Onverwachte schoonheid…

Dankuwel voor zoveel schoonheid...Vorige vrijdag werd ik op weg naar huis geheel onverwacht getrakteerd op een emotionele ontmoeting. Ergens tussen Brussel-Zuid en Vilvoorde werd ik aangesproken door een treinconducteur. Sinds ik met mijn kop op televisie kom ben ik het al gewoon dat ik door wildvreemden word aangesproken, maar deze keer luidde de openingszin: “Ik prijs mij gelukkig dat ik uw moeder goed heb gekend”.

Ik kan u verzekeren dat dat thema bij mij erg gevoelig ligt en mijn hele gestel bij het minste woord in die richting, automatisch naar een soort van verdedigingspositie overschakelt. Niet weinig heb ik beginnende gesprekken met mensen die ik niet ken meteen in de kiem gesmoord wanneer ze over mijn moeder dreigden te gaan. Vooral als er bovenmenselijke krachten aan te pas kwamen -ja, dat is me al bijzonder vaak overkomen- dan baken ik mijn grenzen meteen duidelijk af. Ik geloof in wetenschap, punt.

Geregeld zijn er mensen die me na al die jaren nog iets vertellen over mijn moeder. Ik beschouw elke anekdote of mening als een waardevol iets, dat ik bijhoud in de herinneringendoosjes in m’n hart en m’n hoofd. Over de doden niets dan goeds hoor ik u zeggen. Zeer juist. Maar toch was er iets dat mijn moeder speciaal maakte. Gek genoeg zie en voel ik dat ook aan de mensen die me te pas en te onpas een spreekwoordelijke levenspost-it cadeau doen. Mijn moeder had ontegensprekelijk een gave om met iedereen te kunnen opschieten. Ze was joviaal, sociaal en in al haar intelligentie blonk ze vooral uit door haar empathisch vermogen. Ze was ook veel te braaf en te goed voor deze wereld; eigenschappen die -en dat weet ik helaas maar al te goed- meer in je nadeel dan in je voordeel kunnen werken.

“Ik heb heel mooie momenten meegemaakt met je mama; ze was een fantastische vrouw”. De emotie in de stem en de tranerige blik van de conducteur gingen dwars door m’n verdedigingsmuur. Net niet sprakeloos vernam ik dat de vriendelijke man misschien wel de laatste foto nam waarop ik met mijn mama pronk. Tijdens een paëlla avond van het jeugdhuis waar ik een deel van m’n jeugd doorbracht. Ik, met een oerlelijke donkergroene T-shirt (die elke medewerker toen droeg, en het ergste is dat ik me meen te herinneren dat ik die kleur nog zelf gekozen had) en mijn moeder, met haar gekende glimlach en fonkelende ogen, waaruit een cocktail van geluk en fierheid kon worden opgemaakt.

Compleet verbouwereerd was ik. Gepakt en gezakt, mijn ticket Londen-Brussel in de hand. Op het perron van Vilvoorde raapte ik mijn moed bij elkaar en vroeg ik de conducteur om een selfie. Normaal gezien stappen mensen op mij af voor een selfie, maar deze keer voelde ik zelf de drang om mijn korte en intense ontmoeting digitaal vast te leggen. Ik deel graag de foto van deze lieve mens, van wie ik niet eens de naam ken.

Dankuwel voor zoveel schoonheid…

Ontroerde groet,

digitale handtekening UDO

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Tweetalige versie ‘Ik Mis Je Zo’

Uit het programma ‘Vraag Het Aan’ op Radio2 bleek dat veel luisteraars een lied van Udo aanvroegen. Met stip op één stond Udo’s versie van ‘Ik Mis Je Zo’, de Tura-klassieker die Udo nieuw leven inblies tijdens Zo Is Er Maar Eén.

Voor de gelegenheid bracht Udo een tweetalige versie. Op Facebook werd het lied op korte tijd meer dan 500 keer gedeeld en 50.000 keer bekeken.

Udo schrijft single winnaar The Voice Zuid-Afrika

richard-stirton-middle-ground-album-coverDe 22-jarige Richard Stirton, winnaar van de eerste The Voice in Zuid-Afrika, werd onlangs verkozen tot grootste talent van alle winnaars van The Voice wereldwijd (zie artikel). Stirton stelt weldra zijn debuutalbum ‘Middle Ground’ voor.  Eén van de singles uit het album heeft als titel ‘Catching Tears’, een lied dat door Udo werd geschreven. Opmerkelijk is dat Udo -zelf ooit winnaar van een talentenjacht- ondertussen muziek schreef voor vijf winnaars van talentenjachten in binnen- en buitenland.

Udo is tevreden over het resultaat: “Als componist geniet ik er telkens van wanneer een artiest voor één van m’n schrijfsels kiest. Ik probeer al mijn internationale demo’s op een hoog niveau in te zingen en hoop telkens dat ze bij artiesten terechtkomen die dat niveau ook aankunnen. In dit geval lijdt het geen twijfel dat Richard kan zingen, anders win je geen talentenjacht”.

Een teaser van het lied ‘Catching Tears’ kan je hier beluisteren:

Save

Save

Save

Save

Save

Save

//platform.instagram.com/en_US/embeds.js

Save

Save

Save