Ik duet, jij duet, wij duetten

Vrienden der muziek!

Duetten. Mocht duetten een werkwoord zijn, ik zou het vaak vervoegen verdorie. Geen idee waarom, het doet mij om de één of andere reden aan iets leuks denken.

Soit, ik wou maar even meegeven dat er een mooie samenzang aankomt, met een geweldige muzikale partner. Wie dat is hou ik nog even geheim, al geef ik op Facebook en Twitter alvast een hint 😉

Veel meer nieuws binnenkort trouwens! En ook de agenda op Facebook dient nog te worden aangevuld met zo’n 20 extra optredens in juli en augustus, waaronder heel wat live concerten, dus mét mijn fantastische muzikanten. Het is nog even wachten op groen licht van de organisatoren, die begrijpelijkerwijs zelf eerst met het nieuws naar buiten willen komen.

fansspandoek116269491_n

Enkele van de immer jonge en sympathieke Limburgse fans, die samen naar het Sportpaleis trekken en er veel plezier beleven: top!

Om dit blogbericht op te fleuren gebruik ik graag één van de vele leuke foto’s die jullie regelmatig online posten. Blijf dat vooral doen, want het is geweldig om zien hoe muziek een glimlach kan tevoorschijn toveren bij jong en oud, of -zoals op deze foto- mensen écht samenbrengt.

Nogmaals mijn nederige dank voor jullie steun!

Dat was het voor nu. Over and out…

Udo x

Udo gastzanger bij Café Flamand

Café Flamand

U kon het reeds lezen in de nieuwsbrief van Udo’s Fansite: Udo is komende zomer een van de gastzangers bij Café Flamand. Presentator Peter Van de Veire en muzikant Miguel Wiels brengen uitsluitend Vlaamse Klassiekers, die het publiek kan meezingen.

Elk jaar nemen Peter en Miguel enkele straffe artiesten mee. Het publiek weet vooraf niet welke artiesten waar te gast zullen zijn.

Café Flamand zorgt voor het grootste karaoke-feest van Vlaanderen. Iedereen kan en zal meezingen…

bron: Café Flamand en Udo’s Fansite

Op zoek naar wat zon

 

 

 

 

 

 

 

 

Wat een emotioneel zware dagen zijn het al geweest. Het lijken wel donkere tijden. Net nu het zonnetje begint te schijnen. Zoveel emoties die de huiskamer komen binnengerold. De indrukwekkende beelden van de begrafenissen van de kindjes staan op ieders netvlies gebrand. De muziek van de plechtigheden raakt zelfs de kilste mens tot in het diepste van z’n ziel. En ook de gebeurtenissen in Frankrijk en de rest van de wereld laten niemand onberoerd. Gisteren werd dan weer familie van een naaste collega begraven en straks ga ik de mama van long time schoolvrienden een laatste groet brengen.

“Geniet van de kleine dingen. Geniet van elkaar.
Doen, vrienden. Doen!”

Het doet een mens stilstaan bij de zin van het leven. Je leert geluk koesteren. Je kan dingen nog beter relativeren. Je zegt voor het eerst weer hallo tegen de journalist die jou zopas een kloot aftrok. Je wordt niet kwaad als blijkt dat je geliefde zonnebril werd gestolen. Je bent hooguit wat ontgoocheld. En de meest vreemde hersenkronkels en associaties duiken plots op. Een zonnebril die verduisterd wordt. Misschien is het wel een teken. Het moment -voor iedereen- om op zoek te gaan naar wat zon in het leven. Durf die donkere bril ook eens af te zetten. En geniet van de kleine dingen. Geniet van elkaar. Doen, vrienden. Doen!

Blue on Curaçao…

Oneindig helderblauw uitzicht op Curacao...

Oneindig helderblauw uitzicht op Curaçao...

