die de huiskamer komen binnengerold. De indrukwekkende beelden van de begrafenissen van de kindjes staan op ieders netvlies gebrand. De muziek van de plechtigheden raakt zelfs de kilste mens tot in het diepste van z’n ziel. En ook de gebeurtenissen in Frankrijk en de rest van de wereld laten niemand onberoerd. Gisteren werd dan weer familie van een naaste collega begraven en straks ga ik de mama van long time schoolvrienden een laatste groet brengen.

“Geniet van de kleine dingen. Geniet van elkaar.
Doen, vrienden. Doen!”

Het doet een mens stilstaan bij de zin van het leven. Je leert geluk koesteren. Je kan dingen nog beter relativeren. Je zegt voor het eerst weer hallo tegen de journalist die jou zopas een kloot aftrok. Je wordt niet kwaad als blijkt dat je geliefde zonnebril werd gestolen. Je bent hooguit wat ontgoocheld. En de meest vreemde hersenkronkels en associaties duiken plots op. Een zonnebril die verduisterd wordt. Misschien is het wel een teken. Het moment -voor iedereen- om op zoek te gaan naar wat zon in het leven. Durf die donkere bril ook eens af te zetten. En geniet van de kleine dingen. Geniet van elkaar. Doen, vrienden. Doen!

Blue on Curaçao…

Oneindig helderblauw uitzicht op Curacao...

Oneindig helderblauw uitzicht op Curaçao...

De voorbije week vertoefde ik op een planeet uit een lichtjaren ver verwijderd zonnestelsel. Tenminste, zo leek het wel. Terwijl in Di Rupo-land vriestemperaturen werden opgemeten en tuinen een vers sneeuwbroekje aandeden, zat ondergetekende tussen palmbomen, cactaceae en wulpse zongebruinde dames (schrappen wat niet past) te genieten van zomaar eventjes 30 graden Celsius (of 86,0 graden Fahrenheit voor de bollebozen onder ons). Ijsblokjesgewijs werden de warme zonnestralen aangelengd met een stevige edoch uiterst genietbare zeebries, waar menig haarlok natte dromen van krijgt. Ogen toe en armen wijd gespreid op een Caraïbisch eiland, mmm… La vie en rose quoi!

Nu goed, ik was er -op uitnodiging van een zeer fijne gastheer en gastvrouw- om er te performen. Het was al even geleden dat ik zonder m’n muzikanten op een podium stond, weliswaar gewapend met een vleugelpiano van 4 à 500 kilogram. Heavy stuff voor een al even heavy en zeer speciaal repertoire. Boeiend in het kwadraat en dat voor een internationaal en select publiek. Dat was trouwens ook al even geleden. Zo herinner ik me diverse high society, bedrijfs- en privé-feestjes waarop ik het mezelf oplegde om mensen te verbazen met enkele onverwachte vocalizes, maar vooral met diepere emoties. Niet altijd even makkelijk om jezelf daarvoor op te laden, maar de aparte sfeer van het moment tilt je automatisch naar het vereiste niveau.

Tijdens zulke optredens legt een artiest z’n ziel helemaal bloot. De puurheid van de muziek haalt op slag de bovenhand en zorgt ervoor dat je bij mensen binnenkomt, of ze nu Portugees, Japans of Swahili praten. Dat is zowaar een van de mooiste facetten van mijn job, dat je mensen kan raken met de eenvoud van een melodie. Wanneer je meedraait in de hedendaagse muzikale mallemolen riskeer je weleens die essentie te vergeten.

“Wanneer je meedraait in de hedendaagse muzikale mallemolen riskeer je weleens die essentie te vergeten.”

De natuurlijke pracht van het eiland maar ook de optredens in Curaçao zullen me voor altijd bijblijven. Niet zozeer Candy Dulfer met haar band & guests, de jongens van Trafasi (grote wasjes, kleine wasjes…), de Venezolaanse operazanger (lalalaaaaa!) of de fantastische Cubaanse trompetist (tatataaaa!), maar wel de emotionele verbondenheid met het publiek, de stiltes, de zuchtjes, de kreetjes, enz… En uiteraard ook het gemeende applaus dat telkens naar me toewaaide. Uiteindelijk doe je het als performer ook voor die appreciatie, laat ons eerlijk zijn. Ik voel me dan ook zeer vereerd dit avontuur te hebben meegemaakt.

Enkele fans uit Curaçao.

Enkele fans uit Curaçao.

En toch… ondanks de verschrikkelijke jetlag ben ik zeer blij dat ik weer in ons gekke land ben. Ik heb er dan wel nieuwe fans bij, maar ik heb mijn trouwe Vlaamse publiek gemist. Klinkt melig… En dat is het ook, haha ;-p

Maar neen, serieus: het zal me goed doen opnieuw op Vlaamse podia te staan, want ik voelde me echt wel een heel klein beetje
blue on Curaçao

Tot snel!

Liefs, Udo x