Op zoek naar wat zon

 

 

 

 

 

 

 

 

Wat een emotioneel zware dagen zijn het al geweest. Het lijken wel donkere tijden. Net nu het zonnetje begint te schijnen. Zoveel emoties die de huiskamer komen binnengerold. De indrukwekkende beelden van de begrafenissen van de kindjes staan op ieders netvlies gebrand. De muziek van de plechtigheden raakt zelfs de kilste mens tot in het diepste van z’n ziel. En ook de gebeurtenissen in Frankrijk en de rest van de wereld laten niemand onberoerd. Gisteren werd dan weer familie van een naaste collega begraven en straks ga ik de mama van long time schoolvrienden een laatste groet brengen.

“Geniet van de kleine dingen. Geniet van elkaar.
Doen, vrienden. Doen!”

Het doet een mens stilstaan bij de zin van het leven. Je leert geluk koesteren. Je kan dingen nog beter relativeren. Je zegt voor het eerst weer hallo tegen de journalist die jou zopas een kloot aftrok. Je wordt niet kwaad als blijkt dat je geliefde zonnebril werd gestolen. Je bent hooguit wat ontgoocheld. En de meest vreemde hersenkronkels en associaties duiken plots op. Een zonnebril die verduisterd wordt. Misschien is het wel een teken. Het moment -voor iedereen- om op zoek te gaan naar wat zon in het leven. Durf die donkere bril ook eens af te zetten. En geniet van de kleine dingen. Geniet van elkaar. Doen, vrienden. Doen!

Advertenties

Blue on Curaçao…

Oneindig helderblauw uitzicht op Curacao...

Oneindig helderblauw uitzicht op Curaçao...

De voorbije week vertoefde ik op een planeet uit een lichtjaren ver verwijderd zonnestelsel. Tenminste, zo leek het wel. Terwijl in Di Rupo-land vriestemperaturen werden opgemeten en tuinen een vers sneeuwbroekje aandeden, zat ondergetekende tussen palmbomen, cactaceae en wulpse zongebruinde dames (schrappen wat niet past) te genieten van zomaar eventjes 30 graden Celsius (of 86,0 graden Fahrenheit voor de bollebozen onder ons). Ijsblokjesgewijs werden de warme zonnestralen aangelengd met een stevige edoch uiterst genietbare zeebries, waar menig haarlok natte dromen van krijgt. Ogen toe en armen wijd gespreid op een Caraïbisch eiland, mmm… La vie en rose quoi!

Nu goed, ik was er -op uitnodiging van een zeer fijne gastheer en gastvrouw- om er te performen. Het was al even geleden dat ik zonder m’n muzikanten op een podium stond, weliswaar gewapend met een vleugelpiano van 4 à 500 kilogram. Heavy stuff voor een al even heavy en zeer speciaal repertoire. Boeiend in het kwadraat en dat voor een internationaal en select publiek. Dat was trouwens ook al even geleden. Zo herinner ik me diverse high society, bedrijfs- en privé-feestjes waarop ik het mezelf oplegde om mensen te verbazen met enkele onverwachte vocalizes, maar vooral met diepere emoties. Niet altijd even makkelijk om jezelf daarvoor op te laden, maar de aparte sfeer van het moment tilt je automatisch naar het vereiste niveau.

Tijdens zulke optredens legt een artiest z’n ziel helemaal bloot. De puurheid van de muziek haalt op slag de bovenhand en zorgt ervoor dat je bij mensen binnenkomt, of ze nu Portugees, Japans of Swahili praten. Dat is zowaar een van de mooiste facetten van mijn job, dat je mensen kan raken met de eenvoud van een melodie. Wanneer je meedraait in de hedendaagse muzikale mallemolen riskeer je weleens die essentie te vergeten.

“Wanneer je meedraait in de hedendaagse muzikale mallemolen riskeer je weleens die essentie te vergeten.”

De natuurlijke pracht van het eiland maar ook de optredens in Curaçao zullen me voor altijd bijblijven. Niet zozeer Candy Dulfer met haar band & guests, de jongens van Trafasi (grote wasjes, kleine wasjes…), de Venezolaanse operazanger (lalalaaaaa!) of de fantastische Cubaanse trompetist (tatataaaa!), maar wel de emotionele verbondenheid met het publiek, de stiltes, de zuchtjes, de kreetjes, enz… En uiteraard ook het gemeende applaus dat telkens naar me toewaaide. Uiteindelijk doe je het als performer ook voor die appreciatie, laat ons eerlijk zijn. Ik voel me dan ook zeer vereerd dit avontuur te hebben meegemaakt.

Enkele fans uit Curaçao.

Enkele fans uit Curaçao.

En toch… ondanks de verschrikkelijke jetlag ben ik zeer blij dat ik weer in ons gekke land ben. Ik heb er dan wel nieuwe fans bij, maar ik heb mijn trouwe Vlaamse publiek gemist. Klinkt melig… En dat is het ook, haha ;-p

Maar neen, serieus: het zal me goed doen opnieuw op Vlaamse podia te staan, want ik voelde me echt wel een heel klein beetje
blue on Curaçao

Tot snel!

