Het leven is een poppoll

selinaNa een fantastisch weekend vol prachtige kerstconcerten, waarop mijn muzikanten en ik overladen werden met warme complimenten, is het alweer maandagochtend 7 uur.  Na een bijzonder korte nacht wacht me een half dagje opnames voor mijn CC tour Grootmeesters. Ik word iets te vroeg wakker omdat mijn hoofd op volle toeren draait. Typisch iets voor mij. Het is als muziek schrijven: in de fase waarop het creatieve, slapende onderbewustzijn overgaat in het wakkere bewustzijn, blijven mijn meest creatieve hersenspinsels nog even leven. De links die mijn brein creëert hebben nog eventjes zuurstof en als ik niets opneem of noteer sterven ideeën een veel te korte dood.

Daarom: toch nog snel een in alle haast bij elkaar getokkeld blogbericht. Het is alweer even geleden dat mijn vingers mijn hersentsunami probeerden te volgen. Alvast met excuses voor de tik- en zinsbouwfouten door het pertinent gebrek aan slaap en koffie en het teveel aan oogprut.

Het leven is een poppoll. Ik  heb het al een paar keer getweet de voorbije weken. En ik zal het maar meteen toegeven. Ik heb het gepikt van mijn lief. Hiermee hoop ik meteen wat rust te brengen in huis, want creatieve oneliners van een andere creatieveling gebruiken zonder de credits toe te kennen, wel, dat ligt ten huize Mechels-Dendievel gevoelig. Artiesten, weet u wel.

In een boeiende uitzending van Reyers Laat met Kim Hertogs (actrice en ondernemer) en Bart Stouten (boekenrecensent Klara) werd Cobra’s Boekentop 50 besproken. Hertogs merkte zeer terecht op dat er wel fantastische boeken in de lijst stonden, maar dat de stemmende medemens enkel stemt op boeken die hij kent van horen zeggen of die hij echt gelezen heeft. En je kan ze onmogelijk alle 50 gelezen hebben. Boekenpareltjes zouden het dus ongetwijfeld afleggen tegen minder goede boeken. “Het is eigenlijk een poppoll,” zei Kim Hertogs. Waarop mijn lief vanuit de zetel repliceerde met haar zelfgevonden quote.

Ophef was er onlangs toen atlete Nafi Thiam tot Sportvrouw van het Jaar werd verkozen en dus niet topfavoriete en wereldkampioene boksen Delfine Persoon. Verontwaardiging alom, Wallonië stemde voor zijn kandidaat, het ons-kent-ons gevoel kwam bovendrijven etc… Populariteit haalde het van kwaliteit. Dat was de teneur.

Het leven is een poppoll. Elke sector heeft er last van. We spreken niet enkel over pakweg de wereld van de acteurs en de muziek. Populariteit is overal. Binnen sectoren, zelfs binnen bedrijven. Promotie en beloning van collega’s op hetzelfde werkeiland hangen niet louter af van kwaliteit. Helaas.

Vannacht las ik dat Slimste Mens en regisseur Adil al meteen profiteert van alle aandacht die zijn deelname aan het programma genereerde, want er worden meer bioscooptickets verkocht. De kassaverkoop van Adil’s film bewijst de poppoll-stelling en de kracht van het medium televisie. Top voor Adil uiteraard, maar zonder de media aandacht zouden minder mensen betalen om z’n film te zien. Nochtans zou zijn talent even groot zijn, alleen… minder gekend. Het zou me niet verbazen indien Adil eerstdaags een contract tekent bij Woestijnvis of een ander slim bedrijf.

Het is ook opvallend dat Andrea Faustini, een Italiaan met een fantastische stem zijn kans waagt in de Britse X-Factor. Hij eindigt onterecht derde en zal veel meer kansen genereren dan mocht hij aan de Italiaanse variant van X-Factor hebben deelgenomen. Waarom? Omdat heel de wereld meekijkt naar de nieuwe avonturen van Simon Cowell. Goed gezien.

Onze muziekbusiness is al lang ten prooi gevallen aan onze snelle maatschappij en al haar verzuchtingen. Sinds ik zo’n negen jaar geleden voor het eerst mijn opwachting maakte als ‘professionele zanger’ bij Tien Om Te Zien hoor ik oudere collega’s roepen dat er een gebrek is aan muziekprogramma’s. Ik wist van toeten noch blazen maar ben ondertussen mee op die kar gesprongen. Samen op de soms iets te weinig bevolkte barricade. Want wie niet gezien wordt, wordt vergeten.

