Udo blij met debuutsingle ‘The Voice’-revelatie Lisa van Rossem

lisa-strangers-with-a-memorySinds een goeie maand gooit ‘The Voice’-revelatie Lisa van Rossem (22) hoge ogen met haar debuutsingle ‘Strangers With A Memory’, een lied dat door Udo werd geschreven.

Een enthousiaste Udo verwacht veel van het zangtalent uit de Kempen: “Na een paar noten tijdens haar auditie in The Voice wist ik meteen dat we nog van Lisa zouden horen. Ik ben bijzonder blij dat ik mijn bescheiden steentje heb kunnen bijdragen en ben ervan overtuigd dat Lisa de komende maanden en jaren nog straffer uit de hoek zal komen.”

De single ‘Strangers With A Memory’ is verkrijgbaar via deze link.

De videoclip en een live versie tijdens de ochtendradio van MNM kan je hieronder bekijken.

Save

Save

Save

Save

Save

BLOG Taxi Rudi (Vranckx)

taxilogo

*Meeuw* -ik bedoel- *geeuw*,

Half zeven. Zowat anderhalf uur geleden wakker gezoemd door een mug en ondertussen al een poos genietend -nu ja- van de tierende zeemeeuwen aan de Oostendse kustlijn. De lelijke vogels rijgen de hoogste en schelste noten aan elkaar in een kwelerige jazz die m’n opzettende koppijn bevordert, het zachte geluid van de golven en m’n slapend lief ten spijt. Bij wijze van afleiding en ontspanning misschien toch maar een blogje schrijven denk ik, terwijl ik me afvraag hoe en waar de gemiddelde zeemeeuw eigenlijk aan haar einde komt. Als vismaaltijd, met gespreide vleugels en kop in het water? Soit.

Gisteren werd op de 10de editie van het Filmfestival van Oostende de nieuwe prent van Nic Balthazar voorgesteld; een knappe film waarvan ik onder de indruk was. Een aanrader. Niet omdat mijn lief er een rolletje in speelt of omdat stand-upper Jeroen Leenders een opmerkelijke acteerprestatie neerzet, maar gewoon omdat de film echt wel binnenkomt in de bovenkamer en een thema aansnijdt dat bij velen een belletje zal doen rinkelen. Want zijn we niet allemaal een beetje overwerkt? Lopen we onszelf al niet eens een keer of zesentwintigduizend vierentwintig miljoen keer voorbij?

Op de rode loper vertelde ik cast member en officieuze vermageringskampioen Kamal Kharmach over mijn meest memorabele ontmoeting in Berlijn. Twee daagjes was ik er. Net genoeg tijd om een aantal interessante mensen te ontmoeten en een geweldige song te schrijven. De M45 die ik aan de Akademie Deutsche POP nam, zette me tijdig af aan het station Berlin Zoologischer Garten, waar ik in al mijn blondheid mijn trein liet voorbijrijden. Ik heb steeds mijn zakje ‘ja maar’-excuses bij de hand, maar je schiet er werkelijk geen meter mee op. Een taxi dan maar.

Zijn leeftijd schat ik rond de vijftig, zijn doorleefdheid en intelligentie een pak hoger op de desbetreffende schalen. De taxichauffeur leek stomverbaasd dat er in een klein land als België ghetto’s bestonden in steden als Brussel en Charleroi, waar terreurorganisaties makkelijk leden konden rekruteren. Ik kreeg gratis geschiedenislessen over hoe de drie luchthavens in Berlijn onlosmakelijk verbonden zijn met Oost en West, met Hitler en/of met de Koude Oorlog. En hoe het ‘nieuwe Duitsland’ graag van alle (gewetens)belastende ballast af wil, hoe het merendeel van de Duitsers liever wil vergeten en geneigd is om alsmaar te vernieuwen: luchthaventje sluiten en een nieuwe bouwen. Alsmaar beter, alsmaar groter.

Voor ik er erg in had was ik terechtgekomen bij een potentiële gesprekspartner van Rudi Vranckx. En dat allemaal in het Duits. Het is van m’n tijd op Erasmus geleden dat ik nog zo’n lang gesprek in het Duits voerde. De chauffeur vroeg me of ik moslim was en vervolgde zijn verhaal. Als 16-jarige broeder maakte hij naar eigen zeggen deel uit van de Hezbollah en vocht hij aan de grens tussen Iran en Irak. Net als zijn strijdmakkers kreeg hij een ketting rond de nek, met daaraan een sleutel waarmee hij de deur van het paradijs, vol met wachtende vrouwen, zomaar kon openen. Hij droeg het onthoofde lichaam van zijn beste vriend de grens over, terug naar Iran. Een uur lang. Gedesillusioneerd. Het was z’n vader die hem verloste van de nachtmerrie en met het gezin naar Duitsland verhuisde. Ze begonnen er een nieuw leven.

Ik kreeg zomaar les over godsdiensten en levensfilosofieën. Vooral over hoe ze worden afgebeeld: de katholieken, wat voorovergebogen met gekruiste armen; de boeddhisten, met gevouwen handen; de Joden, met open armen naast het lichaam én tenslotte Mohammed, met het zwaard in de aanslag. Door de jaren heen werden in de regio communisten en ander non-moslim gespuis in de pan gehakt. M’n chauffeur wond er geen doekjes om en verzekerde me dat de islam veruit de gevaarlijkste godsdienst is op deze aardkloot, en dat je als zestienjarige nog een kind en bovenal beïnvloedbaar was. “Geloofde je dan alles wat jou verteld werd?” vroeg ik. “Ja” zei hij, “mijn dochter is ondertussen zeventien, ze is nog een kind. Weet je, als ik dit vertel tegen een moslim dan doodt hij me. Geloof me, islam is zeer gevaarlijk.”

Als artiest en eenvoudige mens hou ik me zo ver mogelijk van thema’s als godsdienst of politiek. Ik heb uiteraard mijn mening, maar die stoot social media-gewijs altijd wel iemand tegen de borst. Vandaar dat ik me veelal laat leiden door ‘leven en laten leven’ en iedereen respecteer in zijn geloof of politieke voorkeur. De gesprekken tijdens de taxirit naar Berlin Schönefeld zal ik echter niet snel vergeten. Ze staan in schril contrast met de voorzichtigheid die wij aan de dag leggen wanneer we het hebben over ‘moslimterreur’, wanneer we dingen benoemen en daarbij vooral niet iedereen over dezelfde kam willen scheren.

“Volgende keer dat je in Berlijn bent kan je best overal een taxi nemen, da’s veel beter voor je portemonnee,” krijg ik nog mee. Of hoe een leerrijk gesprek wordt afgesloten met de reinste onzin. Och ja, taximannen… Als er één iets is waar ik heilig in geloof, dan is het in het openbaar vervoer in Berlijn. Er gaat namelijk niets boven de verbindingen met bus, tram, metro en S-Bahn, die er naadloos op elkaar aansluiten. Makkelijk en goedkoop. Tenzij je je trein mist natuurlijk.

Blonde groeten uit de Koningin der badsteden,

digitale handtekening UDO

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save