BLOG Was uw glazen!

Video

Le nouveau single est arrivé! Nu ja, bijna toch. Le nouveau single est presque arrivé! Zo’n zes maanden geleden gecomponeerd aan m’n babyvleugel en na een mooi rijpingsproces bijna klaar om gedegusteerd te worden. Koel geserveerd en warm aanbevolen. Comme un Beaujolais quoi…

Het lied dat oorspronkelijk startte als een ballade waarin heel wat weemoed zat, evenals het gemis van een overleden vader en een smachtende verzuchting naar vroegere tijden, is nu uitgegroeid tot een uptempo verhaal over een scharnierpunt in het leven van velen. Herkenbaar. Terugblikkend op wat was en vooruitkijkend naar het mysterie van het onbekende dat ons opwacht.

En vooraleer u me verwijt geen mensentaal te spreken: het komt erop neer dat mijn vadsig geestesrupsje zich ontpopte tot een flitsende Koninginnenpage, stevig fladderend in een orkestratie zoals ik er nog geen gehoord heb in de wereld van de popmuziek.

Waanzinnig straffe -en vooral juiste- muzikanten en bewerkers bij elkaar zoeken, dat was de missie van de producer. En hij is daar Summa Cum Laude in geslaagd. Meer info over wie aan deze productie heeft meegewerkt volgt weldra in een officieel persbericht. En ondanks het feit dat de definitieve versie nog niet klaar is vind ik mijn eerstvolgend muzikaal kind thuishoren op het schavot waar ook Voorbij staat te blinken.

Bloed, zweet en tranen en voldoende rijpingstijd; dat is het geheim achter deze goede song. Ik dank alvast mijn team, management en platenfirma voor het vertrouwen. Mijn twee maal twintig jaar jonge knokels jeuken al rond de steel van de hardhouten hamer, klaar om een scherpe beitel onder het deksel van deze verse wijnton te spiesen!

Was uw glazen, want ik kan niet wachten om ze vol te doen…

Santé!

digitale handtekening UDO

 

 

 

 

PS Voor de connaisseurs nogmaals Voorbij.

Save

Save

#MusicMonday #Throwback I Surrender (Monrose, 2011)

Gegroet music lovers!

Uit respect en uit bewondering voor hersenspinsels van andere schrijvers en uitvoerende artiesten heb ik zin om af en toe eens een lied onder de aandacht te brengen in een #MusicMonday en/of #Throwback blogbericht.

Omdat ik de voorbije weken nogal on a roll was wat het schrijven van nieuwe songs betreft (ik zit blijkbaar in een periode waarin ik bijzonder veel zin en inspiratie heb) kijk ik graag eens terug op dingen die ik in vorige inspiratievolle periodes schreef.

Zo was er vandaag dag op dag 5 jaar geleden het lied I Surrender, dat werd uitgebracht door de populaire Duitse meidengroep Monrose. De groep bestond uit drie knappe en toonvaste dames: Mandy, Senna en Bahar. Monrose werd gevormd naar aaneiding van de Duitse versie van Popstars, een televisie format dat ook in ons land de deur opende naar diverse talentenjachten zoals Idool, The X-Factor, The Voice en andere, minder bekende formats.

Monrose startte in 2006, tekende een contract bij het populaire label Starwatch en verkocht zomaar even 600.000 stuks van haar debuutalbum. Bijzonder veel, zelfs voor een grote markt als de Duitse, die door het illegaal downloaden al heel wat van z’n pluimen was kwijtgeraakt.

Samen met (ondertussen) goede vrienden Kit Hain en Yannic Fonderie schreef ik één van m’n betere schrijfsels uit die periode. I Surrender werd de B-kant van Like A Lady, de eerste single van het Monrose album Ladylike. De ballad was voor de grote en harde kern Monrose fans ook het verborgen verrassingsnummer op het album. Eerlijk gezegd -en dat is niet zo bescheiden, ik weet het- vond ik I Surrender het betere lied van het album.

De meidengroep heeft heel wat goud aan de studiomuren hangen maar de dames beslisten ondertussen wel om elk voor een solocarrière te gaan. Hun beste zet deden ze volgens mij in 2014, toen ze Walking Away, een featuring bij Craig David uitbrachten (al kwam het idee misschien wel van het marketing team rond Craig David, dat ook in andere landen zoals bijvoorbeeld Frankrijk featurings ‘verkocht’, naar verluidt een mooie bron van inkomsten voor internationale platenfirma’s en artiesten). Alleszins, de moeite waard om te beluisteren, net als de andere oorwurmen van Craig David trouwens.

Voor wie zijn of haar muziekkennis en -bibliotheek graag wat wil uitbreiden: I Surrender kan je nog steeds aankopen via iTunes (klik hier).