Het stootte me tegen de borst toen ik een jaar of vier, vijf geleden in een interview met Erwin Deckers (Deckers & Ornelis, weet u nog?) las dat vtm geen muziekprogramma’s meer zou maken. Wat er al lang zat aan te komen werd werkelijkheid want het deed al jaren de ronde in de wandelgangen dat er steeds minder adverteerders waren en de resterende klanten niet geïnteresseerd waren in reclame tijdens muziekprogramma’s. Toen ik in de vtm-gebouwen de sympathieke Erwin in een meeting zag met de al even fijne Bert Geenen ging ik even dag zeggen en m’n hart luchten. Erwin nuanceerde meteen dat vtm geen programma’s meer zou maken met uitsluitend of overwegend muziek. Een combinatie tussen muziek en entertainment; dat kon nog wel.

Entertainment is een vies woord geworden. ‘Buzines is buzines’ van Marijn Devalck’s alter ego Boma flitst door m’n hoofd. Showbusiness is showbusiness. Perceptie en imago zwaaien de scepter en kwaliteit is van ondergeschikt belang. Mijn gewezen manager, wijlen Ronny Possemiers, zei het destijds al: “mensen kennen het verschil tussen goed, beter en best niet meer, iets is goed of slecht”. De trappen van vergelijking zijn een rez-de-chaussée geworden.

Het succes van een bedrijf, een persoon of een artiest is meer dan ooit afhankelijk van zijn populariteit. En aangezien er weinig tot geen muziekprogramma’s meer zijn wordt er aan imago gewerkt. Het levert bedrijfjes zoals dat van Kurt Frederickx veel werk op. Er wordt geschaafd aan het imago van artiesten. Jaren aan een stuk wordt er geboetseerd aan een imago dat de intrinsieke kwaliteiten opslokt. De immer vriendelijke Kurt feliciteerde me onlangs met mijn baard, want het was slim gezien om zo de media te halen. Ik was volgens hem goed bezig. Het is maar hoe je het bekijkt natuurlijk. “Ik had gewoon zin in een baard, maar vroeg of laat kruisen onze wegen,” zei ik hem. Ik zeg het hem al enkele jaren. Wie weet Kurt?

Het toont aan dat er ook in het kleine Vlaanderen gewerkt wordt aan en op imago. Talent is definitief ondergeschikt geworden aan al de rest. In Amerika is image building al jaren bepalend voor carrières. Ook in de muziek. Miley Cyrus evolueerde zo van een goed country zangeresje tot een popidool waar de sex en de swag vanaf druipt. De verborgen mechanismen achter bepaalde muziekcarrières… boeiend!

Krantenartikels, interviews over het privéleven en modereportages verdoezelen het feit dat er amper nog betaald wordt voor muziek. Een gevolg van de oogluikend toegestane illegaliteit, zijn de 360 graden deals die platenfirma’s noodgedwongen afsluiten met artiesten. Zo verdienen platenfirma’s niet enkel meer op platenverkoop (dat kost enkel geld), maar ook op management, boekingen, inkomsten van uitvoerende rechten, sponsor deals en -als ze geluk hebben dat de artiest ook zelf creëert- op publishing (uitgave rechten). Je kan het platenfirma’s niet kwalijk nemen.

Zelf de eigen singles opkopen wordt zo interessanter want een artiest op nummer één heeft meer airplay en aansluitend zit een single ook vaker in de playlist van een radiozender. De extra media aandacht die het succes met zich meebrengt genereert meer optredens en andere boekingen of schnabbels. Een artiest die populairder wordt krijgt meer aanvragen, draaft op in allerhande muziek -excuseer!- entertainment programma’s en evolueert in het beste geval naar een soort cultfiguur.

Het schiet me te binnen dat ik ondertussen meer en meer lijk op de mannen van de oudere garde, die hun wijsheid geregeld durven verkondigen op feestjes en in één of andere donkere backstage. Wie weet word ik snel zelf als oude zaag bestempeld. Maar oude zagen hebben gelijk.

