Jef Neve ft Udo – With or without you (U2 cover – live)

Gisteren was Udo te gast in het EEN-programma Café Corsari. In het kader van de release van U2’s album Songs Of Innocence reisde jazz pianist Jef Neve de groep achterna voor een ontwapenend interview. Als kers op de taart bracht Neve samen met Udo een drie minuten durende live versie van U2’s wereldhit With Or Without You.

Het resultaat is een heerlijke smeltkroes van het talent van twee rasmuzikanten…

Advertenties

Blue on Curaçao…

Oneindig helderblauw uitzicht op Curacao...

Oneindig helderblauw uitzicht op Curaçao...

De voorbije week vertoefde ik op een planeet uit een lichtjaren ver verwijderd zonnestelsel. Tenminste, zo leek het wel. Terwijl in Di Rupo-land vriestemperaturen werden opgemeten en tuinen een vers sneeuwbroekje aandeden, zat ondergetekende tussen palmbomen, cactaceae en wulpse zongebruinde dames (schrappen wat niet past) te genieten van zomaar eventjes 30 graden Celsius (of 86,0 graden Fahrenheit voor de bollebozen onder ons). Ijsblokjesgewijs werden de warme zonnestralen aangelengd met een stevige edoch uiterst genietbare zeebries, waar menig haarlok natte dromen van krijgt. Ogen toe en armen wijd gespreid op een Caraïbisch eiland, mmm… La vie en rose quoi!

Nu goed, ik was er -op uitnodiging van een zeer fijne gastheer en gastvrouw- om er te performen. Het was al even geleden dat ik zonder m’n muzikanten op een podium stond, weliswaar gewapend met een vleugelpiano van 4 à 500 kilogram. Heavy stuff voor een al even heavy en zeer speciaal repertoire. Boeiend in het kwadraat en dat voor een internationaal en select publiek. Dat was trouwens ook al even geleden. Zo herinner ik me diverse high society, bedrijfs- en privé-feestjes waarop ik het mezelf oplegde om mensen te verbazen met enkele onverwachte vocalizes, maar vooral met diepere emoties. Niet altijd even makkelijk om jezelf daarvoor op te laden, maar de aparte sfeer van het moment tilt je automatisch naar het vereiste niveau.

Tijdens zulke optredens legt een artiest z’n ziel helemaal bloot. De puurheid van de muziek haalt op slag de bovenhand en zorgt ervoor dat je bij mensen binnenkomt, of ze nu Portugees, Japans of Swahili praten. Dat is zowaar een van de mooiste facetten van mijn job, dat je mensen kan raken met de eenvoud van een melodie. Wanneer je meedraait in de hedendaagse muzikale mallemolen riskeer je weleens die essentie te vergeten.

“Wanneer je meedraait in de hedendaagse muzikale mallemolen riskeer je weleens die essentie te vergeten.”

De natuurlijke pracht van het eiland maar ook de optredens in Curaçao zullen me voor altijd bijblijven. Niet zozeer Candy Dulfer met haar band & guests, de jongens van Trafasi (grote wasjes, kleine wasjes…), de Venezolaanse operazanger (lalalaaaaa!) of de fantastische Cubaanse trompetist (tatataaaa!), maar wel de emotionele verbondenheid met het publiek, de stiltes, de zuchtjes, de kreetjes, enz… En uiteraard ook het gemeende applaus dat telkens naar me toewaaide. Uiteindelijk doe je het als performer ook voor die appreciatie, laat ons eerlijk zijn. Ik voel me dan ook zeer vereerd dit avontuur te hebben meegemaakt.

Enkele fans uit Curaçao.

Enkele fans uit Curaçao.

En toch… ondanks de verschrikkelijke jetlag ben ik zeer blij dat ik weer in ons gekke land ben. Ik heb er dan wel nieuwe fans bij, maar ik heb mijn trouwe Vlaamse publiek gemist. Klinkt melig… En dat is het ook, haha ;-p

Maar neen, serieus: het zal me goed doen opnieuw op Vlaamse podia te staan, want ik voelde me echt wel een heel klein beetje
blue on Curaçao

Tot snel!

Liefs, Udo x