Tunesmiths

Bloggers,

Gisteren ging ik voor het eerst sinds lang nog eens een frietje steken in de frituur waar ik als scholier en Zaventemse jongeling de Vlaamse aardappelkwekers jaaaaaren aan een stuk heb gesteund. De voorbije weken was er tijdens het voorbijrijden telkens de drang om nog eens een bezoekje te brengen aan ‘de Rudy’ van Frituur Rapide. En zoals het hoort kom je op zo’n heuglijk moment mensen tegen die je al lang niet meer gezien hebt, maar waar je op één twee drie weer een vlotte babbel mee kan hebben. Ook BIG kwam gisteren de hongerige maag spijzen. BIG, in de plaatselijke muziekscene onder meer gekend als bassist en mede-eigenaar van de laatste muziekwinkel die Zaventem rijk was. Was, want zoals bij de meeste muziekwinkels ging ook deze kleine zelfstandige overkop. De tol van het Internet en de grote internationale internetshops zoals de Duitse giganten Thomann en Music Store. Enfin, het gekende verhaal. Leuk om wat herinneringen op te halen en te beseffen dat ook muzikanten die noodgedwongen een andere job moesten zoeken toch nog steeds de muziekmicrobe onderhuids meedragen. BIG studeert na al die jaren jazz aan de academie en grapte dat hij na zovele jaren in repetitielokalen en op lokale podia nu eindelijk echt muziek leert spelen 😉

Mijn tijd in de Zaventemse academie ligt al lang achter mij. Piano, klarinet en notenleer bij onder andere de superlieve en zachte Lena Verstraete, die mijn moeder ooit vertelde dat haar 8-jarige “zong als een kleine nachtegaal”, een verhaal dat ik als tiener op familiefeesten en avondjes onder vrienden al te vaak heb gehoord. Toenmalig directeur Arie Van Lysebeth riep de onbezonnen nachtegaal, die niet echt een goed student was, geregeld op het matje. Letterlijk dan, want de vloer van zijn imposante kantoor was bekleed met tapijt. “Schoenen uit bij de directeur!” Met zijn grijze kruin en bij momenten zongeblakerde huid was Van Lysebeth de Richard Gere van Zaventem, die er in z’n eentje voor zorgde dat zowat alle moeders en MILFS uit de streek hun kinderen regelmatig persoonlijk (!) en ruim op tijd in de muziekschool dropten. Ondertussen is de man al zo’n twintig jaar directeur van het Brussels conservatorium en juryvoorzitter van de Koningin Elisabethwedstrijd.

Na het bezoek aan Frituur Rapide nam ik nog wat tweets door van muziekwebsites en stuitte ik na wat doorklikken op een mooi verhaal achter de country song I Drive Your Truck van Lee Brice. (Nu, ik hou wel van verhalen achter songs. Check ook zeker het verhaal van Ke Riema achter de tekst van Eenzaam Zonder Jou van Will Tura).

Country is BIG in America en I Drive Your Truck werd op The Country Music Association gelauwerd als Song Of The Year, een enorme verdienste in een land waar zoveel muzikale cowboys rondlopen. Connie Harrington, één van de drie songschrijvers uit Nashville die deze song schreven, luisterde in het naar huis rijden naar de plaatselijke radio. Ze hoorde een interview met Paul Monti, vader van soldaat Jared, die om het leven kwam in Afganistan op het moment dat hij een gewonde medesoldaat wou redden. “Do you still drive Jared’s truck?” vroeg de reporter. “Yes, I do,” antwoordde de geëmotioneerde vader, “I just love driving it because it reminds me of him. Though I don’t need the truck to remind me of him, I think about him every hour of every day.” Connie Harrington was gepakt door het verhaal en schreef samen met Jessi Alexander en Jimmy Yeary de gelauwerde tranentrekker I Drive Your Truck.

 

Het patriotisme van de Amerikanen is erg groot. Als niet-Amerikanen vinden wij het vaak wat over the top maar dat heeft dan weer veel te maken met het feit dat wij uit een andere cultuur komen en minder voeling hebben met hoe Amerikanen patriotisme ervaren. De muziekvideo is naar mijn bescheiden mening enorm getelefoneerd, maar het beeld van de vader die met de truck van zijn overleden zoon door de velden scheurt versterkt dan weer de eenvoudige maar rake tekst van het nummer. Beslist de moeite om de clip uit te kijken. Het einde zal voor velen onder ons hartverscheurend zijn en doet een mens nadenken over het nutteloze bloedvergieten.

Net als deze drie Amerikaanse songsmeden (tunesmiths in het Engels, wat een fantastisch woord is dat toch!) ben ik ook iemand die enorm kan opgaan in het creëren van een song. Het valt niet vaak voor dat er zo’n diepe emoties de bovenhand nemen en je op een natuurlijke manier een lied schrijft. Mijn ‘eerste keer’ was toen ik zo’n zestien of zeventien was. Muzikaal lag ik al enkele jaren stil want het muziekschooldiploma (dat voor mijn ouders zo belangrijk was), had ik op m’n dertiende op zak en niets kon me nog tegenhouden om eindelijk te doen waar ik zin in had: sporten met de vriendjes 😉

Het was door wijlen Pierre Van Pottelbergh, vriend en verzekeraar van m’n vader, dat ik de smaak weer te pakken kreeg. De man deed me enkele moderne pianopartituren cadeau en ik was opnieuw vertrokken. Algauw componeerde ik talloze melodietjes en één ervan ging over een ingebeeld verhaal van een man die afscheid moest nemen van zijn vrouw die aan terminale kanker leed. Beetje vreemd voor een zeventienjarige, die vooral bezig was met stoerdoenerij en niet eens rechtstreeks in contact was gekomen met dergelijke levensverhalen. Ik herinner me nog dat ik onophoudelijk jankte achter de piano en zomaar een lied neerschreef. Een waanzinnige ervaring als ik er nu over nadenk. Het overkomt me nog zelden dat ik in die mate emo ben tijdens het schrijven, maar het was wel de eerste keer dat ik die emotionele muziekpoort had opengezet om een gevoel van me af te schrijven. Zovele jaren later heb ik deze oude song definitief afgewerkt met X-Factor mentor Vincent Pierins. Het nummer Vrij kwam in 2009 terecht op het debuutalbum van Herbert Verhaeghe, die ondersteboven was toen hij de demo voor het eerst hoorde. Vrij ging onopgemerkt voorbij als 11de album track, maar voor mij heeft het nummer veel meer emotionele waarde dan de weinige hits die ik schreef.

