Aloe Blacc: “Streaming diensten moeten songwriters billijk vergoeden.”

Vrienden!

Een paar weken geleden las ik op wired.com een schrijfsel van / interview met de Amerikaan Aloe Blacc, die onder meer een wereldhit scoorde met ‘I Need A Dollar’ en terloops ook meeschreef en -werkte aan hits zoals Wake Me Up van de Zweedse deejay Avicii. Blacc laat even zijn licht schijnen op streaming, de hedendaagse (legale) manier van muziek beluisteren. Als de creatieveling, die songs schreef die wereldwijd gestreamd worden, amper vergoed wordt, dan kan u zich voorstellen hoe slecht andere songwriters het stellen…

Als artiest leef ik uitsluitend van mijn optredens, maar door mijn schrijfervaringen in binnen- en buitenland ligt de materie me na aan het hart. We hebben in ons land bijna geen schrijftalenten die uitsluitend van hun muziek kunnen leven, terwijl ze daar net voor in de wieg zijn gelegd. Creatievelingen inspireren de wereld en ik mag oprecht hopen dat de politiek veel strenger en harder ingrijpt tegen illegaal downloaden én de billijke vergoedingen van legale diensten beter reguleert.

Een ander gevolg voor mij als uitvoerend artiest is dat het in deze ikbetaalnietmeervoormuziek-tijden veel makkelijker is voor grote platenfirma’s om de singles van hun artiesten zelf de top tien in te kopen, met airplay, media-aandacht en meer optredens tot gevolg. Platenfirma’s kunnen ook niet anders meer, dat begrijp ik ook. Want zo wordt het spel nu eenmaal gespeeld. En het wordt oogluikend toegestaan, al dan niet om onze industrie in stand te houden. Geen enkele instantie of politieker zet er zijn tanden in én de illegaal downloadende consument veegt er zijn … aan. Vergelijk het voor mijn part met de Tour de France, waar vele winnaars en een groot deel van het peleton EPO en varianten nam. Er moet echt worden ingegrepen!

Ik erger me al jaren aan het ikkoopmijnartiestenindetop10-fenomeen en kan er net als zovele anderen niet mee om dat meerdere talentvolle artiesten het op deze manier moeten afleggen tegen al dan niet non-talenten en de marketingmechanismen en terugverdienmodellen van hun platenfirma’s.

Graag had ik het artikel over streaming diensten naar het Nederlands vertaald maar daar had ik de voorbije weken geen tijd voor. Danzij Danny Riesterer, één van m’n volgers op de sociale media, is hier toch de vertaling. Dankuwel Danny! Met graagte deel ik de tekst.

Veel leesplezier, als dat dan al mogelijk is…

Muzikale groeten van een tegen de bierkaai vechtende artiest, Udo x

Aloe Blacc: Streaming Diensten moeten songwriters billijk vergoeden.

aloe blacc Bullhorn-660x990

Ik ben vanalles: zanger, muzikant, zakenman en filantroop. Maar bovenal ben ik “songwriter”. Songwriters zijn creatievelingen. Wij dagen onszelf uit na te denken over de ons omringende wereld. Het werk dat we produceren bezit kracht, de kracht om menselijke emoties en verbeelding te ontdekken op een manier zoals weinig andere kunstvormen dat kunnen, de kracht om de traditionele leeftijdsgrenzen te overstijgen en de kracht om een gesprek te transformeren en een positieve sociale verandering te doen ontstaan.

Maar is ons werk als songwriter waardevol? Afkomstig van iemand die zijn leven gewijd heeft aan het boetseren van zijn kunnen om het leven van anderen te raken, lijkt bovenstaande vraag wel absurd. Maar in de hedendaagse, snel veranderende muziekwereld, is het antwoord steeds onduidelijker. Nog maar pas deze week verwijderde Taylor Swift haar muziek van Spotify,niet omdat zij niet wil dat men haar songs streamt, maar omdat zij er billijk wil voor vergoed worden. Zij wil dat Spotify haar werk behandelt als iets waardevols. Dit probleem zou iedereen die om de toekomst van muziek geeft – professionelen én fans – moeten doen protesteren en er rekening mee houden.
Ziehier waarom.

Vooreerst, in tegenstelling tot mensen uit de creatieve industrie, lijken songwriters minder controle te hebben over hun werk dan ooit tevoren. Kopieer een ontwerp voor een handtas van een beroemd modehuis of gebruik het logo van een sportteam op uw nieuw T-shirt en je kan binnen de kortste tijd een rechterlijke vervolging verwachten. Veel geluk bij het kopiëren van een gepatenteerde uitvinding van een mega technologisch wereldbedrijf. Men moet de uitdrukkelijke toelating verkrijgen van de oorspronkelijke uitvinders om hun werk te gebruiken of verder te verkopen. Zó beschermen zij de waarde van hun werk.