Liefs, Udo x

Bis bis bis: Nieuwjaarsbrief 2012

Voor de niet-Facebookers post ik graag nog even mijn schrijfsel van 1 januari 2012…

Beste vrienden,

2011 was geen goed jaar. De vele optredens en de geslaagde zomer vergaan in het niets bij de miserie en het verlies van zoveel dierbaren. 2011 was voor mij eveneens de bevestiging van het verder afnemende chauvinisme van diverse media in het tanende muzikale landschap en het hierdoor ontstane onevenwicht tussen de aandacht voor internationale releases en de aandacht voor degelijke Vlaamse producties.

Ook de desinteresse van de consument in het betalen voor muziek, zeg maar het non-respect voor en het stelen van het werk van duizenden creatievelingen in het kleine afzetgebied Vlaanderen, maakt dat de Vlaamse professionele muziekwereld meer dan ooit op de rand van de afgrond staat. Het is geen pessimistische kijk van een Vlaamse zanger. Integendeel, het is de harde realiteit. Echter, ik bekijk het leven nog steeds door een roze bril! En trouwens, het is nieuwjaar dus laat ons positief zijn…

2012 wordt een jaar boordevol muziek! Althans, dat is de bedoeling!!! Op het menu: veel optreden en als uitlaatklep veel schrijven en meewerken aan nationale en internationale muziekprojecten. De voorbije maanden nam ik een belangrijke beslissing. Enkele jaren geleden zette ik als componist reeds de stap om op het vlak van publishing weg te gaan bij het in België ondertussen opgedoekte EMI Publishing. Vanaf 1 januari 2012 zet ik ook als artiest de stap om vrij te zijn op het vlak van management, platen en boekingen. Ik heb bijna zes jaar kunnen rekenen op de inzet en het noeste werk van heel wat mensen bij BMG, Sony-BMG, Sony Music, The Castle Company, Stageplan, DAY1 en Live Entertainment. Daar ben ik iedereen heel erg dankbaar voor! De voorbije jaren hebben me onnoemelijk veel werkplezier en ook ware vrienden opgeleverd. Met een aantal mensen heb ik reeds uitgebreid gepraat en de komende weken zal de Godendrank nog rijkelijk vloeien in menig kantoorgebouw, om te toasten op de mooie samenwerking 😉

Vanaf 1 januari 2012 vaar ik mijn langverwachte onafhankelijke koers en begin ik te bouwen aan een klein, maar hecht professioneel team. Zo heb ik beslist om in eerste instantie geen exclusiviteit meer te verlenen aan een groot boekingskantoor. Concreet betekent dit dat ik An Daelmans heb gevraagd om als onafhankelijke booker mijn boekingen te verzorgen. An is de jonge en gedreven dame die zich enkel en alleen zal toeleggen op de optredens van de artiest Udo. Ik heb er het volste vertrouwen in dat zij het mooie werk van Elke Heidbuchel en Live Entertainment zal kunnen verderzetten.

Tot zover het eerste POSITIEVE nieuwsfeit van 2012. Maak er allemaal een mooi en sprankelend jaar van!

Muzikale groeten, Udo x

Valentijn komt er aan…

Ja hallo,

Binnenkort is het weer zover: Valentijn! De commercieel compleet overroepen liefdesdag, door zowat iedereen verfoeid, maar o wee als je je geliefde niet verrast met een liefdevol geschenk!!!

Het is ondertussen een traditie geworden om op Valentijn een Valentine Love Combo optreden te verzorgen in Hostellerie De Witte Meren in Keerbergen. Chef Valerie Bosmans en haar keukenteam stellen er ieder jaar een fantastisch liefdesmenu samen.

Ook op 14 februari 2012 verras ik de dames graag met een kleine attentie tijdens het optreden. De plaatsen zijn zeer beperkt, dus je kan best nu reserveren via 015/23.47.84!

Be there or be square!

Udo x

-> Een lijst met alle optredens kan je terugvinden op Facebook in de sectie Evenementen.

To blog or not to blog!

Zo. Hier is ie dan: m’n allereerste blog ooit als artiest. Het zou stilaan gaan tijd worden hoor ik u al denken en inderdaad: u heeft gelijk! Een mens moet meegaan met zijn tijd, voilà!

Facebook en Twitter, tja. Been there, done that. Deze blog lijkt me een leuke aanvulling op deze twee, dus het is niet zo dat ik niet meer zal communiceren via andere kanalen, verre van zelfs.

Wat ik hier allemaal ga neerpennen weet ik niet. Uiteraard zal hier de nodige info komen te staan over alles wat met de artiest UDO te maken heeft. Maar daarnaast zal ik van deze blog gebruik maken om mijn ideeën over de muziekwereld te ventileren. De muziekwereld verandert met de minuut en ik waan me soms in een jungle. Kortom: it’s gonna be boeiend. Boeiend zeg ik u!

Goed, nu nog even prutsen aan hoe de blog er zal uitzien en binnenkort laat ik allerhande interessante en minder interessante feiten op jullie los: tsjakkaa!

Tot blogs, Udo x