Nalingi yo. Farewell my love…

Daarnet zag ik het prachtige resultaat van 200 vrijwilligers: de voorlaatste voorstelling van de Sabena-musical Nalingi Yo (‘Ik zie je graag’ in het Lingala). Een fiere peter was ik. Zonder twijfel. De voorbije voorstellingen stond ik zelf ergens te lande op het podium en kon ik er helaas niet bij zijn. Ik ben dan ook verdomd blij dat ik na de vele mooie commentaren eindelijk zelf het spektakel kon bijwonen. Een dikke proficiat aan iedereen die hier zo hard aan gewerkt heeft!!! Echter, ik had nooit gedacht dat ik vanavond zo diep in m’n ziel geraakt zou worden…

Zeventig jaar ongeveer moet hij nu zijn; de Amerikaan die een deel van het door Eva Bruyninckx verzonnen musical verhaal zélf heeft beleefd. Net als de hoofdrolspeler uit de musical verloor de man zijn grote liefde in de beruchte crash van Sabena vlucht 548, die op 15 februari 1961, de dag na Valentijn, van New York naar Brussel vloog en neerstortte in Berg-Kampenhout. De kranige zeventiger was speciaal naar België gereisd om 51 jaar later definitief afscheid te kunnen nemen van zijn grote liefde; één van de jonge atletes die deel uitmaakte van het Amerikaanse kunstschaatsteam dat omkwam in de ramp.

Na een bezoek aan de gedenksteen in Berg wou de man koste wat het kost de musical bijwonen. Ik keek links van me en zag dat de geprojecteerde zwart-wit beelden van de vliegtuigramp fel weerkaatsten in zijn betraande ogen. Verwoed blusten brandweerlui het woedende vuur dat de zwartgeblakerde brokstukken verteerde. Maar het liefdesvuur, diep in de grijze man naast mij, was nog lang niet gedoofd. Integendeel. Dat had hij Eva verteld. Zielsbedroefd achtte hij de tijd rijp om afscheid te nemen. Zo hard hij kon kneep de zeventiger uit het verre U.S. of A. in de vergeelde foto’s van zijn teerbeminde; beelden die hij net voor de fatale vlucht nam en die hij vanavond bij zich droeg. Hij was alleen. Na de voorstelling kwam hij Eva waardig gedag zeggen. “I really enjoyed it, thank you. Tell the man who played the lead role of the pilot he did a tremendous job” vertelde hij. Beleefd knikte de lieve man nog even in onze richting en verliet de zaal…

“En vergeet het af en toe niet te zeggen tegen elkaar: Nalingi yo.”

Net als Eva stond ik er ietwat bedeesd bij. Woorden schoten tekort. “Sinds hij me contacteerde geloof ik niet meer in toeval,” vertrouwde Eva me toe. Wat er ook van zij, het verhaal van deze Amerikaan, wiens levenspad ik vandaag ook maar heel even heb gekruisd, heeft me diep geraakt. Het leven is mooi. Geniet ervan vrienden, elke dag opnieuw. Leef alsof het je laatste is. En vergeet het af en toe niet te zeggen tegen elkaar: Nalingi yo.