Twee bolletjes plagiaat alstublieft

In 2015 startte een malicieus schaakspel dat de wereld van het liedjesschrijven op z’n kop heeft gezet. Tijdens de rechtzaak van de erfgenamen van Marvin Gaye vs. Blurred Lines van Robin Thicke & Pharell Williams, hield elke songwriter-muzikant het hart vast. Het slot van het hek (van de dam) ging open want plots was er volgens de uitslag van de rechtzaak plagiaat mogelijk, puur op basis van ritme; en dus niet op basis van de melodie.

Het hek van de dam stond algauw op een kier, want kijk: Ed Sheeran werd door een songwriter van een ander Marvin Gaye-lied (Let’s Get It On) aangeklaagd voor 100 miljoen dollar, op basis van de groove van Ed z’n Thinking Out Loud. Op 11 september weet Sheeran hoeveel centen er al dan niet uit z’n portemonee verdwijnen.

Dat het hek van de dam is, is ondertussen duidelijk. Katy Perry en haar 5 co-writers (dus ook de tekstschrijvers!) van de song Black Horse moeten samen 2,8 miljoen dollar betalen aan rapper Flame. Net als bij Ed Sheeran, eisten advocaten dat een gewone volksjury moest beslissen, op basis van de theorie van (de goedbetaalde?) musicoloog Todd Becker. Een Amerikaanse rechter besliste dat Black Horse van Perry plagiaat is, op basis van een instrumentale rif. Een rif die behalve in de song van Flame, ook in talloze rap en andere songs voorkomt.

Ondertussen weet ik niet of er nog überhaupt een dam is. Want ook Lady Gaga wordt aangeklaagd omdat haar Shallow plagiaat zou zijn. Deze keer vist Steve Ronsen naar wat extra zakgeld. Benieuwd op basis van wat er nu plagiaat zal kunnen worden vastgesteld. Ik heb geen idee, maar geen enkele wereldhit lijkt me nog veilig. Succesvolle songwriters staan schaakmat.

Dam ze nog,

digitale handtekening UDO