#MuziekTip Singles Patrick Onzia en Lindsay

Om het weekend in te zetten kan je de nieuwe singles van Lindsay en van Patrick Onzia al eens spreekwoordelijk afdraaien. Ik schreef namelijk mee aan Lindsay’s Ware Liefde en aan Patrick z’n Zet Nu De Tijd Maar Stil. Beide songs zijn online te koop (oa. iTunes) en gratis te beluisteren via Spotify. Fijn weekend!

Advertenties

Gast op 30 jaar Onzia

Patrick Onzia viert dit jaar 30 jaar carrière én z’n 50ste verjaardag tijdens een jubileum concert op 22 september, waarop ik te gast zal zijn. Hij brengt binnenkort een nieuwe single uit, die ik net als de vorige met hem schreef.
 .
Hou deze frisse jonkie dus in de gaten en beluister z’n vorige single Vergeet Niet Te Leven nog een keer, kwestie van de week met een goed gevoel te starten!
 .

Beluister via Spotify: https://open.spotify.com/embed/album/439omrGmcuMdQbvJ8wes8u

Muziektip: de nieuwe van Sabien Tiels

“Jaaaa! Dit is Sabien Tiels 2.0,” riep ik op het moment dat ik samen met Sabien en producer Guus Fluit de song Hier En Nu schreef. En ik blijf erbij. Sabien is na al die jaren nog steeds die frisse Limburgse verschijning. En nu brengt ze ook nog eens een grave, funky popsong uit.

Sabien Tiels kende ik vooral van haar songs op de radio, toen ik nog niet wist dat ik later zelf muziek zou maken. En ook omdat Sabien in haar jonge jaren iets heeft gehad met mijn lieve, legendarische neef André.

Het maakt deze co-write speciaal. Ik ben echt zeer fier dat ik heb mogen meewerken aan de single van een dame wiens talent ik erg weet te appreciëren. Toitoi lieve Sabien; ik las net dat je A-rotatie hebt op Radio 2, wat een mooi begin!

Klik hier en haal Hier En Nu nu in huis.

Liefs, Udo x

-> Muziektip: Teodora Dinu (Roemenië) en Basti Becks (Duitsland)

Muziektip: Teodora Dinu (Roemenië) en Basti Becks (Duitsland)

Het is niet van mijn gewoonte om promo te maken voor de songs die ik schrijf en die los staan van wat ik als artiest doe, maar waarom ook niet? Zelf vind ik het ook fijn om nieuwe dingen te ontdekken.

fly teodora dinuIn Roemenië probeert Teodora Dinu nu zondag een ticket naar Lissabon te verdienen om er haar land te vertegenwoordigen op het songfestival. Nu, dat wordt sowieso een bijzonder moeilijke opgave, want er spelen zoveel politieke en andere krachten een rol in dergelijke selecties, maar ik wens het haar toe uiteraard. Niet zozeer omdat ze met één van mijn schrijfsels aantreedt, maar omdat het iemand is die gelooft in wat ze doet en alles voorbereidt met volle goesting. Dat telt ook mee.

De song Fly schreef ik samen met de Zweedse Maria Broberg en de Deense broers en producers Thomas en Jeppe Reil. Tekst en muziek, netjes verdeeld, hoewel verkeerd aangegeven in onderstaande video.

Zoals het hoort tijdens live performances waar miljoenen mensen naar kijken (Teodora werd tweede in haar halve finale) gaan kandidaten al eens last krijgen van stress, waardoor niet alles top is qua uitvoering. Wie de studioversie graag wil horen kan de moderne popsong aankopen of gratis beluisteren via de gekende kanalen iTunes, Spotify en andere. (video onderaan artikel)

ruhevordemsturm.jpgIn Duitsland zal één van de strafste songwriters die ik ken voor het eerst zelf een single uitbrengen als artiest. Qua parcours is het een vergelijkbaar verhaal als dat van Lady Gaga, Bruno Mars of Sia: mensen die het unieke talent hebben om goeie songs te schrijven voor andere artiesten, staan dan plots sterk genoeg in hun schoenen om zelf in de spotlight te schitteren. Basti Becks is zo iemand. Multigetalenteerd als uitvoerder en als componist.