Voor songwriters gelden die regels echter niet. Wettelijk gezien moeten wij om het even welk bedrijf onze songs laten gebruiken die, voor zover die bedrijven ermee akkoord gaan een vergoeding te betalen die, vaker wel dan niet, overeengekomen was op de vrije markt. Wij hebben geen enkele keuze. En daardoor bezitten wij geen enkele macht om de waarde van de muziek te beschermen die wij gecreëerd hebben.

De beschamend lage vergoedingen die aan songwriters uitgekeerd worden door streaming diensten, mogelijk gemaakt door achterhaalde federale regels, zijn nogmaals een bewijs dat ons werk gedevalueerd wordt op de hedendaagse markt.
Denk even aan het feit dat er voor een songwriter ongeveer 1 miljoen spins op Pandora nodig zijn om amper €90 te verdienen.

Aviciï’s song “Wake me up” die ikzelf meeschreef en zing, was bijvoorbeeld de meest gestreamde song in de Spotify-geschiedenis en de dertiende meest gedraaide song op Pandora sedert zijn uitkomen in 2013 met meer dan 168.000.000 streams in de US. En nochtans, dat leverde slechts €12.359 op aan Pandora domestic royalties, die dan nog eens verdeeld werden over 3 songwriters en onze uitgevers (publishers). Als beloning voor het co-writen van een uitzonderlijk succesvolle hit, heb ik minder dan €4000 ontvangen (binnenlands) via de grootste digitale muziekdienst.

Als dát het grote succesverhaal is van streaming, is het dan verwonderlijk dat zoveel songwriters moeten vechten om rond te komen? De realiteit is dat het publiek muziek tegenwoordig op een totaal andere manier “verbruikt”. De aankoop en het downloaden van songs hebben tot streaming geleid, met als resultaat dat de bronnen van inkomsten waarop songwriters jarenlang hebben kunnen rekenen om van te kunnen leven, nu aan het uitdrogen zijn.

Maar de ironie van het de situatie wil dat meer en meer mensen tegenwoordig van onze muziek genieten, op meer en meer verschillende plaatsen en dat zij meer en meer door verschillende platforms (nu vooral digitaal) gespeeld wordt dan ooit tevoren.
Ons werk is dus overduidelijk waardevol, zoniet zou er niet zoveel vraag naar zijn.
Waarom worden songwriters dan niet billijk gecompenseerd op de muziekmarkt?

Ik geloof rotsvast dat er een formule moet bestaan voor vernieuwende, nieuwe muziekdiensten om succes te hebben in de muziekwereld, zonder het aandeel en de bijdrage van de songwriters te onderwaarderen. En gelukkig sta ik niet alleen met deze mening. Via performante rechtenorganisaties zijn songwriters er deze zomer met succes in geslaagd het US Department of Justice te overtuigen om een officieel overzicht te maken van de ASCAP en BMI decreten die bepalen hoe de overgrote meerderheid van de Amerikaanse songwriters vergoed worden voor hun werk.

De wereld is drastisch veranderd sedert het regulerend kader voor het eerst werd opgesteld in 1941, maar de uitvoeringsdecreten zijn helaas niet meer bijgewerkt sedert 2001, nog vóór de iPad gelanceerd werd. Het bijwerken van het verouderde nationale systeem van muziek licenties zal niet enkel tegemoet komen aan de noden van muziekmakers zoals ik, maar ook van bedrijven die onze muziek gebruiken, aan “consumenten” en aan de globale muziekscène. Maar de digitale muziekdiensten die financieel voordeel halen uit het in stand houden van de status quo, vechten hard om elke betekenisvolle hervorming tegen te houden.

Ik alleen, ik kan niet langer staan toekijken vanaf de zijlijn en wachten, terwijl de overgrote meerderheid van de songwriters in de kou gelaten wordt, terwijl de leiders van streaming bedrijven hun fortuin opbouwen met beursaandelen en bonussen op de kap van ons hard labeur.

Songwriting is echt passiewerk dat vaak helemaal niet op rijkdom uitmondt. Maar ik weet dat het werk dat wij creëren diep-waardevol is. En ik ben ervan overtuigd dat beleidsmensen ooit zullen erkennen dat een systeem , dat digitale streaming toelaat te profiteren van enorme winsten terwijl de muzikanten zelf moeten knokken om te overleven, dat dergelijk systeem onevenwichtig is en gedoemd om te verdwijnen.

Tot die dag aanbreekt, zal ik mijn steentje blijven bijdragen om mensen ervan te overtuigen dat de muziek waarvan zij houden niet zou kunnen bestaan zonder ons en dat wij , als songwriter, op de huidige manier niet kunnen blijven leven.

En u, u kunt uw aandeel hebben in het beschermen van de muziek waarvan u houdt door albums te kopen en de streaming diensten te verplichten de waarde van het songwriten te ondersteunen. Al bij al, indien songwriters er niet meer in slagen muziek te creëren, wie zal het dan wel doen?

Aloe Blacc

Bron: wired.com – Aloe Blacc: Streaming Services Need to Pay Songwriters Fairly
Vertaling: Danny Riesterer.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s