Tijd vliegt…

Vrienden,

We schrijven 15 november 2013. Koningsdag. Net vandaag, wanneer ik terugkijk op Koningsdag 2009, waarop ik de Brabançonne zong in het Belgisch Parlement, krijg ik een filmpje aan dat nog nét iets ouder is. Waarvoor dank! Eerlijk gezegd schrok ik ervan dat het reeds 4 jaar geleden was dat ik met muzikale vriend Steve Willaert ons nationale volkslied ten berde bracht voor onze politiekers en andere welgestelde lichamen.

 

Maar het is nog meer schrikken wanneer ik mijn live performance van Idool 2003 (februari 2003) terugzie. De halve finale van de allereerste nationale talentenjacht in ons land, uiteraard sinds de crochet wedstrijden uit de tijd dat de dieren nog konden praten. Het lijkt een eeuwigheid geleden… Toen ik enkele dagen voor de uitzending te horen kreeg dat ik als eerste moest starten in de liveshow, wist ik dat ik niet tot de favorieten van wijlen platenfirma BMG behoorde en dus bij voorbaat kansloos was. Nu ja, ik was ook geen poster boy. Er zat dan niets anders op dan het beste van mezelf te geven en -ondanks de vele zenuwen- iedereen naar huis te zingen. Tenminste, dat was meer dan 10 jaar geleden het uitgangspunt van de jonge kerel in het filmpje. De beoordeling laat ik echter geheel aan anderen over.

 

Al bij al is het leuk om eens terug te kijken naar het verleden, maar de Koningsdag 2013 leert me dat de tijd waanzinnig snel vooruit gaat en ja, dat ook ik een dagje ouder word 😉

Majestueuze groeten,

uw muzikale hofnar x

P.S. Merk ook de 10 jaar jongere Hans Francken, Kris en Koen Wauters op. Hehehe 😉

Advertenties

R.I.P. EMI

RIP EMIemi_logo_a_l

Bloggers,

Het is na m’n bericht van gisteren absoluut niet mijn bedoeling om m’n blog vol te proppen met negatieve schrijfsels, maar vergeef me het pessimisme op deze voor mij veel te vroege ochtend.

In mijn korte professionele muziekcarrière zag ik in België al heel wat filialen van publishers, bookers en event kantoren sluiten. Kleine en grote namen. Ik heb de grote platenfirma’s wereldwijd en nationaal zien samensmelten. Ik heb ze bookings en event kantoren zien opkopen en extra mensen weten aannemen, om toch maar breder te kunnen gaan dan louter platenverkoop. Probeersels, paniek,… Ik heb dezelfde grote platenfirma’s zien inkrimpen, ze werden omgegooid, grote bazen en trouwe vazallen werden gedumpt, functies en job omschrijvingen werden samengegooid, er werden nieuwe Benelux-structuren geïmplementeerd, enz… Werknemers kampen met een constante druk, hebben tijd tekort om elk dossier kwalitatief af te werken, ze hebben minder oog voor de lokale markt en de lokale artiesten, want er zijn andere prioriteiten die internationaal werden opgelegd, blablabla… Met lede ogen zag iedereen uit de sector het aan.

Screen Shot 2013-11-07 at 21.31.43Na het verdwijnen van het Brusselse EMI Publishing kantoor, waar ik nog mee samenwerkte, is het nu ook gedaan met EMI Music (de platenfirma). Tenminste, indien ik het goed begrepen heb, want zoals in de Faebook-boodschap van een ex-werknemer staat, gebeurt het allemaal geruisloos. Geen mediatieke Opel– of Renault-toestanden, geen vakbondslieden die met een megafoon staan te brullen, de ingang versperren en banden in brand steken. Neen, geen fuss. Gewoon boeltje pakken en wegwezen.

Ik wil graag alle EMI-mensen heel veel succes wensen in hun nieuwe uitdagingen. Diegenen die vanaf nu weer op zoek moeten wens ik alle kracht en geluk toe. This sucks big time! EMI was voor mij nog het laatste muziekbastion in België en in mijn achterhoofd was dat een soort van veiligheid. Een buffer. Iets wat me onbewust geruststelde dat er, ondanks de crisis, toch nog zekerheden waren. Ik moet denken aan de trailer van Unsound (rond minuut 3 ongeveer): “Of course, there’ll allways be Tower Records” terwijl het logo door 3 arbeiders van het gebouw wordt gehaald.

