Nu Alles Stil Is…

Vrienden,

Exact een jaar geleden stierf Bart Van den Bossche. Een paar weken later, tijdens de anne Awards, bracht ik op vraag van Johan Notebaert, toenmalig muziekverantwoordelijke bij de Vmma, het lied ‘Nu Alles Stil Is’, een song die op het eerste album van Bart Van den Bossche staat.

De pakkende beelden bij de hommage, de stilte (het was echt heel stil in de anders zo rumoerige zaal) en de lange, staande ovatie voor deze erg gewaardeerde collega, zorgden voor heel wat emotie en kippevel. Hoewel ik Bart niet zo goed kende was ik echt wel aangedaan door zijn dood. Net als bij andere mensen bracht het heengaan van Bart ook bij mij oud verdriet naar boven.

Zingen ter nagedachtenis van iemand is voor mij één van de moeilijkste dingen die er bestaan. Ik word regelmatig gevraagd om op begrafenissen te zingen, zelfs vorige week nog, maar ik weiger telkens. Ik weet ook wel dat ik daar een extra boterham mee zou kunnen verdienen, maar emotioneel valt het me dikwijls te zwaar om te zingen in een kerk of een ruimte waar mensen samenkomen die kapot zijn van verdriet.

Ter nagedachtenis van Bart Van den Bossche, zijn familie, vrienden en fans, post ik graag m’n bescheiden live versie van ‘Nu Alles Stil Is’, met helemaal op het einde het melodietje van Bart z’n gekendste lied. Een correct weergegeven interview dat ik een jaar geleden gaf kan je vinden op de Showbizzsite.

Liefs, Udo x

Advertenties

R.I.P. EMI

RIP EMIemi_logo_a_l

Bloggers,

Het is na m’n bericht van gisteren absoluut niet mijn bedoeling om m’n blog vol te proppen met negatieve schrijfsels, maar vergeef me het pessimisme op deze voor mij veel te vroege ochtend.

In mijn korte professionele muziekcarrière zag ik in België al heel wat filialen van publishers, bookers en event kantoren sluiten. Kleine en grote namen. Ik heb de grote platenfirma’s wereldwijd en nationaal zien samensmelten. Ik heb ze bookings en event kantoren zien opkopen en extra mensen weten aannemen, om toch maar breder te kunnen gaan dan louter platenverkoop. Probeersels, paniek,… Ik heb dezelfde grote platenfirma’s zien inkrimpen, ze werden omgegooid, grote bazen en trouwe vazallen werden gedumpt, functies en job omschrijvingen werden samengegooid, er werden nieuwe Benelux-structuren geïmplementeerd, enz… Werknemers kampen met een constante druk, hebben tijd tekort om elk dossier kwalitatief af te werken, ze hebben minder oog voor de lokale markt en de lokale artiesten, want er zijn andere prioriteiten die internationaal werden opgelegd, blablabla… Met lede ogen zag iedereen uit de sector het aan.

Screen Shot 2013-11-07 at 21.31.43Na het verdwijnen van het Brusselse EMI Publishing kantoor, waar ik nog mee samenwerkte, is het nu ook gedaan met EMI Music (de platenfirma). Tenminste, indien ik het goed begrepen heb, want zoals in de Faebook-boodschap van een ex-werknemer staat, gebeurt het allemaal geruisloos. Geen mediatieke Opel– of Renault-toestanden, geen vakbondslieden die met een megafoon staan te brullen, de ingang versperren en banden in brand steken. Neen, geen fuss. Gewoon boeltje pakken en wegwezen.

Ik wil graag alle EMI-mensen heel veel succes wensen in hun nieuwe uitdagingen. Diegenen die vanaf nu weer op zoek moeten wens ik alle kracht en geluk toe. This sucks big time! EMI was voor mij nog het laatste muziekbastion in België en in mijn achterhoofd was dat een soort van veiligheid. Een buffer. Iets wat me onbewust geruststelde dat er, ondanks de crisis, toch nog zekerheden waren. Ik moet denken aan de trailer van Unsound (rond minuut 3 ongeveer): “Of course, there’ll allways be Tower Records” terwijl het logo door 3 arbeiders van het gebouw wordt gehaald.

Echt, kop op vrienden! Yes we can!

Tot ergens te velde, Udo x