Vrouw te koop!

David_Bowie_Meistersaal

Also, also! David steekt een sigaret op in de studio. Tssss… zou ik niet durven!

Jiehaa!

Dat ik nood heb aan wat vakantie zeg ik al een tijdje. De voorbije jaren leefde ik van drukke periode naar drukke periode toe en slingerde ik van concept naar concept. Tussendoor deed ik nog wat optredens, ging ik hier en daar nieuw materiaal schrijven, nam ik enkele demo’s op, stak wat producties in elkaar, zong ik promo’s te velde, et le reste. Aaaaah, les vacances…

De ‘vakanties’ van de laatste jaren waren telkens in functie van het werk. Zeer leuk, daar niet van –I’m still a lucky bastard, I know! U hoort mij niet klagen, hoewel… 🙂 – maar het blijft ‘werken’ uiteraard. Qua mindset is dat toch anders.

Gelukkig heb ik nog altijd de allerALLERallerleukste job die er bestaat en ben ik nog steeds gedreven door de onderhuidse passie voor muziek, ook al ervaart iedere uitvoerend artiest steeds meer druk in deze ikbetaalnietvoormuziek-tijden. Nu ja, niet allemaal uiteraard. Sommigen hebben genoeg zuurverdiende centen op de rekening staan en anderen denken volgens mij niet eens na over de malaise die ons al zo lang treft.

Maar zoals ik al zei: ‘Jiehaa!’ dus. Mijn leukste vakanties zijn m’n werkvakanties: reizen naar een stad waar je eigenlijk niets van ziet. Wachten, vliegtuigen, treinen, taxi’s, bussen, metro’s, hotels, studio’s, zolders, kelders en restaurants. Niet al te boeiend, maar je komt er wel bij gelijkgestemden terecht; talentvolle mensen, die ook een zekere professionele druk kennen en hun boterham willen verdienen met muziek, maar bovenal toch gepassioneerd zijn door de melodieën die in hun hoofd rondwaren.

Waar was ik weer gebleven? Ah ja: ‘Jiehaa!’. Na iets meer dan een jaar gaat uw muzikale dienaar nog eens een dagje werken in de vermaarde Hansa Tonstudio in het mooie Berlijn, waar onder andere mijn naamgenoot Jürgens en David Bowie geschiedenis hebben geschreven. Niet dat dat mij interesseert -ik vind het idee dat ik enkele keren ga eten in het geweldige coa veel sexier- maar bij elk bezoek is er wel iemand die zich waagt aan name dropping. Nu ja, de vele gouden platen zijn een prima geheugensteun voor charels zoals ik, die niet onder de indruk zijn van grote namen.

Dat wordt toch weer even de ogen uitkijken, want het indrukwekkende gebouw staat vol apparatuur en instrumenten waar de gemiddelde muzieknerd zelfs zijn vrouw voor zou verkopen (echt waar!). Ik schrijf dit pocherige blogbericht natuurlijk vooral om enkele muzikale vrienden stikjaloers te maken, dat spreekt voor zich! 😉

Jolijt alom alweer en ondergetekende heeft opnieuw wat extra energie: tsjakkaa!

Bis zum nächsten Mal auf dem Blog, Udo x