Echt, kop op vrienden! Yes we can!

Tot ergens te velde, Udo x

Unsound: voor wie het enigszins wil begrijpen

Mmmja,

In het nieuws: alweer zoveel mensen die hun job verliezen. Alweer in de creatieve sector en als gevolg van de digitale revolutie. Ik vraag me dikwijls af waarom ik soms op de barricades durf te staan. Al bij al mag ik niet klagen: ik verdien mijn boterham met optredens en kan overleven in een sector die al tientallen jaren klappen krijgt. Nu ja, ik verlies enorm veel tijd en geld wanneer ik nummers schrijf, demo’s opneem, producties, muzikanten, studio’s, technici, mixers, promomensen etc… betaal. Ik ga ook de baan op om gratis op te treden, koop onderweg een broodje en een drankje, tank de wagen vol, enzovoort. Enfin, muziek is mijn leven geworden en niets is mij teveel om mijn creatieve hersenkronkels uit te brengen en te promoten. Ook al kost het alleen maar geld en raak je nooit uit de kosten. Want wie wil nu nog voor muziek betalen? Je moet wel gek zijn!

Ik blijf alleszins investeren. Ook al is er door het Internet een doorgedreven internationalisering, waardoor de druk ontstaat bij alle platenfirma’s en heel wat nationale radiozenders om internationale nummers voorrang te geven. Hierdoor worden nationale artiesten dikwijls ‘vergeten’ want ‘niet passend binnen het muziekprofiel van de zender’ (zie ook de reactie van Bart-Jan Depraetere van Q-Music op mijn Facebook-pagina, waarvoor dank Bart-Jan. Much appreciated!)

Dus waarom sta ik soms op de barricades? Omdat ik niet tegen onrecht kan. Heel wat mensen binnen de sector wordt onrecht aangedaan. Al meer dan een decennium lang wordt muziek gratis en à volonté gedownload en de verkeerde mensen verdienen er geld mee. Of beter gezegd: de juiste mensen verdienen er niets mee. Auteurs en componisten bijvoorbeeld: het zijn uitstervende rassen.

Het is wat het is. De komst van het Internet en van de cowboys die het www onveilig maken, hebben heel wat creatieve sectoren geraakt. Het aantal ontslagen en herstructureringen is niet meer bij te houden. Studio’s sluiten wereldwijd, muzikanten, producers, medewerkers van platenmaatschappijen, technici, bookers, schrijvers,… verkopen hun materiaal en gaan voor een andere job. Niet alleen de muzieksector heeft zwaar te lijden, ook nu lees je weer dat er in de journalistieke sector 200 banen verloren gaan. (Lees: Mediahuis schrapt 205 banen)

Sabam, Simim, PlayRight en heel wat andere beheersvennootschappen doen hun stinkende best om alsnog kruimels te verzamelen voor de creatievelingen die ten onder gaan aan de digitale economie. Zo is het naar mijn bescheiden mening een logische stap dat Telenet, Voo, Belgacom en andere internet providers extra sommen geld worden gevraagd voor auteursrechten. Ik vind zelfs dat niet enkel Sabam dit moet eisen, ook beheersvennootschappen die naburige rechten beheren zouden dergelijke eis moeten stellen. Desnoods moeten individuen dezelfde eis stellen. Want velen worden effectief benadeeld en gefnuikt in hun creatieve ontwikkeling.

De Staat geeft, bij monde van de FOD Economie, ongevraagd advies in de materie en pleziert daarmee de internet providers. (Lees: FOD Economie komt tussen in conflict tussen Sabam en internetproviders) Juridisch gezien heeft de FOD Economie al niets te zoeken in het private beheer van de rechten van de 25.000 auteurs en componisten die door Sabam vertegenwoordigd worden. Het feit dat de Staat ook nog eens partijdig is -al is het maar omdat er ex-Belgacommers op de FOD Economie werken- geeft het geheel een wrange nasmaak. (Lees: VAN Belgacom NAAR de FOD Economie of Selor)

Dat de platenindustrie door het Internet al jaren aan het wegrotten was, nog voor de algehele crisis toesloeg, dat interesseert blijkbaar geen kat. Integendeel: mensen ergeren zich aan ‘de geldwolven van Sabam’, terwijl ze uit het oog verliezen dat er wel degelijk artiesten zijn die muziek creëren en er meerdere organismen en bedrijven zoals Sabam instaan voor het correct beheer van alle rechten. Je kan niet zomaar gratis gebruik maken van iets wat door anderen gecreëerd werd en waarvan zij willen leven. Ik ga ook niet dagelijks de bakkerij leegplunderen en broden weggeven op straat, ook al heb ik daar soms zin in.