Ik heb de eer en het genoegen gehad om al vaker met Basti songs uit te werken en om zijn eerste single als uitvoerend artiest mee te schrijven, samen met zanger/acteur Nils Brunkhorst. Eerlijke popmuziek, recht uit én recht naar het hart, zo kan ik het best omschrijven. Met Ruhe Vor Dem Sturm featuring de populaire Duitse hiphopproducer Melbeatz, levert Basti een eerste signature song af. Release van single en muziekvideo op 23 februari, maar reeds in voorverkoop via deze kanalen.

Veel kijk- en luisterplezier!

Udo

Merci Stefaan & Mary!

Dit jaar worden -behalve Axelle Red- ook Stefaan Fernande en Mary Boduin opgenomen in De Eregalerij van Radio 2. Met de bij het brede publiek gekende roodharige zangeres heb ik nooit samengewerkt. Met Stefaan en Mary, tot mijn grote dankbaarheid, des te meer. 

Goeie melodieën en/of een goede tekst; daar begint alles mee. En laat deze professionals -die zowat gans hun carrière in de schaduw van uitvoerende artiesten werkten- daar nu net zéér veel vanaf weten…

Als beginnend auteur-componist heb ik bijzonder veel opgestoken van de alleskunner die Stefaan is. We schreven niet enkel voor een vermaarde blonde oppergod uit Nossegem, maar ook voor andere artiesten in binnen- en buitenland. En we scoorden onder andere een megahit in Italië. Héérlijk. Zowel de songs van Stefaan als die van Mary heb ik met grote zorg jarenlang gebracht op Vlaamse podia. Het video interview met Mary over haar samenwerking met Ann Christy bleef iedereen bij. What a legend!

https://open.spotify.com/embed/track/6mZvWlerFiWtQ83b6tbJOq

Pakweg 10 jaar geleden werd ik door Geert Verhasselt van Ring TV verzocht om Mary te eren in haar dorp Meise. Ik schreef en bracht met graagte de melodie die ik schreef op één van haar donkerste teksten uit de jaren ’70. Liliane Saint-Pierre en Steve Willaert overwogen heel even om het lied uit te brengen, maar het was pas jaren later dat ik besloot om ‘Niet Meer Alleen Zijn’ zelf op te nemen voor mijn album ‘Over Prinsen, Over Draken’. Ik polste Mary om een extra parlando te schrijven voor een meeslepende studioversie die ik in gedachten had. Diezelfde nacht -en dus zo’n veertig jaar na de oorspronkelijke tekst- kreeg ik een perfecte aanvulling toegestuurd. Die andere legende, Marc Van Eeghem, leende vervolgens zijn innemende stem en zo werd ik diezelfde week nog de gelukkigste artiest van het universum. Sinds het heengaan van Marc heb ik nog vaak terug gedacht aan de magie die toen ontstond…

Proficiat lieve Stefaan en lieve Mary! En dankuwel SABAM en Radio 2 om deze mensen terecht voor het voetlicht te brengen. Ik hef volgaarne het glas op jullie uitzonderlijke kunde en talent.

Santé!

 

Voorbij. #FlashbackFriday

Video

Vrienden!

Dat het straks weeral weekend is. En dat je dan al eens wat stoom mag aflaten. Ideaal om je weekend te beginnen is een song waarop je eens goed kan meebrullen. In deze #FlashbackFriday haal ik dan ook met veel plezier mijn hit Voorbij uit de digitale platenkast.

Wie eerder in een ballad mood is, kan ik de videoclip van m’n nieuwste single Wat Als Je God Zag aanraden.

Zaterdag en zondag ze!

digitale handtekening UDO

 

 

 

6 jaar

Zo cliché hij ook maar kon zijn, zo gemeend was de “Oewist?”, voorafgegaan door een warme, wat lacherige “Goeiemorregeuh!” zoals enkel volleerd radiopresentatoren hem kunnen plaatsen. Mocht het een bal zijn, dan schilderde hij elke “Goeiemorregeuh!” langs het muurtje, los in de kruising. Je werd er spontaan vrolijk van. Ook al was je pas wakker. Ook al had je net een potje liggen janken of was je druk bezig met iets anders.

Het kon ook later op de dag zijn. Of ’s avonds. Maar de “Goeiemorregeuh!” was er bijna altijd bij. Mocht het mobieltje reeds in de 19de eeuw furore hebben gemaakt, had zelfs Ivan Pavlov zijn geconditioneerde glimlach niet kunnen onderdukken wanneer hij die ene naam zag flikkeren op het schermpje.

