Loodgieterij met appelmoes

Elke gelijkenis met bestaande gebeurtenissen
en/of personen berust op louter toeval

loodgieter

Een loodgieter en een jonge werknemer van het bedrijf nemen plaats aan een tafeltje in de avondzon. De werkdag zit erop en de frisdrank met ijsblokjes is welgekomen. “Het doet deugd om nog eens terug te zijn in het dorp waar ik 39 jaar gewoond heb,” lacht de loodgieter tegen zijn tafelgast. De ober, die een deel van zijn jeugd in hetzelfde jeugdhuis als de loodgieter had doorgebracht, was blij om hem na al die jaren nog eens terug te zien. In zijn enthousiasme noteerde hij fluks ‘kip met appelmoes’ en ‘balletjes in tomatensaus’.

Terwijl de telefoon van de metgezel rinkelt, nadert een vrouw die iets verderop het terras zat. Ze begroet de loodgieter, stelt zich uitgebreid voor en vertelt dat ze graag een beroep wil doen op zijn diensten. Zo gaat dat met zelfstandigen: korte babbel, kaartje geven en elkaar een prettige avond wensen.

Nee hoor! Met bekende loodgieters verlopen zulke ontmoetingen meestal anders. De vrouw neemt een stoel en neemt ongevraagd plaats naast de loodgieter en zijn kornuit. “Het rusthuis waar ik verzorgende ben, wordt sterk uitgebreid en we streven naar een mooie opening voor nieuwe bewoners en genodigden. Hiervoor willen we graag een beroep doen op uw diensten, maar u hoort me al komen… we zijn een vzw.” De loodgieter krijgt lichte buikkrampen. Niet enkel van de honger of van de associaties die het woord vzw telkens met zich meebrengt, maar wel van zijn gedachten aan het jeugdhuis, waar hij zoveel mooie herinneringen en vriendschappen voor het leven aan overhield. Het pand werd samen met de laatste restjes tastbare nostalgie ten koste van het nu megalomane rusthuis platgegooid. Wie dergelijke mastodonten van gebouwen neerpoot om ze vervolgens commercieel uit te baten, zou zich niet mogen verschuilen achter een zogezegde benefiet. Daarvoor betalen de oude bewoners genoeg denkt de loodgieter. Maar goed, de vrouw doet ook maar haar job. Hij glimlacht beleefd.

Ondertussen heeft de verbouwereerde compagnon de table zijn telefoongesprek beëindigd. Hij krijgt van de ratelende dame een korte knik, waarna het verhaal verder dendert, gekruid met familiaire bewoordingen en overtuigende zinnen als “u kent ons rusthuis wel want u bezocht er uw familie” en “ik weet dat u sociaal geëngageerd bent” en “uw dorp ligt u toch na aan het hart”. Goed onderbouwd, tikje persoonlijk. Kortom: sterk. De loodgieter blijft rustig. Deels uit vriendelijkheid en omdat hij een goede opvoeding genoot. Deels ook uit klantvriendelijkheid en ervaring, want dergelijke verhalen en vragen krijgt hij als bekende loodgieter regelmatig voorgeschoteld. Oh, over voorschotelen gesproken; daar is de goedlachse ober met de bestelling.

“U kan best contact opnemen met het kantoor mevrouw. U kan dan behalve de datum ook bespreken of het bijvoorbeeld een acte de présence mag zijn. Tenzij u wel budget heeft om professioneel werkmateriaal en een technieker te betalen. Dat is een minimumvereiste indien u me niet voor mijn diensten wenst te betalen.” De loodgieter gebruikte met opzet het werkwoord ‘wensen’ in plaats van ‘kunnen’. Als door de bliksem getroffen stamelt de ongenodigde tafelgast dat voor professioneel materiaal ook geen geld voorhanden is.

Het tempo van het gesprek versnelt:

Hij: “Ik kan toch niet gratis én zonder professioneel materiaal komen werken?”
Zij: “Och, enkele reparaties zijn genoeg.”
Hij: “Bedoelt u dat ik met mijn blote handen moet werken, een soort loodgieters a capella?
Zij: “Het hoeft niet veel te zijn. Wat WC’s repareren, de CV-ketel veranderen en de riolering nakijken. Ik heb de nieuwe faciliteiten nog niet gezien, maar u woont in het dorp en kan vooraf al eens komen kijken.”
Hij: “Wel, ik woon hier niet meer.”
Zij: “Maar u komt hier toch nog regelmatig?”
Hij: “Niet echt. Meestal voor het werk, zoals vandaag.” (hint)

Na veel vijven en zessen (en zevenen en achten) krijgt de ontketende vrouw de gegevens van het kantoor, met de vraag hen op te bellen. En terwijl de rusthuis marketeer aansluit bij haar oorspronkelijke tafelgezelschap, nemen de loodgieter en zijn collega mes en vork ter hand. De lauwe kip en frietjes smaakten overheerlijk.

//

Lees ook deze blogberichten:
Ik benefiet, jij benefiet, wij benefieten
Als een vuurvliegje in het donker.

 

Save

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s