Unsound: voor wie het enigszins wil begrijpen

Mmmja,

In het nieuws: alweer zoveel mensen die hun job verliezen. Alweer in de creatieve sector en als gevolg van de digitale revolutie. Ik vraag me dikwijls af waarom ik soms op de barricades durf te staan. Al bij al mag ik niet klagen: ik verdien mijn boterham met optredens en kan overleven in een sector die al tientallen jaren klappen krijgt. Nu ja, ik verlies enorm veel tijd en geld wanneer ik nummers schrijf, demo’s opneem, producties, muzikanten, studio’s, technici, mixers, promomensen etc… betaal. Ik ga ook de baan op om gratis op te treden, koop onderweg een broodje en een drankje, tank de wagen vol, enzovoort. Enfin, muziek is mijn leven geworden en niets is mij teveel om mijn creatieve hersenkronkels uit te brengen en te promoten. Ook al kost het alleen maar geld en raak je nooit uit de kosten. Want wie wil nu nog voor muziek betalen? Je moet wel gek zijn!

Ik blijf alleszins investeren. Ook al is er door het Internet een doorgedreven internationalisering, waardoor de druk ontstaat bij alle platenfirma’s en heel wat nationale radiozenders om internationale nummers voorrang te geven. Hierdoor worden nationale artiesten dikwijls ‘vergeten’ want ‘niet passend binnen het muziekprofiel van de zender’ (zie ook de reactie van Bart-Jan Depraetere van Q-Music op mijn Facebook-pagina, waarvoor dank Bart-Jan. Much appreciated!)

Dus waarom sta ik soms op de barricades? Omdat ik niet tegen onrecht kan. Heel wat mensen binnen de sector wordt onrecht aangedaan. Al meer dan een decennium lang wordt muziek gratis en à volonté gedownload en de verkeerde mensen verdienen er geld mee. Of beter gezegd: de juiste mensen verdienen er niets mee. Auteurs en componisten bijvoorbeeld: het zijn uitstervende rassen.

Het is wat het is. De komst van het Internet en van de cowboys die het www onveilig maken, hebben heel wat creatieve sectoren geraakt. Het aantal ontslagen en herstructureringen is niet meer bij te houden. Studio’s sluiten wereldwijd, muzikanten, producers, medewerkers van platenmaatschappijen, technici, bookers, schrijvers,… verkopen hun materiaal en gaan voor een andere job. Niet alleen de muzieksector heeft zwaar te lijden, ook nu lees je weer dat er in de journalistieke sector 200 banen verloren gaan. (Lees: Mediahuis schrapt 205 banen)

Sabam, Simim, PlayRight en heel wat andere beheersvennootschappen doen hun stinkende best om alsnog kruimels te verzamelen voor de creatievelingen die ten onder gaan aan de digitale economie. Zo is het naar mijn bescheiden mening een logische stap dat Telenet, Voo, Belgacom en andere internet providers extra sommen geld worden gevraagd voor auteursrechten. Ik vind zelfs dat niet enkel Sabam dit moet eisen, ook beheersvennootschappen die naburige rechten beheren zouden dergelijke eis moeten stellen. Desnoods moeten individuen dezelfde eis stellen. Want velen worden effectief benadeeld en gefnuikt in hun creatieve ontwikkeling.

De Staat geeft, bij monde van de FOD Economie, ongevraagd advies in de materie en pleziert daarmee de internet providers. (Lees: FOD Economie komt tussen in conflict tussen Sabam en internetproviders) Juridisch gezien heeft de FOD Economie al niets te zoeken in het private beheer van de rechten van de 25.000 auteurs en componisten die door Sabam vertegenwoordigd worden. Het feit dat de Staat ook nog eens partijdig is -al is het maar omdat er ex-Belgacommers op de FOD Economie werken- geeft het geheel een wrange nasmaak. (Lees: VAN Belgacom NAAR de FOD Economie of Selor)

Dat de platenindustrie door het Internet al jaren aan het wegrotten was, nog voor de algehele crisis toesloeg, dat interesseert blijkbaar geen kat. Integendeel: mensen ergeren zich aan ‘de geldwolven van Sabam’, terwijl ze uit het oog verliezen dat er wel degelijk artiesten zijn die muziek creëren en er meerdere organismen en bedrijven zoals Sabam instaan voor het correct beheer van alle rechten. Je kan niet zomaar gratis gebruik maken van iets wat door anderen gecreëerd werd en waarvan zij willen leven. Ik ga ook niet dagelijks de bakkerij leegplunderen en broden weggeven op straat, ook al heb ik daar soms zin in.

Alsof de negatieve publieke opinie al niet erg genoeg is, dreigt de politiek hier nu ook op in te spelen. Ik zou anders niet weten hoe ik de uitspraken van Johan Vande Lanotte moet interpreteren. Straks zijn er verkiezingen en electoraal gezien zouden populistische uitspraken over het niet willen betalen van extra auteursvergoedingen niet misstaan in een campagne. In het belang van de consument? My ass! Maak dat de spreekwoordelijke kat wijs. Pak liever de Kim Dotcoms van deze wereld aan in plaats van het nog erger te maken.

Het spreekt ook voor zich dat alle middelen zullen worden uitgeput zodat providers geen verloning zullen moeten uitkeren aan rechthebbenden. Alleen al juridisch gezien wordt dit een helse strijd met als reden waar iedereen zich graag achter verstopt: “het is niet omdat de mogelijkheid er is dat men daadwerkelijk illegaal gaat downloaden”.

