Onverwachte schoonheid…

Dankuwel voor zoveel schoonheid...Vorige vrijdag werd ik op weg naar huis geheel onverwacht getrakteerd op een emotionele ontmoeting. Ergens tussen Brussel-Zuid en Vilvoorde werd ik aangesproken door een treinconducteur. Sinds ik met mijn kop op televisie kom ben ik het al gewoon dat ik door wildvreemden word aangesproken, maar deze keer luidde de openingszin: “Ik prijs mij gelukkig dat ik uw moeder goed heb gekend”.

Ik kan u verzekeren dat dat thema bij mij erg gevoelig ligt en mijn hele gestel bij het minste woord in die richting, automatisch naar een soort van verdedigingspositie overschakelt. Niet weinig heb ik beginnende gesprekken met mensen die ik niet ken meteen in de kiem gesmoord wanneer ze over mijn moeder dreigden te gaan. Vooral als er bovenmenselijke krachten aan te pas kwamen -ja, dat is me al bijzonder vaak overkomen- dan baken ik mijn grenzen meteen duidelijk af. Ik geloof in wetenschap, punt.

Geregeld zijn er mensen die me na al die jaren nog iets vertellen over mijn moeder. Ik beschouw elke anekdote of mening als een waardevol iets, dat ik bijhoud in de herinneringendoosjes in m’n hart en m’n hoofd. Over de doden niets dan goeds hoor ik u zeggen. Zeer juist. Maar toch was er iets dat mijn moeder speciaal maakte. Gek genoeg zie en voel ik dat ook aan de mensen die me te pas en te onpas een spreekwoordelijke levenspost-it cadeau doen. Mijn moeder had ontegensprekelijk een gave om met iedereen te kunnen opschieten. Ze was joviaal, sociaal en in al haar intelligentie blonk ze vooral uit door haar empathisch vermogen. Ze was ook veel te braaf en te goed voor deze wereld; eigenschappen die -en dat weet ik helaas maar al te goed- meer in je nadeel dan in je voordeel kunnen werken.

“Ik heb heel mooie momenten meegemaakt met je mama; ze was een fantastische vrouw”. De emotie in de stem en de tranerige blik van de conducteur gingen dwars door m’n verdedigingsmuur. Net niet sprakeloos vernam ik dat de vriendelijke man misschien wel de laatste foto nam waarop ik met mijn mama pronk. Tijdens een paëlla avond van het jeugdhuis waar ik een deel van m’n jeugd doorbracht. Ik, met een oerlelijke donkergroene T-shirt (die elke medewerker toen droeg, en het ergste is dat ik me meen te herinneren dat ik die kleur nog zelf gekozen had) en mijn moeder, met haar gekende glimlach en fonkelende ogen, waaruit een cocktail van geluk en fierheid kon worden opgemaakt.

Compleet verbouwereerd was ik. Gepakt en gezakt, mijn ticket Londen-Brussel in de hand. Op het perron van Vilvoorde raapte ik mijn moed bij elkaar en vroeg ik de conducteur om een selfie. Normaal gezien stappen mensen op mij af voor een selfie, maar deze keer voelde ik zelf de drang om mijn korte en intense ontmoeting digitaal vast te leggen. Ik deel graag de foto van deze lieve mens, van wie ik niet eens de naam ken.

Dankuwel voor zoveel schoonheid…

Ontroerde groet,

digitale handtekening UDO

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

16 gedachten over “Onverwachte schoonheid…

  1. En Udo … Ik kan u van die avond Paëlla met uw moeder nog wat leuks vertellen. Wij zaten daar met een ganse bende vrienden (van om en rond Strombeek), uw ma zat schuins over mij naast haar goede vriendin Irene. Eén van de andere vrienden, Danny Boey, was juist naar de Waddeneilanden geweest, meer bepaald het eiland ‘Texel’ en was daar geruime tijd over bezig. Uw moeder, had al die tijd proberen het gesprek te volgen, waarbij uw zij al meermaals het woord “Texel” had horen vallen. Op een bepaald moment zie ik haar Irene, rechtover mij een ‘stoemp’ met de arm geven, waarbij ze haar vraagt : “Woaroever és dane na bezig ???? Over ’t deksel ? Een deksel van een casserolle ???? Waarbij iedereen natuurlijk in een spreekwoordelijke deuk lag … en dit één van die memorabele avonden werd met de memorabele uitspraak van uw moeder … en waarover in het gezelschap nog af en toe sprake is.

    • Dankjewel voor dit zeer fijne bericht Karin. Ik zet het niet zichtbaar online, maar sla het wel op in m’n hoofd. Mocht je me ooit tegenkomen, na een optreden of gewoon op straat, laat me dan zeker weten dat jij het bent. Zou ik fijn vinden 🙂 Geniet van je dag en vele groeten thuis, Udo x

  2. Ontroerend mooi dit verhaal over je moeder Udo …ik dacht meteen aan mijn eigen moeder, zelfde karakter, de allerliefste moeder die ik kon wensen.

  3. ..ik geloof, Udo, dat gij de empathie van uw mama hebt meegekregen…en ik zal uw bezoekje aan Johan in Gent (waar ik niet bij was) dan ook altijd in mijn hart blijven houden. Knuffel van een mama xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s