6 jaar

Zo cliché hij ook maar kon zijn, zo gemeend was de “Oewist?”, voorafgegaan door een warme, wat lacherige “Goeiemorregeuh!” zoals enkel volleerd radiopresentatoren hem kunnen plaatsen. Mocht het een bal zijn, dan schilderde hij elke “Goeiemorregeuh!” langs het muurtje, los in de kruising. Je werd er spontaan vrolijk van. Ook al was je pas wakker. Ook al had je net een potje liggen janken of was je druk bezig met iets anders.

Het kon ook later op de dag zijn. Of ’s avonds. Maar de “Goeiemorregeuh!” was er bijna altijd bij. Mocht het mobieltje reeds in de 19de eeuw furore hebben gemaakt, had zelfs Ivan Pavlov zijn geconditioneerde glimlach niet kunnen onderdukken wanneer hij die ene naam zag flikkeren op het schermpje.

De gulle, Bourgondische, half-opborrelende bulderlach, die was er ook bij. Met schokkende intervallen en al. Met een soort van oprechte diepte en jongensachtige deugenieterij, die de warmte van alle gefilterde foto’s en filmpjes op sociale media instant laat verbleken. Ik kan hem niet anders omschrijven. Voor wie hem kent; een beetje vergelijkbaar met de oprechte schokgolflachen van Steve Willaert, nog zo’n kanjer die ik graag zie.

En dan meteen to the point, op de man af, zoals in alles wat hij deed. Recht door zee en goedgeluimd. Intelligent en empathisch. Georganiseerd en gefocust. Een manager uit de duizend.

Hij kende me goed. Bijna elk telefoongesprek was doorspekt met lange, ontembare lachbuien, wanneer zijn enthousiaste één-op-één vragen voor de zoveelste keer gecounterd werden door de droogte van mijn humor. Ik deed er expres nog een schepje bovenop, want ik wist dat hij daarvan hield. En ik hoorde hem zo graag lachen. Als een Philippe Geubels avant la lettre -maar dan knapper uiteraard- ontlokte ik maar al te graag de vonken die iedere mens een goed gevoel kunnen geven. Iemand doen lachen is een van de fijnste levensdingen.

“Het is spijtig dat mensen niet weten hoe grappig jij bent,” zo sloot hij dikwijls af. ‘Spijtig’, en bij uitbreiding alle synoniemen ervan, zijn woorden die, zelfs gebundeld, verre van sterk genoeg zijn om uit te drukken hoe erg ik het vind. Erg, dat de vele flarden van onze gesprekken enkel nog in mijn hoofd zitten. Wat zeg ik; ze zitten in mijn hart.

6 jaar.

Ik denk aan jou Ronny. En aan je gezin, je mama, je papa, je broers en familie.
Ik denk aan jou. Met een glimlach doorheen de vele tranen.

Goeiemorregeuh! Ook al komt hij allesbehalve in de buurt van de kruising.

X

Met excuses voor -en vele groeten aan- de koperen kerel op deze foto, genomen in de backstage van Vorst Nationaal, waar Born en ik te gast waren bij Will Tura en zijn magistrale orkest. Good times.

Advertenties

4 thoughts on “6 jaar

  1. Het siert je Udo om zo’n mooie tekst over je beste kameraad, vriend te schrijven, zelfs ik, de oma denk nog regelmatig aan Ronny !
    Hij was inderdaad een heel toffe kerel ! Hoe zou ik deze datum vergeten, mijn broertje (15) overleed op een eerste mei nog veel meer jaren geleden !

    Mee levend met je Oma Mo-nikske X X

  2. Ook wij missen “de” Ronny , we hebben vele mooie en plezante jaren met hem mogen beleven in ons kapsalon , de talloze keren dat we met de slappe lach de keuken moesten invluchten of achter de toog kruipen waren ontelbaar , zijn zacht karakter , zijn lieve lach en zijn pretoogjes blijven ons altijd dierbaar . Groetjes Georges en anita

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s