BLOG Live versie van ‘Omdat Ik Vlaming Ben’

Video

Het is ondertussen alweer een half jaar geleden dat ‘Omdat Ik Vlaming’ als officiële ‘Vlaanderen Feest!’-lied werd uitgebracht. Willy Sommers, Bart Kaëll, Garry Hagger en De Romeo’s verenigden de krachten om de Feestdag van de Vlaamse Gemeenschap op 11 juli 2015 wat extra kleur te geven. Samen met de live band van Miguel Wiels gaven ze het beste van zichzelf tijdens de live uitzending van Vlaanderen Feest (EEN).

omdat-ik-vlaming-ben-diversen-e1435064944767Als hobbyschrijver is het telkens een fijn gevoel wanneer een lied aan de wereld wordt voorgesteld, zeker als je gewoon aan de zijlijn kan toekijken, in plaats van als uitvoerend artiest zelf het succes te moeten torsen op het podium.

‘Omdat Ik Vlaming Ben’ schreef ik in samenwerking met de Zweedse schrijver en artiest Anders Wigelius. Mijn dank gaat uit naar uitgever David Furusand en de organisatie die voor mijn inzending koos.

Ik kon de live opname werkelijk nergens terugvinden op het Internet en kreeg ze pas 6 maanden na datum te pakken, misschien omdat een paar passages niet echt stemvast werden gezongen en dat voor de artiest iets minder leuk is. Maar laat dat de pret niet bederven, zo erg is het allemaal niet. Het geeft me als auteur ook de kans om dit schrijfsel een half jaar na datum eens in de kijker te zetten, want zoals Chris Van Tongelen al zei is er veel te weinig gebeurd met dit lied.

In vergelijking met pakweg Italianen en Fransen is het patriotisme bij de gemiddelde Vlaming ver te zoeken, en wie weet was de doortocht van ‘Omdat Ik Vlaming Ben’ daardoor zo vluchtig.

Hoedanook, geniet van deze Vlaamse feel good pop gezongen door de zowat meest populaire Vlaamse zangers van het moment. En wie de componist/auteur met een extra 0,09 euro wil steunen mag de studioversie, een productie van Bert Gielen uiteraard legaal aankopen via iTunes (link).

Udo co-host tijdens Vlaanderen Muziekland

Geena Lisa Vlaanderen MuzieklandTijdens Vlaanderen Muziekland, het zomerse muziekprogramma van EEN, zal presentatrice Geena Lisa elke aflevering het gezelschap krijgen van een nieuwe co-host. Ook Udo werd aangezocht om samen met Geena het podium te delen. Hij doet dat op 6 augustus in Essen. Het programma wordt uitgezonden op 9 augustus.

Behalve Udo zullen ook Stan Van Samang, Bart Kaëll, Slongs Dievanongs, Christoff, Jasper Publie (Bandits) en Pat Krimson het programma mee vorm geven.

Bart Peeters staat tijdens de laatste uitzending (die van Radio 2 Zomerhit) met Geena Lisa op het podium. Het belooft een mooie zomer te worden dankzij Vlaanderen Muziekland, zoveel is zeker.

Muur & Mythe

Bevriende bloggers,

Binnen pakweg twee maanden kan u genieten van Muur & Mythe. Genieten is wel degelijk het juiste woord, al probeer ik gaandeweg het schrijven van dit blogbericht een sterker synoniem te vinden.

Muur & Mythe speelt zich af op 23, 24 en 25 mei op en rond de site van de Muur van Geraardsbergen en wordt een waanzinnig knap en onvergetelijk spektakel. Niet enkel de gemiddelde wielerliefhebber, fietser of stalen rosbezitter zal van dit unieke gebeuren kunnen -eureka, dat is het!- jouïsseren. Neen, het is een must see voor iedereen die openstaat voor verrassingen…

Uiteraard wordt er in de show teruggekeken op 100 jaar Ronde Van Vlaanderen. Memorabele momenten uit de tijd dat renners hun banden nog zelf oppompten, epo nog een verspreking voor opa was, artiesten nog platen verkochten, piratenpartijen niet in parlementen zetelden en het auteursrecht nog respect genoot. Maar ik wijk af.

