Wreed dikke ambras met MNM!

Over m’n privé praten? Nee, dank u. Daar heeft tenslotte niemand zaken mee. Naar feestjes gaan? Nee, niet echt. Ook afterparty’s van awardshows zijn niet meteen aan mij besteed. Zeker niet als ik de dag erna moet werken want dan ben ik graag de professional die de stembanden genoeg slaap gunt.

Voor De Eregalerij van Radio 2 maak ik echter graag een uitzondering. Drie jaar geleden vertolkte ik er Sammy van Rocco Granata, een lied dat Rocco met zeer veel liefde voor z’n dochter schreef, over het drukke artiestenbestaan en de weinige tijd die hij bijgevolg voor haar had. Sinds toen wil ik De Eregalerij niet meer missen. En sinds hij oude bekenden tegenkwam op de afterdrink, volgt mijn pa in m’n kielzog. Leuk om hem dan te zien stralen.

Elk jaar opnieuw zijn er ook een handvol media professionals (lees: journalisten, fotografen en cameramensen) die op zulke avonden moeten werken en verslag dienen uit te brengen over de ditjes en de datjes van de showbizz. Met welke muzikale projecten je bezig bent is niet zo belangrijk, maar hoe het nu echt met je gaat en of je wel gelukkig bent dat is veel relevanter uiteraard. Want je hebt toch al een nieuwe vriendin heb ik gehoord, niet? Is ze dat daar (wijzend)? Het zijn zo van die momenten waarop ik graag Fons de beenhouwer of Jeanine van de droogkuis had willen zijn en niet Udo de artiest.

Door mijn studies en mijn werkervaring heb ik een grote voorliefde voor de journalistiek. Ik heb ook ontzettend veel respect voor journalisten. Of ze nu voor de zelfuitgeroepen serieuze media werken of voor de zogezegde roddelboekskes, ze hebben allemaal gestudeerd en oefenen hun job met de nodige sérieux uit. Ook de journalist die nog niet zolang geleden ongevraagd enkele pagina’s wist te vullen over mijn privéleven en gisteren hard z’n best deed om niet te dicht in mijn buurt te komen.

Volgens de gekende anonieme bronnen, brieven, emails en weetikveelwatnogallemaal zal  ik de voorbije weken waarschijnlijk wel al zo’n stuk of honderd zesendertig lieven hebben versleten. Nonsens natuurlijk, maar elke vrouw waar ik ook maar even naast loop, dag tegen zeg of mee op de foto sta is een niet ondenkbare piste. Wie heeft daar eigenlijk iets aan vraag ik me af? Willen mensen dat echt wel lezen? Enfin, de blunder van de avond trofee ging naar goede vriend Stijn Van Hove van Het Laatste Nieuws, die in de dame naast mij een primeur zag en zijn meegereisde fotograaf prompt de opdracht gaf enkele foto’s van mij en ‘m’n nieuwe vriendin’ te nemen.

Gelukkig was bij de meeste aanwezigen het relativeringsvermogen groot genoeg, ook bij de fijne dame waarmee ik op de foto sta: de vriendin van Rino Vereecke, nethoofd van MNM. Ze kon er eens goed om lachen en zo werd wreed dikke ambras met MNM en een kleine blamage voor Het Laatste Nieuws vermeden (tadaaaa)! Eind goed al goed alweer en niets dan tevreden gezichten na een fijne editie van De Eregalerij. Proficiat Radio 2, Sabam en alle artiesten!

In alle haast ben ik Stijn Van Hove de cliché-vraag vergeten te stellen of zijn trofee een mooie plaats krijgt. Voorgekauwde antwoorden zijn: op de schouw en in de kast. Of toch maar op het toilet? Stijn? En mag ik een fotograaf langssturen? In afwachting zet mijn eindredacteur alvast een sappige titel boven dit schrijfsel ;-p