Nieuwe single: De Prinstepolste

valentijn2014_carv1Lieve mensen,

Enkele maanden geleden vroegen de vrienden van Radio 2 me of ik voor hun Valentijnsactie een nummer wou maken in mijn dialect. Ik mocht een bestaand nummer coveren en er een nieuwe tekst op verzinnen.

Blij verrast als ik was zei ik meteen ja. Het leek me een bijzondere uitdaging om een passend lied te vinden en daar een tekst op te schrijven. In eerste instantie ging ik ervan uit dat ik iemand moest inschakelen om een Zaventemse tekst te schrijven, want zelf ben ik niet echt een specialist als het op dialecten aankomt. Maar iemand vinden die én ‘Noskoems kost klappe’, én teksten kan schrijven, én specifiek nog een liedjestekst in elkaar kan boksen; het is geen eenvoudige opgave. De enige persoon waar ik aan dacht was de sympathieke Zaventemnaar Jan Van Eycken, de knapste gitarist van De Kreuners (nu ja, ze hadden maar één gitarist, moehaha 😉 ). Echter, ik moest eerst nog een ingeving krijgen op het vlak van songkeuze, terwijl ik slechts enkele weken verwijderd was van de deadline voor de productie. Spannend in het kwadraat!

Eerlijk gezegd heb ik er enkele nachten van wakker gelegen. De nodige ingeving kwam maar niet en ik kon toch moeilijk een tekstschrijver inschakelen als ik nog geen nummer had. De witte rook bleef uit totdat ik moest denken aan één van de vele ideetjes die ik de weken ervoor had opgenomen. Ik was gestart met het maken van een Kuifjesachtige tekst op een typisch singer-songwriter nummer en plots viel de puzzel in elkaar. Ik zou de tekst herwerken en een demo maken voor Radio 2. Zo gezegd, zo gedaan. De lieve Radio 2 mensen waren meteen verkocht en geleidelijk aan veranderde het liedje en kreeg het de titel ‘De Prinstepolste’ mee.

‘Prinstepolste’ is een sappig woord dat mijn mama geregeld in de mond nam en waarvan mijn ganse familie in Limburg spontaan in de lach schoot, toen ze het voor het eerst hoorde.

Wat ik leuk vind aan heel dit verhaal is dat ‘De Prinstepolste’ zo goed in de smaak viel dat ook de andere artiesten die aan dit Valentijnsproject meewerken (zie persbericht), eveneens afstapten van het cover idee en in hun geweldige muzikale pen kropen. Zo zijn er unieke liedjes ontstaan in enkele van de smeuïge dialecten die ons land rijk is. Ik ben echt bijzonder opgetogen over deze verfrissende actie van Radio 2, want elk nummer is de moeite waard! Het was werkelijk een plezier om ‘De Prinstepolste’ te mogen creëren en opnemen, dus dankuwel Radio 2!

Langs deze weg wil ik even de loftrompet steken over mijn goede vriend en buur Gilbert Frederickx.  Hij was de ideale toetssteen en wist me te gidsen langsheen de vele invloeden op mijn ‘Noskoems’ en ‘Voskapels’ dialect. Ik heb, in functie van de klanken die ik in het lied wou, artistieke keuzes gemaakt tussen Leuvense en Brusselse woorden, afgewisseld met algemeen Nederlands, waar ik als kind en tiener uiteindelijk toch meer voeling mee had.

‘De Prinstepolste’ gaat over hoe je hart zo hard kan overlopen van liefde voor iemand dat je er constant aan denkt, dat je hem of haar overal ziet of hoort. Het liefdeslied gaat over iemand zo graag zien dat je gekke dingen doet en dat je je tegelijkertijd ook klaar voelt om volgende stappen te zetten in je relatie en je leven. Kortom, een song over de Liefde met grote L.

Ik hoop dat jullie kunnen genieten van het nummer en van de videoclip die Radio 2 kwam draaien tijdens de studio-opnames. We had fun! 🙂 Het lied aankopen kan via deze link. Alvast bedankt voor jullie steun!

Heel veel muzikale groetjes, Udo x

P.S.: Speciale dank gaat uit naar alle creatievelingen die meewerkten aan het nummer: Veerle Segers, Tim Van Merode (videoclip) & Radio 2, Yannic Fonderie (productie), Rafael Van Assche (techniek), Pallieter Van Buggenhout (gitaren en ukelele) en Shelle Dierickx (mixing & mastering).

P.P.S.: De single is te downloaden via deze link.

Nalingi yo. Farewell my love…

Daarnet zag ik het prachtige resultaat van 200 vrijwilligers: de voorlaatste voorstelling van de Sabena-musical Nalingi Yo (‘Ik zie je graag’ in het Lingala). Een fiere peter was ik. Zonder twijfel. De voorbije voorstellingen stond ik zelf ergens te lande op het podium en kon ik er helaas niet bij zijn. Ik ben dan ook verdomd blij dat ik na de vele mooie commentaren eindelijk zelf het spektakel kon bijwonen. Een dikke proficiat aan iedereen die hier zo hard aan gewerkt heeft!!! Echter, ik had nooit gedacht dat ik vanavond zo diep in m’n ziel geraakt zou worden…

Zeventig jaar ongeveer moet hij nu zijn; de Amerikaan die een deel van het door Eva Bruyninckx verzonnen musical verhaal zélf heeft beleefd. Net als de hoofdrolspeler uit de musical verloor de man zijn grote liefde in de beruchte crash van Sabena vlucht 548, die op 15 februari 1961, de dag na Valentijn, van New York naar Brussel vloog en neerstortte in Berg-Kampenhout. De kranige zeventiger was speciaal naar België gereisd om 51 jaar later definitief afscheid te kunnen nemen van zijn grote liefde; één van de jonge atletes die deel uitmaakte van het Amerikaanse kunstschaatsteam dat omkwam in de ramp.

Na een bezoek aan de gedenksteen in Berg wou de man koste wat het kost de musical bijwonen. Ik keek links van me en zag dat de geprojecteerde zwart-wit beelden van de vliegtuigramp fel weerkaatsten in zijn betraande ogen. Verwoed blusten brandweerlui het woedende vuur dat de zwartgeblakerde brokstukken verteerde. Maar het liefdesvuur, diep in de grijze man naast mij, was nog lang niet gedoofd. Integendeel. Dat had hij Eva verteld. Zielsbedroefd achtte hij de tijd rijp om afscheid te nemen. Zo hard hij kon kneep de zeventiger uit het verre U.S. of A. in de vergeelde foto’s van zijn teerbeminde; beelden die hij net voor de fatale vlucht nam en die hij vanavond bij zich droeg. Hij was alleen. Na de voorstelling kwam hij Eva waardig gedag zeggen. “I really enjoyed it, thank you. Tell the man who played the lead role of the pilot he did a tremendous job” vertelde hij. Beleefd knikte de lieve man nog even in onze richting en verliet de zaal…

“En vergeet het af en toe niet te zeggen tegen elkaar: Nalingi yo.”

Net als Eva stond ik er ietwat bedeesd bij. Woorden schoten tekort. “Sinds hij me contacteerde geloof ik niet meer in toeval,” vertrouwde Eva me toe. Wat er ook van zij, het verhaal van deze Amerikaan, wiens levenspad ik vandaag ook maar heel even heb gekruisd, heeft me diep geraakt. Het leven is mooi. Geniet ervan vrienden, elke dag opnieuw. Leef alsof het je laatste is. En vergeet het af en toe niet te zeggen tegen elkaar: Nalingi yo.