De gulle, Bourgondische, half-opborrelende bulderlach, die was er ook bij. Met schokkende intervallen en al. Met een soort van oprechte diepte en jongensachtige deugenieterij, die de warmte van alle gefilterde foto’s en filmpjes op sociale media instant laat verbleken. Ik kan hem niet anders omschrijven. Voor wie hem kent; een beetje vergelijkbaar met de oprechte schokgolflachen van Steve Willaert, nog zo’n kanjer die ik graag zie.

En dan meteen to the point, op de man af, zoals in alles wat hij deed. Recht door zee en goedgeluimd. Intelligent en empathisch. Georganiseerd en gefocust. Een manager uit de duizend.

Hij kende me goed. Bijna elk telefoongesprek was doorspekt met lange, ontembare lachbuien, wanneer zijn enthousiaste één-op-één vragen voor de zoveelste keer gecounterd werden door de droogte van mijn humor. Ik deed er expres nog een schepje bovenop, want ik wist dat hij daarvan hield. En ik hoorde hem zo graag lachen. Als een Philippe Geubels avant la lettre -maar dan knapper uiteraard- ontlokte ik maar al te graag de vonken die iedere mens een goed gevoel kunnen geven. Iemand doen lachen is een van de fijnste levensdingen.

“Het is spijtig dat mensen niet weten hoe grappig jij bent,” zo sloot hij dikwijls af. ‘Spijtig’, en bij uitbreiding alle synoniemen ervan, zijn woorden die, zelfs gebundeld, verre van sterk genoeg zijn om uit te drukken hoe erg ik het vind. Erg, dat de vele flarden van onze gesprekken enkel nog in mijn hoofd zitten. Wat zeg ik; ze zitten in mijn hart.

6 jaar.

Ik denk aan jou Ronny. En aan je gezin, je mama, je papa, je broers en familie.
Ik denk aan jou. Met een glimlach doorheen de vele tranen.

Goeiemorregeuh! Ook al komt hij allesbehalve in de buurt van de kruising.

X

Met excuses voor -en vele groeten aan- de koperen kerel op deze foto, genomen in de backstage van Vorst Nationaal, waar Born en ik te gast waren bij Will Tura en zijn magistrale orkest. Good times.

Spring! Rij! Vlieg! Spoor! Zweef!

De juffrouw van Le Pain Quotidien in Los Angeles heeft een mooie brede glimlach. Telkens ze m’n tafelblad verrijkt met een gerecht of een drankje, fonkelen haar oogjes net iets feller. Maria heet ze. Ze vertelt me dat alle personeelsleden van Le Pain Quotidien de kans krijgen om te gaan werken in buitenlandse vestigingen. Omdat ik net twee fantastische reizen achter de rug heb raakt dit mij. Wat een gave move is dat van het management? Topbedrijf! Eenvoudig maar geniaal! Jonge mensen horen te reizen vind ik.

De wereld zien. Ik wens het iedereen toe. Ik besef heel goed dat niet iedereen het even breed heeft en al zeker niet op jonge leeftijd. Of dat je de reismicrobe van thuis uit niet meekreeg. Maar wacht niet tot je 40ste om naar Amerika te vliegen. Begin nu al te plannen. Spreek vandaag nog af met je beste vriend of vriendin om deze week een ontbijtje te steken in Le Pain Quotidien. Brainstormen gaat zoveel beter bij een glaasje vers fruitsap en een gezonde boterham. Weet je nog? Dat land dat je altijd al wou bezoeken? Dat strand dat je altijd al wou zien?

Kansen liggen in het leven niet altijd en overal zomaar voor het grijpen. Soms moet je ze ook zelf creëren. Maar als je je vleugels kan uitslaan, als je het nest kan uitvliegen… ga! Spring! Rij! Vlieg! Spoor! Zweef! Ik wens het werkelijk iedereen toe!

Liefs,

Album ook fysiek te koop! Release op 27 januari.

Vrienden en vriendinnen,

Dankuwel voor de vele mooie reacties op het nieuwe album dat voor de spreekwoordelijke deur staat! Het doet goed te weten dat er zoveel mensen uitkijken naar Over Prinsen, Over Draken.