Komop zeg! Get real people! Er wordt massaal illegaal gedownload: muziek, boeken, films, games, software, noem maar op. Het Internet is gewoonweg een synoniem voor gratis. Al meer dan een decennium lang. Het is een verworven recht van iedereen. Onterecht!

Internet providers gooien met gigabytes naar elkaar om zoveel mogelijk klanten aan zich te binden. Hoe zou dat toch komen? Dat klanten illegaal downloaden is niet gezegd en de firma kan daar ook niet verantwoordelijk voor worden gehouden. Ze kan ook niet optreden als waakhond, al is het maar omwille van de inbreuken op de privacy. Neen, CEO’s en advocaten van internet providers laten er hun slaap niet voor. Lekker uitstrekken ’s ochtends, een stevig ontbijt, een kopje koffie en straks is de maand alweer om. Dan staat er weer wat extra geld op de rekening en is het uitkijken naar de volgende vakantiebestemming. Kreta? Of toch maar Malibu. Ja, doe die laatste maar!

Ondertussen tikt de klok verder en wordt er geen bal gedaan aan de oneerlijkheid van het world wide web. Of toch. Excuseer! De Nederlanders van Terre des Hommes vatten de koe bij de horens en wisten op hun geheel eigen manier maar even 1000 kindermisbruikers te lokaliseren. Daar waar anders iedereen ongemoeid werd gelaten. Fantastisch! (Lees: Terre des Hommes vangt 1000 kindermisbruikers)

Misschien is het een idee om eens wat illegale downloaders te lokaliseren op een slimme, edoch wettige manier en vervolgens de provider(s) waar ze een abonnement hebben mee aan te klagen? Komop platenfirma’s en organismen, waar wachten jullie op?! Het zou een piste kunnen zijn. Alleszins lijkt het me geweldig fijn om eens wat schade aan te brengen bij diegenen die nu al tientallen jaren schade toebrengen aan onze sector en er nog geld mee verdienen ook.

Enfin, dit gezegd zijnde… ik dacht even een kort blogbericht te schrijven (opzet mislukt) om te zeggen dat er een extended trailer online staat van Unsound, een reportage-achtige film over vijf artiesten die in deze ‘all for free’ tijden het hoofd boven water proberen te houden en proberen te leven van hun muziek. Alle oneliners uit de trailer slaan wat mij betreft de nagel op de kop. Echt, de moeite om te bekijken. Al is het maar om een beetje een zicht te krijgen op hoe het Internet het leven van creatievelingen bemoeilijkt, hun creatieve ontwikkeling fnuikt en hoe digitale cowboys profiteren van de digitalisering in het all for free tijdperk.

Unsound: extended trailer rough cut from Count Eldridge on Vimeo.

Sterkte aan iedereen die de voorbije week zijn job verloor… kop op!

Udo x

Advertenties

Bal National: eindelijk!

Zo’n vijf jaar geleden reeds polsten de organisatoren van Bal National voor het eerst naar een samenwerking op hun fantastische bal populaire in onze hoofdstad. Ondanks verwoede pogingen van mijn toenmalig manager en beschermengel Ronny, bleek het onmogelijk om de puzzelstukjes van mijn agenda in elkaar te passen. Grote schuldige was mijn overwinning in Zo Is Er Maar Een, met heel wat optredens, politie-escortes, helicoptervluchten en andere onvergetelijke en/of zotte momenten tot gevolg.

Een paar jaar geleden was er dan weer lange tijd sprake van een duet met mijn tante Annie Cordy, nog steeds één van de grootste all round vedetten van ons land, die er op de allereerste editie van Bal National bij was. Ook toen bleek het agendagewijs niet mogelijk; mijn tante had teveel werk en -in tegenstelling tot mij- zal ze nooit een voet in een helicopter zetten, haha! ; – )  Ook een duet met goede vriendin en dorpsgenote Sandra Kim was me vorig jaar niet gegund. Een samenwerking zat een tijdje in the pipeline, maar alweer stak de agenda stokken in de wielen.

MAAR! Dit jaar is het eindelijk zover! Na een voorspel van vijf jaar sta ik eindelijk op het grootste openluchtbal van ons land, waar Franstaligen en Nederlandstaligen tot in de late uurtjes samen feesten in de Brusselse Marollen. Op de jubileumeditie nog wel. Tien jaar Bal National, mét bezoek van de Koninklijke familie. De repetitie met begeleidingsband The Planes was alvast zeer aangenaam. Het zal weliswaar een kort gastoptreden zijn, maar het belooft een gezellige bedoening te worden zaterdag, zeker met ervaren rotten als Johan Verminnen, Sandra Kim, Plastic Bertrand en Lio.

Speciaal ook om alweer de hand te mogen schudden van onze twee Vorsten Albert II en Philippe I. En of je je nu Vlaming, Waal, Brusselaar of Belg voelt, het is en blijft een uniek momentum in onze vaderlandse geschiedenis. Mijn gedachten dwalen af naar de Koningsdag van enkele jaren geleden, waarin ik samen met Steve Willaert en Ronny heel wat tijd stak om er het Volkslied te brengen. Waar mijn oude leermeester ook moge zijn, ik ben er zeker van dat hij zaterdag zijn geweldige glimlach amper zal kunnen onderdrukken… Of zoals Steve me ooit zei: “Wie zaait zal oogsten.” Bal National: eindelijk! : – )

See you in de Marollen, in de schaduw van de bollen van ollen!