Deze ervaring droeg bij tot mijn passie voor muziek en het verklaart ook mee hoe erg ik begaan ben met het lot van echte tunesmiths. Broodschrijvers zijn ware songsmeden, ambachtslui met een uniek talent. Het zijn geen bakkers, vrachtwagenchauffeurs of bedienden in een kantoorgebouw. Neen, het zijn mensen die een ander talent bezitten en waardevolle dingen kunnen creëren. Ze maken liedjes, die misschien wel het alledaagse leed kunnen verzachten voor die bakkers, vrachtwagenchauffeurs en bedienden die ook elke dag energie steken in hun job.

Nét daarom ben ik ook zo gedreven wanneer het aankomt op llegaal downloaden en de daarbijhorende laksheid, het onbegrip en het je-m’en-foutisme van de nieuwe generatie en zowat iedereen in onze maatschappij. Nét daarom kan ik ENORM kwaad worden op de ziekmakende advocatenmanoeuvers van de FOD Economie en de internetlobby van Belgacom, Voo en andere Telenets van deze wereld. Kwaad ben ik op een politieker als Johan Vande Lanotte, die al dan niet beseft welk bloedbad hij zal aanrichten wanneer hij zijn CODEX zal invoeren. Al dat foragezeik van mensen over ‘de geldwolven van SABAM‘ ben ik beu gezien; ik lees die bagger al niet meer. Het gaat niet over SABAM maar over de mensen die door organisaties als SABAM verdedigd worden (er zijn er trouwens veel meer dan SABAM). Het gaat hier over mensen zoals u en ik, die godverdomme ook maar hun werk doen. Mensen die proberen te leven van hun talent als songschrijver. Zij worden niet rechtstreeks betaald voor hun werk. Neen. Zij krijgen pas inkomsten wanneer hun liedjes succesvol zijn en worden gedraaid op de radio. Of wanneer LP’s, cassettes en CD’s waar hun schrijfsels op staan verkocht worden. Nu ja, dat was vroeger, want de fysieke geluidsdrager heeft in deze allesgratistijden z’n beste tijd gehad. R.I.P.

En er mag best wel kritiek zijn op een onderneming als SABAM. Natuurlijk! Bij SABAM worden ook fouten gemaakt en ik ben het ook niet eens met alles wat SABAM onderneemt. Bijlange niet! Maar bent u akkoord met alle beslissingen die uw werkgever neemt? Bent u akkoord met alle bedrijfsuitgaven? Neen, natuurlijk niet. Bent u akkoord met al uw eigen beslissingen en uitgaven? Ik vermoed van niet. Kritiek moet er zijn! Maar ze moet terecht zijn. We spreken hier over de boterham van professionals die evenveel rechten hebben als u en ik in dit leven. Het werk of beroep van een songsmid wordt door Jan-met-de-pet al even goed begrepen als het patriotische gevoel van een Amerikaan door de gemiddelde Europeaan. Maar moeten we het daarom zomaar afkeuren en neersabelen? Moeten we daarom blijven kappen op het werk van een SABAM? Vrienden, schiet niet op de boodschapper. We spreken hier over een veelvoud van RenaultFord- en Volkswagendrama’s. Alleen komt dit niet in het nieuws wegens niet spectaculair genoeg. Muziek maken is een ambacht en voor een ambachtelijk werk moet je betalen, net als voor het brood dat je bij de bakker haalt, net als voor het werk van de kantoorbediende, die op het einde of het begin van de maand zijn salaris netjes op zijn rekening verwacht.

Bravo Mario Guccio en Jo Cassiers – die laatste heeft trouwens ook een patriotische country song in Amerika op zijn palmares staan- voor de eerlijke open brieven en awoert aan Elio Di Rupo, Johan Vande Lanotte en anderen, die op het punt staan om een zoveelste bloedbad aan te richten in een sector waarvan ik dacht dat de bodem al lang bereikt was. Het voelt voor mij aan alsof een stervende man voor zijn laatste adem alsnog beroofd wordt van zijn portefeuille. Het is ronduit beschamend.

Ik roep nogmaals alle uitvoerende en creërende kunstenaars op om hun stem te laten horen door de petitie te tekenen. Laat dit protest nog maar het begin zijn en laat ons onze sector verdedigen tegen een zoveelste vorm van piraterij en parasieterij. Laat ons de kern van alles, de muziekwerken en hun scheppers, beschermen!

Tunesmiths is meer dan zomaar een mooi woord; het zijn godverdomme mensen van vlees en bloed.

Muzikale groet, Udo x

Advertenties

One thought on “Tunesmiths

  1. Pfff…een hele boterham maar geef je zeker en vast geen ongelijk !!! Ik hoop dat je kan blijven genieten van het song schrijven en muziek brengen ook al begrijp ik dat het zeer moeilijk moet zijn om je hoofd boven water te houden op zo’n manier 🙂 grtjes Carla

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s