Even snel een berichtje met het goede nieuws dat het album ook fysiek te koop zal zijn en dat ik graag tijd uittrek om het de eerstvolgende weken na de release ook te handtekenen in diverse muziekwinkels. Meer nieuws daarover volgt later via Universal.

De platenfirma liet ook weten dat er over-prinsen-over-draken-udo-hoestwee weekjes geschoven dient te worden met de release, kwestie van alle promo-acties mooi op elkaar af te stemmen. Aan iTunes werd gevraagd om in ruil voor jullie extra geduld nog een extra lied beschikbaar te stellen voor iedereen die vooruitbesteld heeft, maar dat blijkt technisch niet mogelijk. Pindakaas!

Definitieve release datum is nu dus 27 januari 2017. In het zog van de release volgen er nog toffe dingen en acties, maar dat is voor later.
Spannend allemaal… 🙂

Tot snel!

digitale handtekening UDO

Onverwachte schoonheid…

Dankuwel voor zoveel schoonheid...Vorige vrijdag werd ik op weg naar huis geheel onverwacht getrakteerd op een emotionele ontmoeting. Ergens tussen Brussel-Zuid en Vilvoorde werd ik aangesproken door een treinconducteur. Sinds ik met mijn kop op televisie kom ben ik het al gewoon dat ik door wildvreemden word aangesproken, maar deze keer luidde de openingszin: “Ik prijs mij gelukkig dat ik uw moeder goed heb gekend”.

Ik kan u verzekeren dat dat thema bij mij erg gevoelig ligt en mijn hele gestel bij het minste woord in die richting, automatisch naar een soort van verdedigingspositie overschakelt. Niet weinig heb ik beginnende gesprekken met mensen die ik niet ken meteen in de kiem gesmoord wanneer ze over mijn moeder dreigden te gaan. Vooral als er bovenmenselijke krachten aan te pas kwamen -ja, dat is me al bijzonder vaak overkomen- dan baken ik mijn grenzen meteen duidelijk af. Ik geloof in wetenschap, punt.

Geregeld zijn er mensen die me na al die jaren nog iets vertellen over mijn moeder. Ik beschouw elke anekdote of mening als een waardevol iets, dat ik bijhoud in de herinneringendoosjes in m’n hart en m’n hoofd. Over de doden niets dan goeds hoor ik u zeggen. Zeer juist. Maar toch was er iets dat mijn moeder speciaal maakte. Gek genoeg zie en voel ik dat ook aan de mensen die me te pas en te onpas een spreekwoordelijke levenspost-it cadeau doen. Mijn moeder had ontegensprekelijk een gave om met iedereen te kunnen opschieten. Ze was joviaal, sociaal en in al haar intelligentie blonk ze vooral uit door haar empathisch vermogen. Ze was ook veel te braaf en te goed voor deze wereld; eigenschappen die -en dat weet ik helaas maar al te goed- meer in je nadeel dan in je voordeel kunnen werken.

“Ik heb heel mooie momenten meegemaakt met je mama; ze was een fantastische vrouw”. De emotie in de stem en de tranerige blik van de conducteur gingen dwars door m’n verdedigingsmuur. Net niet sprakeloos vernam ik dat de vriendelijke man misschien wel de laatste foto nam waarop ik met mijn mama pronk. Tijdens een paëlla avond van het jeugdhuis waar ik een deel van m’n jeugd doorbracht. Ik, met een oerlelijke donkergroene T-shirt (die elke medewerker toen droeg, en het ergste is dat ik me meen te herinneren dat ik die kleur nog zelf gekozen had) en mijn moeder, met haar gekende glimlach en fonkelende ogen, waaruit een cocktail van geluk en fierheid kon worden opgemaakt.

Compleet verbouwereerd was ik. Gepakt en gezakt, mijn ticket Londen-Brussel in de hand. Op het perron van Vilvoorde raapte ik mijn moed bij elkaar en vroeg ik de conducteur om een selfie. Normaal gezien stappen mensen op mij af voor een selfie, maar deze keer voelde ik zelf de drang om mijn korte en intense ontmoeting digitaal vast te leggen. Ik deel graag de foto van deze lieve mens, van wie ik niet eens de naam ken.

Dankuwel voor zoveel schoonheid…

Ontroerde groet,

digitale handtekening UDO

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save