BLOG Loodgieterij met appelmoes

Elke gelijkenis met bestaande gebeurtenissen
en/of personen berust op louter toeval

loodgieter

Een loodgieter en een jonge werknemer van het bedrijf nemen plaats aan een tafeltje in de avondzon. De werkdag zit erop en de frisdrank met ijsblokjes is welgekomen. “Het doet deugd om nog eens terug te zijn in het dorp waar ik 39 jaar gewoond heb,” lacht de loodgieter tegen zijn tafelgast. De ober, die een deel van zijn jeugd in hetzelfde jeugdhuis als de loodgieter had doorgebracht, was blij om hem na al die jaren nog eens terug te zien. In zijn enthousiasme noteerde hij fluks ‘kip met appelmoes’ en ‘balletjes in tomatensaus’.

Terwijl de telefoon van de metgezel rinkelt, nadert een vrouw die iets verderop het terras zat. Ze begroet de loodgieter, stelt zich uitgebreid voor en vertelt dat ze graag een beroep wil doen op zijn diensten. Zo gaat dat met zelfstandigen: korte babbel, kaartje geven en elkaar een prettige avond wensen.

Nee hoor! Met bekende loodgieters verlopen zulke ontmoetingen meestal anders. De vrouw neemt een stoel en neemt ongevraagd plaats naast de loodgieter en zijn kornuit. “Het rusthuis waar ik verzorgende ben, wordt sterk uitgebreid en we streven naar een mooie opening voor nieuwe bewoners en genodigden. Hiervoor willen we graag een beroep doen op uw diensten, maar u hoort me al komen… we zijn een vzw.” De loodgieter krijgt lichte buikkrampen. Niet enkel van de honger of van de associaties die het woord vzw telkens met zich meebrengt, maar wel van zijn gedachten aan het jeugdhuis, waar hij zoveel mooie herinneringen en vriendschappen voor het leven aan overhield. Het pand werd samen met de laatste restjes tastbare nostalgie ten koste van het nu megalomane rusthuis platgegooid. Wie dergelijke mastodonten van gebouwen neerpoot om ze vervolgens commercieel uit te baten, zou zich niet mogen verschuilen achter een zogezegde benefiet. Daarvoor betalen de oude bewoners genoeg denkt de loodgieter. Maar goed, de vrouw doet ook maar haar job. Hij glimlacht beleefd.

Ondertussen heeft de verbouwereerde compagnon de table zijn telefoongesprek beëindigd. Hij krijgt van de ratelende dame een korte knik, waarna het verhaal verder dendert, gekruid met familiaire bewoordingen en overtuigende zinnen als “u kent ons rusthuis wel want u bezocht er uw familie” en “ik weet dat u sociaal geëngageerd bent” en “uw dorp ligt u toch na aan het hart”. Goed onderbouwd, tikje persoonlijk. Kortom: sterk. De loodgieter blijft rustig. Deels uit vriendelijkheid en omdat hij een goede opvoeding genoot. Deels ook uit klantvriendelijkheid en ervaring, want dergelijke verhalen en vragen krijgt hij als bekende loodgieter regelmatig voorgeschoteld. Oh, over voorschotelen gesproken; daar is de goedlachse ober met de bestelling.

“U kan best contact opnemen met het kantoor mevrouw. U kan dan behalve de datum ook bespreken of het bijvoorbeeld een acte de présence mag zijn. Tenzij u wel budget heeft om professioneel werkmateriaal en een technieker te betalen. Dat is een minimumvereiste indien u me niet voor mijn diensten wenst te betalen.” De loodgieter gebruikte met opzet het werkwoord ‘wensen’ in plaats van ‘kunnen’. Als door de bliksem getroffen stamelt de ongenodigde tafelgast dat voor professioneel materiaal ook geen geld voorhanden is.

Het tempo van het gesprek versnelt:

Hij: “Ik kan toch niet gratis én zonder professioneel materiaal komen werken?”
Zij: “Och, enkele reparaties zijn genoeg.”
Hij: “Bedoelt u dat ik met mijn blote handen moet werken, een soort loodgieters a capella?
Zij: “Het hoeft niet veel te zijn. Wat WC’s repareren, de CV-ketel veranderen en de riolering nakijken. Ik heb de nieuwe faciliteiten nog niet gezien, maar u woont in het dorp en kan vooraf al eens komen kijken.”
Hij: “Wel, ik woon hier niet meer.”
Zij: “Maar u komt hier toch nog regelmatig?”
Hij: “Niet echt. Meestal voor het werk, zoals vandaag.” (hint)

Na veel vijven en zessen (en zevenen en achten) krijgt de ontketende vrouw de gegevens van het kantoor, met de vraag hen op te bellen. En terwijl de rusthuis marketeer aansluit bij haar oorspronkelijke tafelgezelschap, nemen de loodgieter en zijn collega mes en vork ter hand. De lauwe kip en frietjes smaakten overheerlijk.

//

Lees ook deze blogberichten:
Ik benefiet, jij benefiet, wij benefieten
Als een vuurvliegje in het donker.

 

Save