Kwaliteit blijft altijd bovendrijven heeft iemand me ooit eens wijsgemaakt. Ik heb dat steeds geloofd. En ik wil daarin blijven geloven. Kwaliteit is waar ik voor wil blijven staan. Tijdens kerstconcerten, op gastoptredens, live op een festival,… kwaliteit moet de maatstaf blijven.

Binnenkort gaat de nieuwe CC tour Grootmeesters van start. Een nieuwe stap in m’n carrière. Ik heb zoveel zin om de komende jaren de Vlaamse CC’s aan te doen met een kwaliteitsvol programma. Ik wil voor één keer niet focussen op het puur entertainen, maar dan wel op het musiceren vanuit het hart. Er is hard aan Grootmeesters gewerkt en er moet nog hard aan gewerkt worden.

Zelfs weinig slaap houdt me vandaag niet tegen; noch om een veel te lange blog te schrijven, noch om er tegenaan te gaan. Grootmeesters, ik kom eraan!

We shall overcome!

Udo x

 

PERSBERICHT: Udo Zomert!

Wie Udo deze zomer aan het werk wil zien, kan op heel wat plaatsen in Vlaanderen terecht. Behalve diverse live on tape- en live optredens neemt Udo deel aan enkele zomertournees. Zo staat hij onder meer met Palm Parkies, anne zomertour, AVS zomertour, Focus & WTV zomertour en Café Flamand op de planken.

Voor een volledige lijst met alle optredens neem je best een kijkje op de Facebookpagina van Udo bij evenementen ! Wij kijken er alvast naar uit. Het wordt een leuke, zwoele zomer!

ANNE KOMT NAAR JE TOE
7/07/2012 – St-Niklaas
9/07/2012 – Blankenberge
16/07/2012 – Middelkerke
22/07/2012 – Lichtaart Bobbejaanland
30/07/2012 – Middelkerke
6/08/2012 – Blankenberge
13/08/2012 – Middelkerke
14/08/2012 – Boortmeerbeek
20/08/2012 – Blankenberge
27/08/2012 – Middelkerke

PALM  PARKIES
11/07/2012 PARKIES Blankenberge : Park De Craene
19/07/2012 PARKIES Hasselt : Kapermolenpark
23/07/2012 PARKIES Halle : Jeugdcentrum Stroppen
25/07/2012 PARKIES Dilbeek : Levoldlaan
16/08/2012 PARKIES Wevelgem : Gemeentelijke Hovingen
22/08/2012 PARKIES Maasmechelen : Elisabethplein

AVS ZOMERTOUR
29/7/2012 – Eeklo (aanvang om 15u30)
5/8/2012 – Nevele (aanvang om 15u)
12/8/2012 – Zaffelare (aanvang om 15u)
8/9/2012 – Waarschoot (aanvang om 19u)

 FOCUS & WTV ZOMERTOUR
6/08/2012 – Middelkerke:  Epernayplein
14/08/2012 – Blankenberge : Zeedijk


Pers & Public Relations Manager : Brigitte Devos 0477/420 061

Op zoek naar wat zon

 

 

 

 

 

 

 

 

Wat een emotioneel zware dagen zijn het al geweest. Het lijken wel donkere tijden. Net nu het zonnetje begint te schijnen. Zoveel emoties die de huiskamer komen binnengerold. De indrukwekkende beelden van de begrafenissen van de kindjes staan op ieders netvlies gebrand. De muziek van de plechtigheden raakt zelfs de kilste mens tot in het diepste van z’n ziel. En ook de gebeurtenissen in Frankrijk en de rest van de wereld laten niemand onberoerd. Gisteren werd dan weer familie van een naaste collega begraven en straks ga ik de mama van long time schoolvrienden een laatste groet brengen.

“Geniet van de kleine dingen. Geniet van elkaar.
Doen, vrienden. Doen!”

Het doet een mens stilstaan bij de zin van het leven. Je leert geluk koesteren. Je kan dingen nog beter relativeren. Je zegt voor het eerst weer hallo tegen de journalist die jou zopas een kloot aftrok. Je wordt niet kwaad als blijkt dat je geliefde zonnebril werd gestolen. Je bent hooguit wat ontgoocheld. En de meest vreemde hersenkronkels en associaties duiken plots op. Een zonnebril die verduisterd wordt. Misschien is het wel een teken. Het moment -voor iedereen- om op zoek te gaan naar wat zon in het leven. Durf die donkere bril ook eens af te zetten. En geniet van de kleine dingen. Geniet van elkaar. Doen, vrienden. Doen!

