BLOG Tien tien tien!

Als jonge kerel ging ik ervan uit dat mijn leven rond communicatie zou draaien. Het woord voeren, nieuws maken, persdossiers opstellen, events organiseren én presenteren, dat was mijn ding tijdens mijn jeugdhuis- en studentenperiode. Dankzij Liliane Priem, docent communicatie en bezieler van het departement aan de Erasmushogeschool Brussel vond ik m’n ware roeping. Had Liliane me niet op de man af gezegd dat ik een rastalent was, dan had ik misschien wel verkeerde keuzes gemaakt in m’n jonge leven. Nadat ik mijn diploma bachelor communication management behaalde -net geen grote onderscheiding, haha, wat was ik destijds belachelijk kwaad op mezelf omdat ik niet beter gestudeerd had voor m’n laatste examen 🙂 – ging ik ook voluit voor een carrière in de public relations & press relations. Met als bedoeling om op termijn communicatie directeur te worden van meerdere sexy bedrijven. Soit, mijn hele parcours was uitgestippeld.

Dat was dan buiten enkele mensen gerekend die rotsvast geloofden dat niet communicatie, maar wel muziek mijn echte roeping was. Mijn ouders bijvoorbeeld. Welja, ik wist al van jongs af aan dat ik kon zingen -want Lena Verstraete, docent notenleer had mijn moeder verteld dat haar 8-jarige ukkepuk zong als een kleine nachtegaal, iets wat ik tot in den treure op familiefeestjes mocht aanhoren- maar ik had als tiener al geen hoge pet op van de commerciële mallemolen die de muziekindustrie was. Afspreken met mijn tante Annie Cordy was als kind echt niet leuk want we werden constant gestoord. Wat een absurd gedoe was dat altijd. Ik ergerde me ook aan het feit dat mijn ouders naar Tien Om Te Zien keken, waar er naar mijn mening ondermeer een resem non-talenten de revue passeerden. Wist ik veel dat ik later in die business terecht zou komen…

Op vraag van mijn vader – eerder om van zijn ‘gezaag’ af te zijn, haha 🙂 – ging ik een uurtje piano spelen voor Will Tura. Ik mocht van de studio-eigenaar meteen een bioscoopfilmpje inzingen en ook Tura bleek zo onder de indruk dat hij me in contact bracht met muziekmonster Steve Willaert, die op zijn beurt in mij geloofde. Na zoveel positief advies van professionals besloot ik m’n job en m’n communicatiedroom op te geven om meer tijd vrij te maken voor muziek. Een jaar voordat de allereerste Idool-talentenjacht op televisie kwam raadde Will me aan om me daarvoor in te schrijven want dat was nu eenmaal de hernieuwde manier (remember de crochet-wedstrijden uit de jaren ’60 en ’70) om een plek te bemachtigen in het muzieklandschap. Ik herinner me vooral dat mijn moeder speciaal naar de cinema ging om mij 1 minuut te horen zingen in het reclameblok. Mijn ma was een zotte doos 😉

Enfin, een talentenjacht dus. Nadat ik van mezelf vond dat ik iedereen naar huis had gezongen in de halve finale van Idool 2003 -ik had iets té veel zelfvertrouwen toen, sorry!- bleek toch dat er andere parameters een rol van betekenis speelden om dat felbegeerd platencontract in de wacht te slepen. Toen kort nadien ook mijn moeder stierf had ik zoiets van fuck you all en stopte ik even met muziek. Maar goed, het bloed kruipt waar het niet gaan kan: zo ontgoocheld als ik na Idool was in de oppervlakkigheid van de showbizz, zo gemotiveerd was ik in 2005 om de talentenjacht X-Factor te winnen. Uiteraard deed ik dat op 11 december 2005 met een dosis geluk en de geweldige steun van het publiek, maar ook dankzij het vertrouwen van coaches Kris Wauters, Vincent Pierins en Elvina Rens.

Vandaag, exact 10 jaar geleden startte voor mij een nieuw levenshoofdstuk. Op 1 april 2006 werd ik zelfstandige in de toch wel instabiele muzieksector. Een risico, zeer zeker, maar het was een stap die ik me nog steeds niet beklaagd heb. Bij momenten mis ik m’n oude passie voor het geschreven woord en de nieuwsmakerij wel, maar na 10 jaar musiceren ben ik vooral gelukkig dat ik dit kan en mag doen. Ik wil graag heel veel mensen bedanken die me in de loop van m’n carrière gesteund hebben en er tot op vandaag nog steeds zijn. Mijn muzikanten, schrijvers, producers, licht- en geluidstechniekers, tour managers, medewerkers van managements, platenfirma’s, uitgevers, boekingskantoren, televisie- en radiomakers,… Het zijn er te veel om op te noemen. M’n gedachten gaan uit naar Ronny Possemiers, de man die van alle markten thuis was en me gedurende m’n eerste jaren zo goed begeleid heeft. Ik mis zijn lach nog elke dag, maar draag zijn levensfilosofie in het hart.

Zéér belangrijk: dank aan jullie allemaal, de lieve mensen en muziekliefhebbers die nog steeds met graagte naar m’n optredens komen. Graag wil ik in september dit jaar een fan event op het getouw zetten waar de fans van het eerste en het laatste uur zeer welkom zijn. Meer informatie volgt snel; ik sta hiervoor in nauw contact met promo-verantwoordelijken Sandra Willems & Sandra Peeters én met Sandra Damoiseaux van LIVE Entertainment. Jullie weten dat ik niet de artiest ben die zesentwintigduizend events per jaar organiseer, dus ik wil het voor die ene keer graag goed doen. Alle tips zijn welkom, bij de Sandra’s en bij mij.

Post gerust ideeën op Facebook zodat iedereen ze kan lezen en erop kan reageren.

Bedankt voor tien mooie jaren en op naar zoveel meer!

Liefs,

digitale handtekening UDO

Advertenties