Enfin, het is geweldig fijn dat ik deel uitmaak van een groot artistiek leger. De krachtige popzanger die in mij schuilt, mag in Geraardsbergen nog een keer zijn cordes vocales strekken tot Mont Ventoux-hoogtes. Ondergetekende gaat er aan de slag met ‘nummers die niet tot zijn normale repertoire behoren,’ zoals dat dan heet. Zonder meer spannend! Bovendien zal ik samenwerken met operahinde Helena Maes en de immer jonge dames van Scala. Jolijt alom dus!

Muur & Mythe, allen daarheen! En surf zeker eens naar de website voor alle info.

Muzikale groeten, Udo x

PS Backstage-gewijs ben ik trouwens benieuwd of Steven Kolacny sinds Zo Is Er Maar Een een beter moppenarsenaal heeft weten te vergaren, maar dit geheel terzijde 😉

Blue on Curaçao…

Oneindig helderblauw uitzicht op Curacao...

Oneindig helderblauw uitzicht op Curaçao...

De voorbije week vertoefde ik op een planeet uit een lichtjaren ver verwijderd zonnestelsel. Tenminste, zo leek het wel. Terwijl in Di Rupo-land vriestemperaturen werden opgemeten en tuinen een vers sneeuwbroekje aandeden, zat ondergetekende tussen palmbomen, cactaceae en wulpse zongebruinde dames (schrappen wat niet past) te genieten van zomaar eventjes 30 graden Celsius (of 86,0 graden Fahrenheit voor de bollebozen onder ons). Ijsblokjesgewijs werden de warme zonnestralen aangelengd met een stevige edoch uiterst genietbare zeebries, waar menig haarlok natte dromen van krijgt. Ogen toe en armen wijd gespreid op een Caraïbisch eiland, mmm… La vie en rose quoi!

Nu goed, ik was er -op uitnodiging van een zeer fijne gastheer en gastvrouw- om er te performen. Het was al even geleden dat ik zonder m’n muzikanten op een podium stond, weliswaar gewapend met een vleugelpiano van 4 à 500 kilogram. Heavy stuff voor een al even heavy en zeer speciaal repertoire. Boeiend in het kwadraat en dat voor een internationaal en select publiek. Dat was trouwens ook al even geleden. Zo herinner ik me diverse high society, bedrijfs- en privé-feestjes waarop ik het mezelf oplegde om mensen te verbazen met enkele onverwachte vocalizes, maar vooral met diepere emoties. Niet altijd even makkelijk om jezelf daarvoor op te laden, maar de aparte sfeer van het moment tilt je automatisch naar het vereiste niveau.

Tijdens zulke optredens legt een artiest z’n ziel helemaal bloot. De puurheid van de muziek haalt op slag de bovenhand en zorgt ervoor dat je bij mensen binnenkomt, of ze nu Portugees, Japans of Swahili praten. Dat is zowaar een van de mooiste facetten van mijn job, dat je mensen kan raken met de eenvoud van een melodie. Wanneer je meedraait in de hedendaagse muzikale mallemolen riskeer je weleens die essentie te vergeten.

“Wanneer je meedraait in de hedendaagse muzikale mallemolen riskeer je weleens die essentie te vergeten.”

De natuurlijke pracht van het eiland maar ook de optredens in Curaçao zullen me voor altijd bijblijven. Niet zozeer Candy Dulfer met haar band & guests, de jongens van Trafasi (grote wasjes, kleine wasjes…), de Venezolaanse operazanger (lalalaaaaa!) of de fantastische Cubaanse trompetist (tatataaaa!), maar wel de emotionele verbondenheid met het publiek, de stiltes, de zuchtjes, de kreetjes, enz… En uiteraard ook het gemeende applaus dat telkens naar me toewaaide. Uiteindelijk doe je het als performer ook voor die appreciatie, laat ons eerlijk zijn. Ik voel me dan ook zeer vereerd dit avontuur te hebben meegemaakt.

Enkele fans uit Curaçao.

Enkele fans uit Curaçao.

En toch… ondanks de verschrikkelijke jetlag ben ik zeer blij dat ik weer in ons gekke land ben. Ik heb er dan wel nieuwe fans bij, maar ik heb mijn trouwe Vlaamse publiek gemist. Klinkt melig… En dat is het ook, haha ;-p

Maar neen, serieus: het zal me goed doen opnieuw op Vlaamse podia te staan, want ik voelde me echt wel een heel klein beetje
blue on Curaçao

Tot snel!

Liefs, Udo x