Alsof de negatieve publieke opinie al niet erg genoeg is, dreigt de politiek hier nu ook op in te spelen. Ik zou anders niet weten hoe ik de uitspraken van Johan Vande Lanotte moet interpreteren. Straks zijn er verkiezingen en electoraal gezien zouden populistische uitspraken over het niet willen betalen van extra auteursvergoedingen niet misstaan in een campagne. In het belang van de consument? My ass! Maak dat de spreekwoordelijke kat wijs. Pak liever de Kim Dotcoms van deze wereld aan in plaats van het nog erger te maken.

Het spreekt ook voor zich dat alle middelen zullen worden uitgeput zodat providers geen verloning zullen moeten uitkeren aan rechthebbenden. Alleen al juridisch gezien wordt dit een helse strijd met als reden waar iedereen zich graag achter verstopt: “het is niet omdat de mogelijkheid er is dat men daadwerkelijk illegaal gaat downloaden”.

Komop zeg! Get real people! Er wordt massaal illegaal gedownload: muziek, boeken, films, games, software, noem maar op. Het Internet is gewoonweg een synoniem voor gratis. Al meer dan een decennium lang. Het is een verworven recht van iedereen. Onterecht!

Internet providers gooien met gigabytes naar elkaar om zoveel mogelijk klanten aan zich te binden. Hoe zou dat toch komen? Dat klanten illegaal downloaden is niet gezegd en de firma kan daar ook niet verantwoordelijk voor worden gehouden. Ze kan ook niet optreden als waakhond, al is het maar omwille van de inbreuken op de privacy. Neen, CEO’s en advocaten van internet providers laten er hun slaap niet voor. Lekker uitstrekken ’s ochtends, een stevig ontbijt, een kopje koffie en straks is de maand alweer om. Dan staat er weer wat extra geld op de rekening en is het uitkijken naar de volgende vakantiebestemming. Kreta? Of toch maar Malibu. Ja, doe die laatste maar!

Ondertussen tikt de klok verder en wordt er geen bal gedaan aan de oneerlijkheid van het world wide web. Of toch. Excuseer! De Nederlanders van Terre des Hommes vatten de koe bij de horens en wisten op hun geheel eigen manier maar even 1000 kindermisbruikers te lokaliseren. Daar waar anders iedereen ongemoeid werd gelaten. Fantastisch! (Lees: Terre des Hommes vangt 1000 kindermisbruikers)

Misschien is het een idee om eens wat illegale downloaders te lokaliseren op een slimme, edoch wettige manier en vervolgens de provider(s) waar ze een abonnement hebben mee aan te klagen? Komop platenfirma’s en organismen, waar wachten jullie op?! Het zou een piste kunnen zijn. Alleszins lijkt het me geweldig fijn om eens wat schade aan te brengen bij diegenen die nu al tientallen jaren schade toebrengen aan onze sector en er nog geld mee verdienen ook.

Enfin, dit gezegd zijnde… ik dacht even een kort blogbericht te schrijven (opzet mislukt) om te zeggen dat er een extended trailer online staat van Unsound, een reportage-achtige film over vijf artiesten die in deze ‘all for free’ tijden het hoofd boven water proberen te houden en proberen te leven van hun muziek. Alle oneliners uit de trailer slaan wat mij betreft de nagel op de kop. Echt, de moeite om te bekijken. Al is het maar om een beetje een zicht te krijgen op hoe het Internet het leven van creatievelingen bemoeilijkt, hun creatieve ontwikkeling fnuikt en hoe digitale cowboys profiteren van de digitalisering in het all for free tijdperk.

Unsound: extended trailer rough cut from Count Eldridge on Vimeo.

Sterkte aan iedereen die de voorbije week zijn job verloor… kop op!

Udo x