De voorbije week vertoefde ik op een planeet uit een lichtjaren ver verwijderd zonnestelsel. Tenminste, zo leek het wel. Terwijl in Di Rupo-land vriestemperaturen werden opgemeten en tuinen een vers sneeuwbroekje aandeden, zat ondergetekende tussen palmbomen, cactaceae en wulpse zongebruinde dames (schrappen wat niet past) te genieten van zomaar eventjes 30 graden Celsius (of 86,0 graden Fahrenheit voor de bollebozen onder ons). Ijsblokjesgewijs werden de warme zonnestralen aangelengd met een stevige edoch uiterst genietbare zeebries, waar menig haarlok natte dromen van krijgt. Ogen toe en armen wijd gespreid op een Caraïbisch eiland, mmm… La vie en rose quoi!

Nu goed, ik was er -op uitnodiging van een zeer fijne gastheer en gastvrouw- om er te performen. Het was al even geleden dat ik zonder m’n muzikanten op een podium stond, weliswaar gewapend met een vleugelpiano van 4 à 500 kilogram. Heavy stuff voor een al even heavy en zeer speciaal repertoire. Boeiend in het kwadraat en dat voor een internationaal en select publiek. Dat was trouwens ook al even geleden. Zo herinner ik me diverse high society, bedrijfs- en privé-feestjes waarop ik het mezelf oplegde om mensen te verbazen met enkele onverwachte vocalizes, maar vooral met diepere emoties. Niet altijd even makkelijk om jezelf daarvoor op te laden, maar de aparte sfeer van het moment tilt je automatisch naar het vereiste niveau.

Tijdens zulke optredens legt een artiest z’n ziel helemaal bloot. De puurheid van de muziek haalt op slag de bovenhand en zorgt ervoor dat je bij mensen binnenkomt, of ze nu Portugees, Japans of Swahili praten. Dat is zowaar een van de mooiste facetten van mijn job, dat je mensen kan raken met de eenvoud van een melodie. Wanneer je meedraait in de hedendaagse muzikale mallemolen riskeer je weleens die essentie te vergeten.

“Wanneer je meedraait in de hedendaagse muzikale mallemolen riskeer je weleens die essentie te vergeten.”

De natuurlijke pracht van het eiland maar ook de optredens in Curaçao zullen me voor altijd bijblijven. Niet zozeer Candy Dulfer met haar band & guests, de jongens van Trafasi (grote wasjes, kleine wasjes…), de Venezolaanse operazanger (lalalaaaaa!) of de fantastische Cubaanse trompetist (tatataaaa!), maar wel de emotionele verbondenheid met het publiek, de stiltes, de zuchtjes, de kreetjes, enz… En uiteraard ook het gemeende applaus dat telkens naar me toewaaide. Uiteindelijk doe je het als performer ook voor die appreciatie, laat ons eerlijk zijn. Ik voel me dan ook zeer vereerd dit avontuur te hebben meegemaakt.

Enkele fans uit Curaçao.

Enkele fans uit Curaçao.

En toch… ondanks de verschrikkelijke jetlag ben ik zeer blij dat ik weer in ons gekke land ben. Ik heb er dan wel nieuwe fans bij, maar ik heb mijn trouwe Vlaamse publiek gemist. Klinkt melig… En dat is het ook, haha ;-p

Maar neen, serieus: het zal me goed doen opnieuw op Vlaamse podia te staan, want ik voelde me echt wel een heel klein beetje
blue on Curaçao

Tot snel!

Liefs, Udo x

Valentijn komt er aan…

Ja hallo,

Binnenkort is het weer zover: Valentijn! De commercieel compleet overroepen liefdesdag, door zowat iedereen verfoeid, maar o wee als je je geliefde niet verrast met een liefdevol geschenk!!!

Het is ondertussen een traditie geworden om op Valentijn een Valentine Love Combo optreden te verzorgen in Hostellerie De Witte Meren in Keerbergen. Chef Valerie Bosmans en haar keukenteam stellen er ieder jaar een fantastisch liefdesmenu samen.

Ook op 14 februari 2012 verras ik de dames graag met een kleine attentie tijdens het optreden. De plaatsen zijn zeer beperkt, dus je kan best nu reserveren via 015/23.47.84!

Be there or be square!

Udo x

-> Een lijst met alle optredens kan je terugvinden op Facebook in de sectie Evenementen.