Blue on Curaçao…

Oneindig helderblauw uitzicht op Curacao...

Oneindig helderblauw uitzicht op Curaçao...

De voorbije week vertoefde ik op een planeet uit een lichtjaren ver verwijderd zonnestelsel. Tenminste, zo leek het wel. Terwijl in Di Rupo-land vriestemperaturen werden opgemeten en tuinen een vers sneeuwbroekje aandeden, zat ondergetekende tussen palmbomen, cactaceae en wulpse zongebruinde dames (schrappen wat niet past) te genieten van zomaar eventjes 30 graden Celsius (of 86,0 graden Fahrenheit voor de bollebozen onder ons). Ijsblokjesgewijs werden de warme zonnestralen aangelengd met een stevige edoch uiterst genietbare zeebries, waar menig haarlok natte dromen van krijgt. Ogen toe en armen wijd gespreid op een Caraïbisch eiland, mmm… La vie en rose quoi!

Nu goed, ik was er -op uitnodiging van een zeer fijne gastheer en gastvrouw- om er te performen. Het was al even geleden dat ik zonder m’n muzikanten op een podium stond, weliswaar gewapend met een vleugelpiano van 4 à 500 kilogram. Heavy stuff voor een al even heavy en zeer speciaal repertoire. Boeiend in het kwadraat en dat voor een internationaal en select publiek. Dat was trouwens ook al even geleden. Zo herinner ik me diverse high society, bedrijfs- en privé-feestjes waarop ik het mezelf oplegde om mensen te verbazen met enkele onverwachte vocalizes, maar vooral met diepere emoties. Niet altijd even makkelijk om jezelf daarvoor op te laden, maar de aparte sfeer van het moment tilt je automatisch naar het vereiste niveau.

Tijdens zulke optredens legt een artiest z’n ziel helemaal bloot. De puurheid van de muziek haalt op slag de bovenhand en zorgt ervoor dat je bij mensen binnenkomt, of ze nu Portugees, Japans of Swahili praten. Dat is zowaar een van de mooiste facetten van mijn job, dat je mensen kan raken met de eenvoud van een melodie. Wanneer je meedraait in de hedendaagse muzikale mallemolen riskeer je weleens die essentie te vergeten.

“Wanneer je meedraait in de hedendaagse muzikale mallemolen riskeer je weleens die essentie te vergeten.”

De natuurlijke pracht van het eiland maar ook de optredens in Curaçao zullen me voor altijd bijblijven. Niet zozeer Candy Dulfer met haar band & guests, de jongens van Trafasi (grote wasjes, kleine wasjes…), de Venezolaanse operazanger (lalalaaaaa!) of de fantastische Cubaanse trompetist (tatataaaa!), maar wel de emotionele verbondenheid met het publiek, de stiltes, de zuchtjes, de kreetjes, enz… En uiteraard ook het gemeende applaus dat telkens naar me toewaaide. Uiteindelijk doe je het als performer ook voor die appreciatie, laat ons eerlijk zijn. Ik voel me dan ook zeer vereerd dit avontuur te hebben meegemaakt.

Enkele fans uit Curaçao.

Enkele fans uit Curaçao.

En toch… ondanks de verschrikkelijke jetlag ben ik zeer blij dat ik weer in ons gekke land ben. Ik heb er dan wel nieuwe fans bij, maar ik heb mijn trouwe Vlaamse publiek gemist. Klinkt melig… En dat is het ook, haha ;-p

Maar neen, serieus: het zal me goed doen opnieuw op Vlaamse podia te staan, want ik voelde me echt wel een heel klein beetje
blue on Curaçao

Tot snel!

Liefs, Udo x

100% geraakt!

Aan mijn lieve fans,

Dit berichtje is speciaal voor jullie. Graag wil ik jullie met heel m’n hart bedanken voor de warme attentie die ik kreeg naar aanleiding van de Udo 100% Nederlands concerten.

Ondertussen heb ik het fotoboek en jullie teksten allemaal kunnen doornemen en het deed me wat. Ik ben erg geraakt hierdoor… Dankuwel voor de vele mooie woorden!

Genegen groeten, Udo x